Για πάντα νέα..

Αυτή είναι η ιστορία μιας γυναίκας που παρέμεινε για πάντα παιδί. Δεν είναι δυσάρεστη παρά κουβαλάει πάνω της τα πιο έντονα συναισθήματα. 

Κάποτε σε ένα μακρινό μου ταξίδι στα βάθη των ονείρων, συνάντησα μια γυναίκα που ήταν μοναδική στο ετούτο το μικρό  κόσμο. Την έλεγαν Ελπίδα και ήταν ο πιο ζωντανός και δραστήριος άνθρωπος που έχεις συναντήσει ποτέ σου. Θυμάμαι όταν τη αντίκρισα για πρώτη φορά, ήμουν πολύ μικρή και φοβισμένη από τη ματαιοδοξία και την ασχήμια των ανθρώπων.  Ήταν μεσημέρι θαρρώ και ο ήλιος έπεφτε απαλά στο σταρένιο της δέρμα και η βροχή καθρεφτιζόταν στα γκριζογάλανα μάτια της. Μου χαμογέλασε, με έπιασε από το χέρι και με έσφιξε γερά στην αγκαλιά της. Μου χάιδεψε απαλά τα μαλλιά και μου τραγούδησε ένα νανούρισμα για να μου απαλύνει τον πόνο. Εκείνη τη στιγμή ο ουρανός άστραψε και άρχισαν να πέφτουν πολύχρωμα καραμελωμένα φύλλα και κομματάκια κανέλας, σαν βαμβακερές νυφάδες καλυμμένες με κρυστάλλινους κόκκους ζάχαρης. 

Ήταν μια όμορφη γυναίκα, με πρόσωπο γαλήνιο χαραγμένο με σημάδια ωριμότητας και σοφίας. Το βλέμμα της καθάριο σαν την επιφάνεια της θάλασσας μετά από βροχή. Η φωνή της επιβλητική και η ομιλία της ήταν λουσμένη από γαλλικές νότες και μυρωδιές του Παρισιού. Όταν σε κοίταγε ένιωθες έναν τυφώνα χρωμάτων και αισθήσεων να σε παρασύρει. Η ψυχή της, θαρρείς και ήταν πλασμένη από το χυμό πολύτιμων πετραδιών, τόσο σπουδαία και πολύτιμη. Η καρδιά της είχε φτιαχτεί από ξωτικά και νεράιδες, ένα μπουκέτο από τα πιο φρέσκα λουλούδια πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Το βήμα της αργό και σταθερό και η στάση της περήφανη σαν έναν λέοντα στην έρημο. 

Περνώντας τα χρόνια είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να πηγαίνω να τη βλέπω πότε πότε. Ήτανε λίγο δύσκολο καθώς ο κόσμος μου ήταν αρκετά μακριά, αλλά μια δύναμη με τραβούσε κοντά της. Κάθε φορά που την έβλεπα ήταν πιο νέα από πριν, πιο χαρούμενη και πιο αισιόδοξη. Με παραξένευε αυτό το γεγονός, καθώς έβλεπα τους πάντες γύρω της να μεγαλώνουν και να χάνονται σιγά σιγά στο σκοτάδι. Μια μέρα με όλη τη παιδική μου αθωότητα πήγα και κάθισα κοντά της και  τη ρώτησα: "Πως γίνεται και δεν μεγαλώνεις ποτέ; Γιατί είσαι πάντα νέα;" Η γυναίκα έστρεψε το βλέμμα της στον ουρανό και μου είπε: "Φυσικά και μεγαλώνω αλλά είναι η ομορφιά του κόσμου που με κρατάει ζωντανή. Αν δεις εκεί ψηλά, όλα τα αστέρια σβήνουν  μονάχα ετούτο το μικρό, κάθε φορά που γεννιέται μια ζωούλα τρεμοπαίζει και λάμπει ξανά σαν να ήταν η πρώτη μέρα". 

Και τότε κατάλαβα. Δεν χρειαζόμαστε κανένα ελιξίριο νεότητας, ούτε μαγικά φίλτρα για να παραμείνουμε νέοι. Χρειαζόμαστε μεγάλες καρδιές, άπειρα συναισθήματα, πίστη και αγάπη. Έτσι ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος. 

Αυτή η μικρή ιστοριούλα, είναι αφιερωμένη στην πολυαγαπημένη μου γιαγιά. Έναν άνθρωπο τόσο ξεχωριστό και σπάνιο που μου γεμίζει τη ζωή και με κάνει να χαμογελάω. 

Χρόνια πολλά λοιπόν μικρό μου άστρο, που γεννήθηκες κάποτε στις 29 Φεβρουαρίου... 

Σ'αγαπώ και πάντα θα σε θαυμάζω! 

Η εγγονή σου. . . 

Η πυγολαμπίδα που έσβησε..

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια πανέμορφη μικρή πυγολαμπίδα που ήταν ζηλευτή σε όλο το σκοτεινό δάσος. Οι φίλοι της τα έντομα και τα άγρια πουλιά τη φώναζαν "άστρο" αφού η λάμψη της ξεπερνούσε το σκότος και την γκρι ομίχλη που είχε σκεπάσει τα δέντρα. Ένα μικρό φωτάκι μέσα σε ένα κατάμαυρο ουρανό. Κάθε φορά που νύχτωνε, τα πουλιά τη φώναζαν και αυτή καθόταν στο κέντρο και τους μουρμούριζε τραγούδια και όμορφες ιστορίες από όλα τα μέρη που είχε ταξιδέψει. Μιλούσε για τους κατάλευκους κύκνους και τους αστραφτερούς μονόκερους που είχε συναντήσει στη βρεγμένη κοιλάδα. Σε όμορφα μέρη που κανείς δεν είχε πάει και που όλοι το ονειρεύονταν. 

Μια νύχτα λοιπόν, ήταν Φλεβάρης μήνας θαρρώ, τότε που το κρύο ήταν αβάσταχτο και τα κλαράκια των δέντρων έτρεμαν από τη παγωνιά, ήρθε μια σοφή κουκουβάγια και της είπε: "Η λάμψη και η σοφία, είναι δύο πράγματα που δεν κερδίζονται. Θέλει κόπο και θυσίες για να κρατηθούν ακμαία. Αν αφήσεις το σκότος να σε παρασύρει θα χάσεις τη λάμψη σου. Θα γίνει νυχτόβιο πουλί και όλοι θα σε φοβούνται". Η πυγολαμπίδα φοβήθηκε. Με τρεμάμενη φωνή και λέξεις που δεν γλιστρούσαν από το μικρό της στοματάκι ρώτησε: "Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Πως μπορώ να μην χάσω το φως μου; Πως μπορεί η λάμψη μου να μείνει για πάντα;"Η κουκουβάγια δεν απάντησε.. Ακούμπησε μπροστά της μια σπίθα από φωτιά και έφυγε. 

Η πυγολαμπίδα χαμογέλασε. Πήρε τη φωτιά και την έβαλε πάνω σε κάτι ιδρωμένα καυσόξυλα. Φυσούσε, φυσούσε με όλη της τη δύναμη και σιγά σιγά άρχισαν τα φύλα να χορεύουν έχοντας ως ντάμες τους τις φλόγες. Το ξημέρωμα η φωτιά είχε φτάσει τα τρία μέτρα. Η πυγολαμπίδα πήρε πολλά μικρά κλαράκια και έκανε στρογγυλούς δαυλούς και τους κρέμασε στα δέντρα. Εκείνη τη μέρα η πυγολαμπίδα έσβησε.. Με τη τελευταία ανάσα της, είπε στους φίλους της: "Δεν έχει σημασία πόσο λαμπερός είσαι. Σημασία έχει να βρίσκεις τρόπους να μοιράζεσαι το φως σου". Ο ουρανός δάκρυσε και τα πουλάκια σταμάτησαν να τραγουδούν.. Τότε όλοι γύρισαν τα μάτια τους προς το βορά που με ένα φύσημα του άναψε όλα τα λαμπάκια που είχε στήσει η μικρή πυγολαμπίδα  Το μαύρο δάσος έλαμψε! Άπειρα μικρά φωτάκια απλωμένα σε ένα μοβ βελούδο.. 

Κανείς δεν ξέχασε την ιστορία της.. 

Toonimaniac

Σιρόπι Αγίου Βαλεντίνου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στις 14 Φλεβάρη, ξαφνικά η πόλη γεμίζει με μπαλόνια και καρδούλες που σε κάνουν να θες να φωνάξεις "Φτάνει πια!". Είναι η μέρα που αν είσαι ερωτευμένος φοράς το πιο όμορφο σου χαμόγελο, παίρνεις αγκαλιά τον αγαπημένο σου, του λες πόσο τον αγαπάς και ξαπλώνετε μαζί σε μια πισίνα με κόκκινες μπουρμπουλήθρες. Αν είσαι από τους άλλους τους "single" φθονείς τους φίλους και γνωστούς σου, σνομπάροντας τη γιορτή σαν μια καλοστημένη επιχείρηση των εταιριών που στόχο δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο το χρήμα. 

Η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις τον μεγάλο και πραγματικό σου έρωτα αν και πάντα πιστεύεις πως είναι "στην επόμενη γωνία" και σε περιμένει. Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι απλή υπόθεση. Από μικρά περιμέναμε αυτή τη μέρα και πάντα διαλέγαμε να ζευγαρώνουμε στις αρχές του νέου έτους ώστε πιθανώς να είμαστε και εμείς ένας από τους τυχερούς που θα χτυπήσει ο φτερωτός θεός με τα αγαπησιάρικα βέλη του. Αν τελικά δεν μας έβγαινε κλεινόμασταν στα δωμάτια μας, αναπολώντας ερωτικές μας στιγμές ή σχέσεις που κατέληξαν άδοξα και εκείνη τη στιγμή είναι το "εξιλαστήριο θύμα" μας. Εντάξει δεν είμαι καμιά κομπλεξάρα και ούτε μπορώ να σνομπάρω τον έρωτα και το ανόητο ύφος που σου χαρίζει το βλέμμα. Όλοι μας έχουμε ερωτευτεί, πληγωθεί, χωρίσει, κλάψει αλλά πάντα αυτή τη μέρα έχουμε μια μελαγχολία. Έτσι λοιπόν μπράβο στους φίλους μας τους ερωτευμένους και να χαίρονται τον έρωτα τους

Βέβαια σαν παιδί και εγώ έχω μια μικρή μικρούτσικη ερώτηση. Πως ένας ερωτευμένος και το τονίζω πραγματικά ερωτευμένος έχει την ανάγκη να δείχνει στο ταίρι του την αγάπη του μόνο αυτή τη μέρα; Το λέω γιατί νομίζω ότι αν είσαι σε τέτοια φάση, θέλεις να το φωνάζεις κάθε μέρα και όχι μόνο στις 14/2. Δηλαδή νομίζεις καημένε αισθηματία ότι με το να χαρίσεις ένα κουτί σοκολατάκια ή ένα αρκουδάκι, σε κάνει αυτομάτως και τρελά ερωτευμένο; Ο έρωτας, όπως είναι και η φιλία αλλά και όλες οι προσωπικές μας σχέσεις, θέλουν πλήρη αφοσίωση  θέλουν μόχθο και πάλη για να κρατηθούν στο σημείο ζενίθ τους. Δηλαδή οκ 364 μέρες σε έχω χεσμένη/ο αλλά στις 14 θα σου πω πόσο σε λατρεύω και όλα θα στάζουν μέλι. Για μένα τουλάχιστον δεν πάει έτσι. Αν θες να κρατήσει αυτό που έχεις με τον άλλον, φρόντισε να το δείχνεις συχνά. 

Η κατανάλωση! Πάντως όποιος και να προώθησε αυτή τη γιορτή είναι ιδιοφυΐα. Όντος είναι μια ιδανική στιγμή για τις εταιρίες, τα μαγαζιά και ότι άλλο βασίζεται στο ανθρώπινο ένστικτο του καταναλωτισμού , να τα οικονομήσει. Δηλαδή και άπορος να είναι ο άλλος, ένα τριαντάφυλλο θα το πάρει. Έτσι λοιπόν και οι καλές μας εταιρίες βγάζουν το κάτι τι τους πουλώντας αγάπες. Ωστόσο υπάρχουν και οι καλές στιγμές. Μια ερωτική γαλλική ταινία στο κινηματογράφο, ένα δείπνο στο αγαπημένο σου εστιατόριο, κεράκια, ατμόσφαιρα και χαμόγελα. Έτσι μάλιστα. 

Τελικώς όσο και να γκρινιάζω είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες με μια ιδιαιτερότητα. Ότι αλήθεια ή ψέματα, αυτή τη μέρα αν είσαι ερωτευμένος, νιώθεις και ο βασιλιάς του κόσμου. Καλή τύχη σε αυτούς που αγαπούν άλλα και σε αυτούς που ακόμα περιμένουν στο πλοίο της αγάπης. 

Toonimaniac 

Ένα ακόμη πρωινό. . .

Μπήκαμε αισίως στο Φλεβάρη. Καλό μήνα λοιπόν σε όλους μας. Αυτός ο μήνας έχει κάτι το ιδιαίτερο. Είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα και είναι η περίοδος που όλοι αρχίζουμε να δουλεύουμε σαν καλό-κουρδισμένα ρολόγια. Πια το έχουμε πάρει απόφαση πως οι γιορτές έφυγαν ανεπιστρεπτί και πρέπει να μπούμε με ορμή και θέληση στα καθημερινά μας καθήκοντα. Ξέρω πως θα πω κάτι πολύ κλισέ αλλά όντος οι μήνες, τα χρόνια, τα λεπτά φεύγουνε τόσο γρήγορα, με μια ανάσα. 

Κοιτάω έξω από το παράθυρο μου. Καθαρός ουρανός, κόσμος που πηγαινοέρχεται βιαστικός στις δουλειές του, μαγαζιά και καφέ που σφύζουν από ζωή και τις φωνές των ανθρώπων να καλωσορίζουν το δεύτερο μήνα του χρόνου. Έχω την εντύπωση πως κάτι όμορφο αναμένεται να ξεκινήσει. Θες που ξύπνησα με καλή διάθεση, θες το μόνιμο χαζό χαμόγελο που παραμονεύει σε κάθε φοιτητή, ο ήλιος, η μέρα, πάντως νιώθω ότι κάτι θα αλλάξει. Γενικά όπως και φαίνεται δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος, μου αρέσει η βροχή και με κυριεύει μονίμως ένα είδους απερίγραπτης μελαγχολίας. Όχι δεν είμαι δυστυχισμένη και σε σχέση με άλλες φορές αυτή η περίοδος είναι πολύ καλή και πολύ δημιουργική για μένα. Αλλά τι να το κάνεις, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. 

Φυσικά και στη διάθεση μας κύριο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Αν η μέρα σου αρχίζει με ένα φωτεινό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα, νομίζω δεν έχεις λόγο να είσαι θλιμμένος. Έτσι και έγινε. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου ανθρώπους που μου χαρίζουν ελπίδα, μου δίνουν κουράγιο και όνειρα. Είναι λίγοι, αλλά μόλις τους βρεις θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις κοντά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω ένα περίεργο πράγμα πάνω μου, τραβάω τους ανθρώπους σαν μαγνήτες, έρχονται κολλάνε πάνω μου και μου αφηγούνται ιστορίες της ζωής του που είναι δύσκολο να καταφέρεις να βγάλεις από μέσα σου. Θες να βρίσκουν τη χαμένη τους κόρη, τη χαμένη αδελφή ή και το συνοδοιπόρο που πάντα έψαχναν; Ξέρω ακούγεται αρκετά ναρκισσιστικό και εγωιστικό και κάποιοι που με ξέρουν καλά πιθανώς να γελάνε διαβάζοντας το. 

Και όμως επειδή το κάνω και εγώ και πολλές φορές ίσως φορτώνομαι περισσότερο από ότι θα έπρεπε στους άλλους, το βλέπω σαν μια μορφή λύτρωσης. Μα γι'αυτό είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι για να επικοινωνούν. 

Ας κάνουμε λοιπόν μια ευχή, να πάει όντος καλά αυτός ο μήνας. Φυσικά και δεν θα λείπουν οι εντάσεις και οι άσχημες μέρες, αλλά τι να κάνουμε, η ζωή είναι πικάντικη. 

Toonimaniac

Ξυπνάς το κτήνος μέσα μου

Όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν καλό και έναν κακό εαυτό. Όπως βλέπουμε και στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, σε περιπτώσεις μιας μεγάλης απόφασης, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι σκάνε πάνω από το κεφάλι του θύματος συγχύζοντας το μέχρι να κάνει την επιλογή του. Πόσες φορές μας έχει τύχει να βρεθούμε σε μια άβολη και δύσκολη κατάσταση όπου εκείνη η στιγμή είναι που το κακό κάνει την εμφάνιση του. Ειδικά για έναν ευέξαπτο και νευρικό άνθρωπο όπως εγώ, το να πάρει φωτιά, να σηκωθεί, να τα κάνει όλα λίμπα και να φύγει είναι το πιο εύκολο. Και πως μπορείς να ελέγξεις το κτήνος που ξεπηδάει από μέσα σου,και που σου σκίζει τα σωθικά; 

Είναι κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε τούτο τον άμοιρο κόσμο για να προκαλούν πανικό. Είναι αυτοί που μόλις τους βλέπεις ή απλά είσαι έτοιμος να λιποθυμήσεις από το τρόμο ή σου προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα, που θες να τους δώσει μια και να τους θάψεις κάτω από το έδαφος. Ίσως ακούγεται λίγο υπερβολικό όλο αυτό, αλλά πραγματικά είναι πολλές φορές που ταυτίζομαι με το δολοφόνο από το "Psycho (1960)" και δυστυχώς είναι δύσκολο να το κοντρολάρεις. Γιατί όπως αποδεικνύουν και οι επιστήμονες, κάθε άνθρωπος κρύβει ένα ζώο μέσα του, που τα βράδια με πανσέληνο σκάει και τα καταστρέφει όλα. 

Σίγουρα δεν μιλάω για διπλή προσωπικότητα και πισώπλατα μαχαιρώματα, αλλά για τις στιγμές εκείνες που και άγιος να είσαι οι καταστάσεις σε ξεπερνάν. Όταν βλέπεις την αδικία να κατακλύζει τη κοινωνία μας και όταν και σένα σου χτυπάει τη πόρτα, τότε φίλοι μου είναι πολύ δύσκολο να την αγνοήσεις και να συνεχίσεις σαν να μην τρέχει τίποτα. Βέβαια όσο κακός και αν θες να γίνεις είναι πολλοί που όχι απλά δεν θα σε αφήσουν αλλά θα σε φουντώσουν ακόμα πιο πολύ με τα ηλίθια επιχειρήματα τους. Νομίζουν πως με το να σε γεμίσουν με χαζές δικαιολογίες και τύψεις, θα σε κάνουν να υποχωρήσεις  όμως σας έχω νέα. Όχι απλά δεν ηρεμούμε αλλά νευριάζουμε ακόμα πιο πολύ που αν ήμασταν καρτούν θα μας έβγαινε καπνός από τα αυτιά. 

Αλλά η κοινωνία μας δυστυχώς όχι απλά κατακρίνει αυτού του είδους  ψυχολογικές εκρήξεις αλλά σε τοποθετεί και στο περιθώριο. Γιατί αν πάρει φωτιά ένα δάσος, δεν φταίει ο ασυνείδητος που την άναψε αλλά οι φλόγες που το έκαψαν. Δεν λέω ότι πρέπει να καταντήσουμε ζούγκλα και να ορμάμε σε όποιον βρεθεί εμπρός μας, αλλά κάπως πρέπει να ξεσπάει ο θυμός. 

                                  

                                       ".. I don't know who you think you are, 

                                          But before the night is through,

                                          I wanna do bad things with you, 

                                          I wanna do real bad things with you.."

Toonimaniac

Ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα..

Πρωί Παρασκευής. Ακολουθούσα για ακόμη μια μέρα τη κλασική και μονότονη διαδρομή μου με το λεωφορείο και ενώ ο ήλιος ξετρύπωνε από τα σύννεφα και έπεφτε στο αγουροξυπνημένο μου πρόσωπο, χαζεύοντας είδα μια χούφτα μπαλόνια σκορπισμένα στη θάλασσα. Στην αρχή χαμογέλασα, ήταν μια τόσο όμορφη θέα. Μια ανακατεμένη γαλάζια άβυσσος και στην επιφάνεια της πολύχρωμοι βόλοι. Μου πέρασαν πολλοί λόγοι από το μυαλό, για το πως τα μπαλόνια μπορεί να κατέληξαν εκεί. 

Κατά τη γνώμη μου είναι ένα αντικείμενο που έχει χάσει την αξία του στο χρόνο. Παλιότερα ένα μπαλόνι έδινε χαρά και ευτυχία στους ανθρώπους. Κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο μπορούσε να ξυπνήσει πανέμορφα συναισθήματα. Ήταν μια ένδειξη αγάπης, φιλίας και αθωότητας. Θυμάμαι στη παιδική μας ηλικία, όχι τόσο στη δική μου όσο της παλαιότερης γενιάς, ένα μπαλόνι μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους. Τόσα όμορφα χρώματα, τόσα σχέδια και σχήματα, όλα κατέληγαν στη χούφτα ενός μικρού παιδιού ή μιας ερωτευμένης καρδιάς. Πλέον όλα αυτά τα μικρά πράγματα μας φαίνονται ανούσια και ίσως περιττά. 

Και όμως ήταν ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα. Κάποια ματάκια έκλαψαν και κάποια καρδούλα ακόμα θρηνεί το χαμό του.. Και όμως έτσι δεν γίνεται πάντα; Πάντα χάνουμε κάτι που μας ανήκει  κάτι που αγαπάμε. Αυτή τη μέρα το μπαλόνι έμεινε μόνο του μέσα στα κρύα νερά. Είναι καιρός να χαράξει το δικό του δρόμο.. Μπροστά του ανοίγεται μια νέα περιπέτεια, ένας καινούριος κόσμος για να εξερευνήσει. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή. Το άγνωστο μας ξενίζει και πολλές φορές μας φοβίζει. Και όμως όποια και να είναι η οδύσσεια του κάποια στιγμή θα γυρίσει στην Ιθάκη του. Πάντα θα επιστρέφει στο λιμάνι του. Κανένας αποχωρισμός δεν είναι εύκολος.. Ποιος θέλει να αφήσει τη ζεστή του οικογένεια και το τόπο του για να φύγει μακριά; Μας συγκλονίζει το νέο, το μακρινό αλλά κανείς δεν ξεχνά τις ρίζες του. 

Μην μου κλαις παιδάκι, κάποια μέρα θα γυρίσω στην αγκαλιά σου και τότε όλα θα είναι τόσο όμορφα, τόσο μαγικά σαν να μην έφυγα ποτέ. Θα σε θυμάμαι και με την αύρα σου θα πορεύομαι.. 

Toonimaniac

Ένα βήμα πριν το τέλος

Λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, εγώ όπως και το μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού, δεν πιστεύουμε σε δεισιδαιμονίες όπως ότι τελειώνει ο κόσμος και ακόμη περισσότερο δεν επηρεάζομαι από πανικοβλημένους ανθρώπους που λένε: "Τρέχτε, το τέλος έρχεται, κρυφτείτε..". Πάρα πολλοί φίλοι, συγγενείς, γείτονες, γνωστοί, μετράνε τις ώρες μήπως και χάσουν το δευτερόλεπτο αυτό που θα έρθει η συντέλεια. Και αν σας πω εγώ (κάτι που δεν είναι καθόλου καινούριο) ότι το ημερολόγιο των Μάγια   κάπου έχανε; Εσείς θα γελάσετε δυνατά και θα μου πείτε: "Χα και εγώ το ήξερα!". Και όμως εσύ κοινέ άνθρωπε αυτού του μάταιου τούτου κόσμου, που όσο έξυπνος και να είσαι όσο ταγμένος στην επιστήμη.. Πρόσεχε!

Αλήθεια ποιος δημιούργησε όλο αυτό το μύθο περί τέλους του κόσμου στις 21/12/2012; Σκεφτείτε... Χμ άραγε ποιους θα συνέφερε όλο αυτό το χάος και ποιοι θα βγαίναν πραγματικά κερδισμένοι; Μήπως οι πολιτικοί; Μπα! Αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τη καταστροφή της χώρας και ένα αγριεμένο όχλο που τους κυνηγάει. Μήπως η εκκλησία; Μπα δεν τους συμφέρει η ανάσταση του Χριστού ήταν πιο μεγάλο γεγονός και οι άνθρωποι έχουν μείνει ακόμα με αυτή την ιδέα. Μάλλον είναι τα Μ.Μ.Ε. και όλη η κινηματογραφική βιομηχανία. Για παράδειγμα; Θα έκοβε ποτέ εισιτήρια μια "πατάτα" ταινία όπως το [2012] αν πραγματικά ο κόσμος δεν είχε πανικοβληθεί και δεν αναρωτιόταν για το πως θα είναι η "ζωή" μετά το μπουμ; Όχι βέβαια! Και άλλες πολλές αμερικανιές ( μην το παίρνετε προσωπικά τις γουστάρω αλλά δεν παύουν να είναι αμερικανιές) όπως το [Ένας φίλος για το τέλος του κόσμου] θα είχαν μείνει εκεί που ανήκουν στο πάτο μια ξεχασμένης ταινιοθήκης! Και πες ότι ξεπερνάω όλο αυτό το σοκ της υποκουλτούρας και λέω πως "οκ" ήθελαν να πουλήσουν ένα ακόμα παραμυθάκι και καλά έκαναν.

Και πάνω που νομίζαμε ότι όλος αυτός ο ντόρος είχε ησυχάσει και πως χαρούμενοι και κεφάτοι θα σχεδιάζαμε τα για ακόμη μια φορά λαμπρά μας Χριστούγεννα, γεμάτα με αγάπη και νοσταλγία για το χρόνο που φεύγει και το χρόνο που έρχεται... Ταν-ταν! Ο μεγάλος αδερφός καραδοκεί.. Τρελάθηκαν τα Μ.Μ.Ε μια βδομάδα πριν τη καθορισμένη ημερομηνία της καταστροφής. Και πραγματικά δεν άφησαν ούτε έναν θεατή ή ακροατή που να μην τον τρελάνουν με όλη αυτή τη φούσκα. Πραγματικά ξεχνώντας τη τηλεόραση όπου εκτός από κάτι πρωινάδικα που οι "κότες" συζητάν για ότι βλακεία μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και κάπου εκεί κολλάνε τη φράση "Καλέ τα μάθατε! Σε λίγες μέρες θα πεθάνουμε", ας πιάσουμε τη μαύρη και σκοτεινή πλευρά του ραδιοφώνου. Αυτό πόνεσε! Ένα τόσο όμορφο μέσο όπως αυτό, από το πρωί ώς το βράδυ και ειδικά τις τελευταίες μέρες, τρομοκρατούν το κοσμάκη με τη συντέλεια του κόσμου. Και καλά πες εμένα το μορφωμένο άνθρωπο δεν με σκέφτεσαι! Τις νοικοκυρούλες του χωριού ή κάτι τύπους που είτε τελειώσει ο κόσμος είτε όχι δεν τους νοιάζει (αφού έτσι πως κατάντησε η χώρα μας, υπάρχουν πολλοί) γιατί άνθρωπε τους ταράζεις την ησυχία τους; Θέλουν να ακούσουν γιορτινά τραγούδια και άπειρες διαφημίσεις που σου φορτίζουν το μυαλό και σε καταντάν ζόμπι που τρέχει στα μαγαζιά και σαν καταναλωτικό ζώον δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ναι αυτό πρέπει να γίνεται! Αυτό το σκοπό εξυπηρετεί αυτό το μέσο. Αν θέλουμε έναν μπαμπούλα που θα μας τρομοκρατεί έχουμε και τα δελτία ειδήσεων. Λοιπόν; Γιατί δεν μας αφήνετε να χαρούμε έστω και αυτές τις τελευταίες μας χαρούμενες στιγμές; Γιατί πρέπει να σε ακούω ηλήθειε παραγωγε να λες  "Αγαπητέ ακροατή το τέλος πλησιάζει και ο σταθμός μας ετοίμασε μια εξαιρετική ακουστική βραδιά με μελωδίες που θα σε ταξιδεύσουν και θα σε συνοδεύσουν στις τελευταίες σου στιγμές πριν το χάος".  Φταίω εγώ τώρα να ρίξω ένα φάσκελο που θα είναι όλο δικό σας; Έχουμε τη μελαγχολία των γιορτών έχουμε και εσάς να μας τρελαίνετε. 

Τι σου είναι όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Ένα βήμα πριν το τέλος και ακόμα μας βομβαρδίζουν.

Toonimaniac

Αναζητώντας τα χαμένα μας ταλέντα..

Καθένας από μας έχει ταλέντα, πράγματα στα οποία είναι μοναδικός και τον κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι μουσικός, τραγουδιστής, κωμικός, ζωγράφος, είναι καλός με τα παιδιά, μπορεί να γυρίσει το χέρι του ανάποδα. Σε όλη μας τη ζωή αναζητούμε τα χαμένα μας ταλέντα. Βλέπουμε τους άλλους τριγύρω μας να διαπρέπουν και εμείς καθόμαστε ήσυχα στη γωνία μας, θέλοντας να μείνουμε απαρατήρητοι. Ψάχνω, ψάχνω να βρω σε κάτι που να είμαι καλός, να κάνω κάτι που θα εντυπωσιάσει, κάτι που θα με βγάλει από τη μιζέρια και θα με απογειώσει!  Είμαι καλός στη μαγειρική ή στο φλάουτο, το ξέρω γιατί οι γύρω μου το επιβεβαιώνουν. Κάθε μου γεύση ή κάθε μου νότα, μπορεί να παρασύρει τους γύρω μου σε κόσμους μαγικούς, σε μια άλλη διάσταση όπου ο μίζερος μας κόσμος μοιάζει φτωχός και ασήμαντος. Και όμως, η δημιουργία μου, αυτό στο οποίο έβαλα και το τελευταίο ψεγάδι της δημιουργικότητας μου, δεν ήταν μοναδική. Κάποιος άλλος, γνωστός ή άγνωστος, μεγάλος ή μικρός το είχε κάνει πριν από μένα ή το ολοκλήρωσε με μεγαλύτερη επιτυχία. Και όμως δεν μπορεί σε κάτι θα είμαι μόνο "εγώ" καλός, σε κάτι θα μπορώ να κάνω κάτι το καινοτόμο τη διαφορά που θα κάνει τον κόσμο να παραληρεί και φωνάζει "Αυτός το έκανε!". Αλήθεια, έχουν όλοι οι άνθρωποι ταλέντα; Ή απλά είναι κάποιοι άνθρωποι που ξεχωρίζουν και κάποιοι άλλοι που απλώς ακολουθούν; Και αν ζούσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη με ταλαντούχους ανθρώπους, ο απλός καθημερινός μας φίλος θα είχε θέση σε αυτή; Το περιθώριο είναι σκληρό, σκοτεινό και άσχημο..  Και όντος μπορεί και εγώ να ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους του περιθωρίου, αυτούς τους άσχημους ανθρώπους, αυτούς που πονάνε επειδή δεν έχουν κανένα ταλέντο. 

Και αν το φως δεν έχει σβήσει και η τελευταία πόρτα παρέμεινε ανοιχτή; Πως θα καταφέρω να βγω από αυτή τη κόλαση, που οι μολυσμένοι, αυτοί που λούστηκαν το δηλητηριασμένο τους ταλέντο με κυνηγούν; Αγωνία, σκέψεις, συναισθήματα... Είμαι ολομόναχος, μικρός και ανήμπορος περιτριγυρισμένος από γίγαντες. Και όμως, έχω κάτι πολύτιμο, κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο μη θεατό από το ανθρώπινο μάτι. Είναι η ελπίδα μου. Η ελπίδα που με οδηγεί, που με κάνει ξανά να πιστεύω, να σηκώνομαι ψηλά και με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό να χαμογελάω. Μπορεί εσείς να βρήκατε τα χαμένα σας ταλέντα, αλλά εγώ ακόμα ελπίζω πως κάποια μέρα θα αποκτήσω κάτι που εσείς οι άλλοι είστε ανήμποροι να συλλάβετε ή και να νιώσετε. Και αυτό δεν θα είναι απλά μια ικανότητα.. θα είναι η ζωή. Γιατί αν κερδίσεις τη ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος.. 

Νύχτες στο Παλέρμο

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Όλοι μας καθημερινά υποδυόμαστε ρόλους μέσα από τους οποίους παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον μας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και προσπαθούμε κάθε φορά να αποδείξουμε την αξία μας. Η ερώτηση όμως είναι σε ποιόν και γιατί; Μήπως τελικά δεν είμαστε αυτοί που κρατάμε τα ινία, μήπως όλοι είμαστε παίχτες σε ένα παιχνίδι που το έχουν στήσει κάποιοι πιο δυνατοί από εμάς; Και αν τελικά ισχύει αυτή η απαισιόδοξη εκδοχή, τότε είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Θέλω να νιώθω υπεύθυνη για τις πράξεις μου. Θέλω να ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω. Είναι λίγες οι στιγμές που η τύχη θα μας χτυπήσει τη πόρτα και τότε πρέπει να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε πάρα κάτω. Όσο για τη κοινωνία μας και το τρόπο λειτουργίας της, θα τη παρουσίαζα με το γνωστό παιχνίδι "Νύχτα στο Παλέρμο". Σε αυτό λοιπόν, στη τύχη μοιράζονται κάρτες που καθεμιά από αυτές αντιστοιχεί σε ένα ρόλο που θα έχει ο παίχτης για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν έχει σημασία πόσο θα διαρκέσει, σημασία έχει να βγεις ζωντανός μέσα από αυτό.  Γυρνάω τη κάρτα μου και βλέπω ότι είμαι ο "πολίτης". Σαν κάρτα από μόνη μου μέσα στο παιχνίδι δεν είμαι αρκετά δυνατή.  Την εξουσία την έχουν οι "κλέφτες" και ο "αστυνομικός". Εγώ κάθομαι αμέριμνη και κοιτάω γύρω μου. Στο πρώτο γύρο οι κλέφτες έχουν αποφασίσει ποιον θα σκοτώσουν.  Κάτω από το άγρυπνο μάτι  του αστυνομικού όλοι μοιάζουμε ύποπτοι, όλοι ικανοί να σκοτώσουμε, όλοι ικανοί να καταστρέψουμε αυτό που βρίσκεται γύρω μας, τη κοινωνία μας. Και ξαφνικά γίνεται το πρώτο λάθος,  τη πλήρωσε ένας αδύναμος πολίτης που ξέχασε να φωνάξει "βοήθεια", ξέχασε να αντιδράσει, ξέχασε να διεκδικήσει το δικαίωμα του για ζωή. Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ. Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος! Όλοι κατηγορούν τους πάντες, γυρνάνε και μαχαιρώνουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους, χτυπάνε με πάθος φίλους, συγγενείς, συνοδοιπόρους.. Οι "κλέφτες" γελάνε. Για άλλη μια φορά τη γλίτωσαν. Αφού καθαρίσουν και το δεύτερο θύμα τους, αφού η διαδικασία τους έχει πλέον κομμάτι τους και η "αστυνομία" δεν κάνει κάτι για να το σταματήσει, ήρθε η ώρα των πολιτών. Σε αυτό το στάδιο του παιχνιδιού, οι "πολίτες" κατηγορούν επώνυμα πλέον αυτόν που θεωρούν υπεύθυνο, αυτόν που θα πληρώσει για όλα! ΔΕΝ είμαι εγώ φωνάζει. Κάνετε λάθος  ένα λάθος που θα το πληρώσετε. Όλα τα βλέμματα είναι συγκεντρωμένα σε εκείνον, αυτόν που είναι ο επόμενος στη σειρά για εκτέλεση. Η κάρτα αποκαλύπτεται... Είναι ακόμα ένας "πολίτης". Η αρένα παγώνει. Πάλι λάθος. Οι παίχτες κοιτάζονται.. Για άλλη μια φορά ο πραγματικός υπεύθυνος είναι ελεύθερος να αλωνίζει εκεί έξω. 

Και τι θα γινόταν, αν τα δάχτυλα των ανθρώπων έδειχναν προς το μέρος των "κλεφτών" ή του "αστυνομικού"; Μήπως τότε κάτι θα άλλαζε; Μήπως τότε θα τη πλήρωνε ο πραγματικός υπεύθυνος; Όλοι είμαστε παίχτες στο ίδιο παιχνίδι. Όλοι μας έχουμε δύναμη, την οποία πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε. Εμπρός λοιπόν αδέρφια, ας κάνουμε την αλλαγή και ας δείξουμε επιτέλους τη δύναμη μας. Γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε, μόνο έτσι θα βρούμε τη χαμένη μας ελπίδα... 

Είστε έτοιμοι να παίξουμε; 

Toonimaniac 

"Alex": A story about Greece's international image crisis

Όλοι ζούμε για ένα όνειρο..

Να που είμαστε και πάλι εδώ στη πανέμορφη Λεμεσό!  Μετά από μια μακρά απουσία μου, ένιωσα την ανάγκη να ξαναγράψω αφού τα πράγματα στη ζωή μου έχουν πάρει περίεργη τροπή. Δεν θα μιλήσω γι' αυτά που με απασχολούν, αφού οι αναγνώστες του ιστολογίου είναι κυρίως φίλοι που με ασπάζονται και συμπάσχουν σε αυτή τη περίπλοκη φάση τη ζωής μου. Θα μιλήσω για απορίες, ανησυχίες, άγχη και καταστάσεις που φαίνονται ασήμαντες αλλά στην ουσία παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του "εαυτού" μας. 

Άραγε πως πρέπει να νιώθει κάποιος που διανύει τη τελευταία του χρονιά στο πανεπιστημίου; Πώς λοιπόν πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια και τι πραγματικά αξίζει να σφραγιστεί στη μνήμη μας και τι να πεταχτεί στο πέλαγος; Τέσσερα χρόνια. Το πότε ήμουν σε αναμονή στο τέλος της Γ' Λυκείου για τα αποτελέσματα, το πότε ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για Κύπρο, πότε βρέθηκα σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον, έζησα εμπειρίες, γνώρισα ανθρώπους, μεγάλωσα. Πότε μεσολάβησε το Erasmus; Πότε γύρισα ξανά σαν χαμένη και έψαχνα στα απομεινάρια να βρω μια αλήθεια;  Αυτά λοιπόν μπορεί να θεωρηθούν εύλογα ερωτήματα με ανούσιες απαντήσεις. Και όμως ναι πέρασε ο καιρός. Και να που αυτή τη χρονιά θέλω να αργήσουν τα Χριστούγεννα. Άλλες φορές τρέχαμε να κλείσουμε εισιτήρια για Ελλάδα, γιατί νιώθαμε την ανάγκη να βρεθούμε κοντά στους αγαπημένους μας συγγενείς, νιώθαμε και θέλαμε μια αλλαγή μετά από ένα κουραστικό εξάμηνο. Τώρα όμως θέλουμε; Πόσα εισιτήρια Λάρνακα- Αθήνα- Λάρνακα  μας μένουν ακόμα; Πόσες φορές ακόμα θα ακούσουμε κυπριακές λέξεις; Πόσες φορές ακόμα θα αντικρίσουμε τη πανέμορφη παραλία αυτής της πόλης; Πόσες φορές... 

Φοβόμαστε για το μέλλον. Οι νέοι φοβούνται για το μέλλον τους. Οι "Καλαμαράδες" όπως μας αποκαλούν οι φίλοι μας οι Κύπριοι προερχόμαστε από μια κατεστραμμένη απαστράπτουσα πατρίδα. Μια διαλυμένη γη, άνθρωποι που δεν ξανά έγειραν το κεφάλι προς τα κάτω από ντροπή, μια κοινωνία που δεν ήταν ξανά πιο διεφθαρμένη. Κάποιοι μεγάλοι αφεντάδες κατέστρεψαν τούτο το τόπο και λεηλάτησαν τους ανθρώπους και καταπάτησαν τα όνειρα τους. Καταντήσαμε μια κοινωνία- ζούγκλα όπου τα αρπακτικά γεράκια αρπάζουν κεφάλια. Ποιο το μέλλον λοιπόν ενός νέου σε αυτή τη χώρα; Ποια η ελπίδα να μην πεθάνει της πείνας; Αποκαλούν κάποιους "Τρίτο Κόσμο"... Μήπως άλλαξαν οι ρόλοι; Μήπως βουλιάζουμε σε μια κινούμενη άμμο; Ναι! Είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα και πάντα θα είμαι. Αλλά δεν είναι άδικο η ίδια η πατρίδα μου να με διώχνει μακριά της; Άραγε που θα καταλήξουν οι Έλληνες και τελικά τι θα απογίνει εκείνη η χώρα που λεγότανε Ελλάς; Όλοι ζούμε για ένα όνειρο. . . 

Πάρτε λοιπόν μια γεύση του τι είναι Λεμεσός για μένα :)

http://soundcloud.com/toonimaniac/sound-project-1-listening-to

Toonimaniac 

Πούντο, πούντο το καλοκαίρι..

Εδώ είμαστε! Ο Ιούνης φτάνει στο τέλος του και εγώ το μόνο που νιώθω απο καλοκαίρι είναι η αλλαγή του καιρού. Εδώ στη Λεμεσό πάντα κάνει ζέστη, αλλά το καλοκαίρι νιώθεις λες και σε έχουν βάλει στο φούρνο και σε ψήνουν αργά και βασανιστικά για τρείς μήνες, μέχρι να πάρεις το κατάλληλο χρώμα. Πραγματικά είναι μέρες όπου το κλιματιστικό μοιάζει ώς η τελευταία πηγή οξυγόνου και αν βγείς απο το σπίτι θα αφήσεις τη τελευταία καυτή πνοή σου.

Που λέτε αυτό το καλοκαίρι είναι κάπως ιδιόρυθμο. Αν και τα μαθήματα, όπως πάντα, λήξαν νωρίς το έτος μου συνεχίζει με πρακτική για έναν μήνα. Οχι ότι δεν περνάμε καλά αλλά κάπως έτσι περνούνε οι μήνες, τα χρόνια... κοιτάζεσαι στο καθρέφτη και βλέπεις τον εαυτό σου... 21 χρονών η ώρα! Και εκείνη τη στιγμή είναι που κυλάνε μπροστά σου οι μνήμες, τα όνειρα, οι σκέψεις η προσδοκίες. Μέσα σε έναν κυκλώνα συναισθημάτων καταλαβαίνεις ότι πια δεν είσαι η ίδια...

Αχ θύμαμαι κάτι καλοκαίρια. Με τη Μεγάλη μου οικογένεια να λιαζόμαστε στις παραλίες, να χτίζουμε πύργους στην άμμο, να γλίφουμε με λύσσα τα δροσερα παγωτά και να γελάμε. Γέλιο, μα τί γέλιο! Πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά, βουτώντας στον καθάριο βυθό της θάλασσας να ακολουθούμε τα πολύχρωμα ψαράκια και να βλέπουμε τους αστερίες να μας κλείνουν το μάτι. Και μετά αφού πλέον δεν μας είχε μείνει μυαλό στη θέση του, να κατηφορίζουμε προς τα παραδοσιακά ταβερνάκια των ελληνικών νησιών και να απολαμβάνουμε όλα τα καλούδια του κόσμου, συνοδεύοντας τα με κρασιά και τσίπουρα. Τι ωραίες εποχές!

Δε λες ευτυχώς παιδάκι μου, που έχουμε και αυτές τις μνήμες και παρηγοριόμαστε για κάποια ανιερά καλοκαίρια. Έτσι λοιπόν και εγώ περιμένω εναγωνίως τη μέρα όπου θα ξυπνήσω απο το  θαλασσινό αεράκι, θα κάνω ένα ωραίο φραπεδάκι και θα κατηφορίσω με τους φίλους ή την οικογένεια μου στις παραλίες και θα ζήσω ακόμα πιο όμορφες στιγμές. Γιατί μου χρειάζονται νέες στιγμές για να βγάλω απο πάνω μου αυτό το πέπλο της μελαγχολίας που με εμποδίζει να χαρώ αυτή την όμορφη εποχή.

Η Νεολαία μιλάει για την Ελλάδα της κρίσης

Ένα πολύ καλό βίντεο με τις απόψεις των Ελλήνων Νέων για τη κρίση στην Ελλάδα. 

Μακάρι εμείς οι νέοι άνθρωποι να τα καταφέρουμε. Πρέπει για ένα καλύτερο αύριο. 

Νομίζω με εμπνέεις. . .

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, και δεν εννοώ μόνο την κρίση, για να κρατηθούμε ζωντανοί και ακμαίοι, χρειαζόμαστε λίγη έμπνευση. Φυσικά η έμπνευση δε φέρει μόνο θετικά αποτελέσματα, αλλά μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε από τα όρια μας και να ξεσπάσουμε. 

Ας δούμε όμως πρώτα τη θετική πλευρά αυτού του απρόβλεπτου συναισθήματος. Στη ζωή μας γνωρίζουμε ανθρώπους που μας εμπνέουν, μας γεννούν πρωτόγνωρα συναισθήματα και μας ωθούν να κάνουμε αλλά και να νιώσουμε πράγματα τα οποία δεν είχαμε σκεφτεί πιο πριν. Έμπνευση λοιπόν είναι ένα βλέμμα, μια καλή κουβέντα, μια κίνηση. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις με κάποιον για να καταλάβεις ότι σε στηρίζει. Κάτι τέτοιους ανθρώπους αξίζει να τους κρατάμε στη ζωή μας. Άτομα που μας εμπνέουν να ανοιχτούμε, να ζήσουμε, να ονειρευτούμε. Σε αυτούς θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα καταφέρει πολλά πράγματα και φυσικά θα είχα μείνει στάσιμη. 

Από την άλλη, θα ήθελα να ευχαριστήσω και εκείνους που μου γέννησαν μίσος, εκνευρισμό και πόνο. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζεις πιο εύκολα.  Δεν γίνεται να ταιριάζουμε ή να συμφωνούμε με όλους. Θα βρεθούν άνθρωποι στο δρόμο μας που θα ευχόμασταν να μην τους είχαμε συναντήσει ποτέ. Αλλά εν τέλη αυτό είναι λάθος. Αφήστε τους άλλους να σας εκνευρίζουν, αφήστε να σας πληγώνουν και θα καταλάβετε ότι κάτι σας έμεινε από αυτό. Σαφώς και δεν πρέπει να λυπούμαστε ή να χαλάμε τη ζαχαρένια μας για κανέναν. Κάποιοι λένε ότι όποιος σε πληγώνει δεν αξίζει τη προσοχή σου. Και όμως, για σκεφτείτε, αν συμφωνούσαμε και μοιάζαμε με όλους πιο το νόημα της ζωής; Χα θα ήταν πολύ βαρετή σας διαβεβαιώνω. 

Η ζωή είναι ένα ταξίδι, ένα παιχνίδι που όλοι μας είμαστε συνοδοιπόροι και συμπαίχτες. Κάποιος θα βρει ούριο άνεμο ή θα φέρει καλύτερη ζαριά. Το ότι έχεις μείνει λίγο πίσω στη διαδρομή σου δεν σημαίνει ότι δεν θα φτάσεις στο προορισμό σου. Αρκεί μια καλή ώθηση, μια χούφτα έμπνευση και το ακατόρθωτο μπορεί να γίνει δυνατό. Μην φοβάστε να ζήστε, εμπνεύστε τους άλλους και θα νιώσετε πιο δυνατοί. 

Από μια εμπνευσμένη εικοσάρα, 

Toonimaniac

Ακόμα και οι Καλλιτέχνες Μελαγχολούν!

Κόσμε μπήκε η άνοιξη! Και όχι απλά μπήκε αλλά μας έχει κάνει και άνω κάτω! Μετά από μια μικρή απουσία μου το χειμώνα επανήλθα δυναμικά πίσω σε αυτό που αγαπώ τόσο πολύ.. να γράφω. Η αλήθεια είναι ότι ο χειμώνας κύλησε αρκετά ωραία αν εξαιρέσεις ότι έγινε πραγματικότητα το "Τρέχω σαν το Βέγγο" αλλά ελπίζω τελικά να άξιζε το κόπο. Πάντως ακόμη είμαι πολύ χαρούμενη που γύρισα Κύπρο, όχι ότι δεν μου άρεσε στη Δανία αλλά όπως και να το κάνουμε εδώ είναι η ζωή μου. 

Που λέτε, αυτό το εξάμηνο είναι ότι πιο αγχωτικό αλλά και πιο όμορφο έχω ζήσει σε ακαδημαϊκό τομέα.  Έχω μπει για τα καλά στο φακό του σκηνοθέτη και ξεγλιστράω στη πένα του σεναριογράφου. Το να δημιουργείς είναι πολύ σπουδαίο, το να αναγνωρίζονται οι δημιουργίες σου είναι η ύψιστη ηδονή! Αλλά ακόμα έχουμε δρόμο γι'αυτό.. Που λέτε ο ήλιος εδώ μας κλείνει το μάτι. Ζεστούλα, καλοκαιράκι, λουλουδάκια, μουσικούλες και εμείς σε ένα σπίτι να δημιουργούμε.  Μην μας βλέπετε να γελάμε, μέσα μας κλαίμε. Είναι τόσο δύσκολο να μην σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, να μην συμμερίζονται τη χαρά σου και την αγωνία σου να κάνεις κάτι διαφορετικό. "Δεν είμαστε σχολή κινηματογράφου, είμαστε Τεπακ" αυτό προσωπικά το θεωρώ την ύψιστη ξεφτίλα. Δεν είναι κακό να αφηνόμαστε, να μας παρασέρνονταν οι σκέψεις και τα όνειρα μας. Άμα το ένα πόδι είναι στη γη το άλλο μπορεί να γίνει πύραυλος και να πετάξει στον ουρανό. Αυτό είναι πολύ λάθος να σου απαγορεύουν να ονειρεύεσαι. Εγώ θα το παλέψω και όπου με βγάλει. 

Μπορεί να περνάμε ζόρια σαν χώρα, αλλά και πάλι δεν λείπει η όρεξη και το κέφι. Γαμώτο βρισκόμαστε στο πιο όμορφο μέρος του πλανήτη και μιζεριάζουμε. Δεν λέω να αγνοούμε τα προβλήματα μας και ούτε να χασκογελάμε με τα χάλια μας, αλλά και πάλι τέτοια πίκρα δεν μας αξίζει. Βγείτε έξω στον ήλιο, πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, ακούστε λίγη μουσική και θα δείτε πόσο όμορφα θα σας φαίνονται όλα μετά.  Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε! 

Θα τα πούμε πολύ σύντομα, 

Μια μελαγχολική καλλιτέχνης! 

Όνειρα, όνειρα φλόγες μακρινές μου. . .

Όλοι μας κάνουμε όνειρα! Σε αυτά ταξιδεύουν οι πιο κρυφές επιθυμίες μας, τα πιο δυνατά μας θέλω και πολλές φορές το ίδιο μας το είναι.  Είναι εύκολο να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να ατενίζεις το αύριο χτίζοντας το μέσα σε ένα κάστρο από μεγάλες προσδοκίες.Τα δεδομένα μας απαρτίζονται από πράγματα που έχουμε επιτύχει και από πολύπλοκες μορφές του εαυτού μας. Οι στιγμές που εμπιστευόμαστε τα ένστικτά μας και τολμάμε το ακατόρθωτο είναι και αυτές που μας συγκινούν πιο πολύ. Όταν κάτι μοιάζει τόσο μακρινό και απόμακρο, μπορούμε να κάνουμε μια κίνηση και να το κλείσουμε στη παλάμη μας προστατεύοντας το από τις κακίες και τα μίση που σκορπίζονται γύρω του. Μέσα σε μια στιγμή όλα μπορούν να αλλάξουν. . η δύναμη ενός ανθρώπου που ονειρεύεται μπορεί να γκρεμίσει όλα τα εμπόδια και να γεφυρώσει τον ήλιο με τη σελήνη. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που μας γονατίζουν, σαν κάποια μυστήρια δύναμη να μας παρασέρνει και να μας προσγειώνει απότομα στη πραγματικότητα με τα απατηλά δεδομένα της. Το όνειρο είναι ένας τόπος λαμπερός όπου τίποτα δεν σκιάζει τη χαρά και τη γαλήνη που νοιώθει αυτός που ονειρεύεται. Σαφώς και τα όνειρα δεν περιορίζονται στις ώρες όπου το σώμα και η σκέψη μας νεκρώνεται κατά την ώρα του ύπνου.Είναι κάτι ανώτερο από αυτό, κάτι που κρύβεται βαθιά στη ψυχή μας και καρτερεί την ημέρα της ανάστασης του. Στη ζωή ενός ανθρώπου είναι πολύ λίγες οι στιγμές που θα του κόψουν την ανάσα και θα τον πλημμυρίσουν από ευτυχία και αγαλλίαση. Κάτι τέτοιες στιγμές όλα γύρω σου σβήνουν, νοιώθεις ότι είσαι αήττητος και τίποτα δεν σε ρίχνει από το διαμαντένιο σου βάθρο.  Είναι τόσο όμορφο να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Όταν φτάσει η στιγμή να τα πραγματοποιήσεις, θα είσαι έτοιμος. Η καρδιά σου θα σου δείξει το δρόμο και ο μόνος σου σύμμαχος και παντοτινός σου αντίπαλος θα είναι ο ίδιο σου ο εαυτός. Πίστεψε στις δυνάμεις σου και ποτέ δεν θα σε προσδώσουν. 

Υ.Γ Τίποτα δεν είναι πιο ιδανικό από λίγη μουσική και μια χούφτα έμπνευση. 

Toonimaniac

Η Επόμενη Μέρα...

Η αλήθεια είναι ότι μας αρέσει να βγαίνουμε, να ξενυχτάμε, να πίνουμε και να τριγυρνάμε στη πόλη σαν τρελοί μέσα στη νύχτα σιγοτραγουδώντας μελωδίες που μας θυμίζουν τις ωραίες στιγμές που περάσαμε. Η κατανάλωση αλκοόλ είναι κάτι το "συνηθισμένο" σε μια βραδινή έξοδο. Άλλοι πίνουν για να βρουν το κέφι τους, άλλοι για να ξεπεράσουν κάποια δύσκολη στιγμή και άλλοι γιατί μ'αυτό κυλάει πιο όμορφα η βραδιά. Το ένα ποτό διαδέχεται το άλλο και όταν πια η ώρα περνάει χάνεται η αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Όταν χορεύεις, γελάς ή συνομιλείς με τη παρέα σου το ποτήρι γίνεται μέρος του σώματος σου και το περιεχόμενο του σε ταξιδεύει σε μια άλλη διάσταση που πια όλοι είναι ίσοι και εσύ νιώθεις ως ο βασιλιάς της νύχτας. Η βραδιά κυλάει όμορφα και όταν πια  φτάνει η ώρα του ύπνου όλα ισοπεδώνονται και πέφτεις στο κρεβάτι με βαριά καρδιά και ένα κεφάλι γεμάτο κουδουνίσματα ενώ το ταβάνι κάνει ατελείωτες στροφές μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Αυτός ο βαθύς ύπνος, που δεν ξεκουράζει απλά σε χαλαρώνει και σε μεταφέρει άγαρμπα στη πραγματικότητα. Και εκεί φτάνει η επόμενη μέρα! Νιώθεις το σώμα σου βαρύ να γέρνει συνεχώς  προς το κρεβάτι. Η διάθεση σου ακαθόριστη και αναζητάς με πάθος μια κούπα καφέ να σε συνεφέρει. Οι συνοδοιπόροι σου της χτεσινής περιπέτειας είναι σε παρόμοια κατάσταση και φυσικά δεν σταματάν να σου θυμίζουν πόσο παράλογα φέρθηκες και ίσως πως μεταμορφώνεσαι υπό την επήρεια αλκοόλ. Πολλές φορές αλλάζουμε μορφές σε ένα βράδυ, αποκτάμε τη χαμένη μας αυτοπεποίθηση και γλεντάμε μέχρι τελικής πτώσης. Σαφώς δεν μπορώ να πω πως αυτό είναι κακό.Όλοι έχουμε την ανάγκη να ξεφεύγουμε από τη πραγματικότητα και να διασκεδάζουμε. Αρκεί να μην υπήρχε η επόμενη μέρα. Όλα τότε θα ήταν πιο όμορφα. Ναι συνεχίζουμε να το ζούμε αγνοώντας τη συνέπειες. . ζούμε μια υπέροχη βραδιά και δεν μας νοιάζει ότι ακολουθεί! ;) 

Υ.Γ Συγχαρητήρια στους τολμηρούς! 

Toonimaniac

Παρίσι: "Η Πόλη του Φωτός"

Παρίσι!! Ένα όνειρο μου έγινε πραγματικότητα έστω και για λίγο.Μπορώ να πω, πως πριν πατήσω μέσα στο Λούβρο δεν το είχα συνειδητοποιήσει και απλά νόμιζα ότι απλά βρισκόμουν σε μια μεγαλούπολη της Γαλλίας. Η αλήθεια είναι ότι το σοκ που παθαίνει κάποιος όταν πηγαίνει για πρώτη φορά στη Γαλλία είναι  μεγάλο. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια χώρα που όλοι μιλάνε γαλλικά και τα αγγλικά τους είναι σε εντελώς "τουριστικό" επίπεδο. Οπότε πώς να επιζήσει κάποιος μόνο με ένα "Bonjour"; Αν και η πρώτη βραδιά ήταν κουραστική λόγω ταξιδιού, έκανα μια νυχτερινή στάση στο πολύ όμορφο Montbeliard (πόλη της Γαλλίας) για να πάρω τους φίλους μου και να πάμε την επομένη στο Παρίσι. Η διαδρομή ήταν καταπληκτική! Από τις μικρές συνοικίες ένιωθες πως σιγά- σιγά πλησιάζεις στο πολιτισμό περνώντας μέσα από υπέροχα μέρη  και ευτυχώς ο καιρός ήταν με το μέρος μας. Με το που φτάσαμε ο Λάζαρος & Εγώ πήραμε το πολύτιμο εισιτήριο του μετρό και κάναμε βόλτες στους σταθμούς: Paris De Gaule- Paris Nord -Paris Est. Εδώ να προσθέσω το πόσο άβολο ήταν το γεγονός να είσαι ξεπατωμένος και να χρειάζεσαι να κουβαλάς και τη βαλίτσα σαν το σκυλάκι σου. (Να τονίσω ένα αστείο γεγονός που για άλλη μια φορά φανερώνει την απίστευτη τύχη μου: Τα μετρό θα σφυρίξει μια φορά!Και ότι προλάβεις. . . Ατυχώς η βαλίτσα μου δεν ήθελε να με ακολουθήσει μέσα και έμεινε απέξω με το μισό χέρι μου. Είναι απίστευτο να   βλέπεις σε κλάσματα δευτερολέπτου τους επιβάτες να σηκώνονται και τραβάν τη πόρτα για να γλιτώσω!) Τελικά φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στη Βαστίλη και αφού τακτοποιηθήκαμε φύγαμε για βραδινή βόλτα. Μετά από επιμονή μου, καθίσαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο και παραγγείλαμε ωμό κρέας, που με τη βοήθεια των γαλλικών του φίλου μου γλιτώσαμε τη βουτιά στο αίμα. Κατά έναν περίεργο λόγο εμένα μου άρεσε πολύ, αν και προσοχή γιατί κάθεται βαριά στο στομάχι. Η επόμενη μέρα ξεκίνησε πολύ όμορφα σχεδιασμένη για ένα περίπατο στο κέντρο του Παρισιού. Η εμμονή μου να πάω στο Λούβρο επέφερε καρπούς αν και όντος η ουρά ήταν ατελείωτη, σαν έξυπνοι ταξιδιώτες τη προσπεράσαμε και μπήκαμε σε αυτό το κόσμημα της τέχνης! Ύστερα πήραμε εισιτήριο για ένα λεωφορείο που σε γυρνάει από όλα τα μνημεία της πόλης "Jump on, Jump off". Περάσαμε τα όμορφα δρομάκια του Παρισιού και νιώσαμε την αύρα του Σηκουάνα, είδαμε την Αψίδα του Θριάμβου και καταλήξαμε βράδυ στον Πύργο του Άιφελ. Μπορώ να πω ότι μαγεύτηκα από τη φωταγώγηση του. Ήταν ένα κόσμημα της πόλης! Από το δεύτερο όροφο του πύργου η πόλη μοιάζει μαγευτική καθώς η νύχτα απλώνει το βελούδινο πέπλο της. Η μέρα τελείωσε όμορφα σε ένα συμπαθητικό μπιστρό με εμάς να πίνουμε γαλλικό Μπορντό κρασί. Για την τελευταία μέρα είχαμε κανονίσει να πάμε Μονμάρτρη. Εκεί είναι που βρίσκει που ήταν κριμένος όλος ο κόσμος. Ζαλιζόσουν από τις μυρωδιές και τις μουσικές. Πάνω από την εκκλησία μπορούσες να χαζεύεις με τις ώρες το Παρίσι. Στη πλατεία βρήκαμε ατελείωτα τουριστικά μαγαζιά και εστιατόρια. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο όμορφα η μέρα μας! Ήθελα πολύ να κάνω ένα πορτραίτο μου να θυμάμαι τη στιγμή και το έκανα! Μπορώ να πω πως πιο πολύ με καρικατούρα μοιάζει αλλά είναι ένα πολύ όμορφο ενθύμιο! Το βράδυ κατηφορίσαμε προς το κέντρο της Πόλης αναζητώντας μέσα στη βροχή το πολυπόθητο Quartier Latin, μια περιοχή γεμάτη ζωή! Όλοι οι περαστικοί απολάμβαναν το καφέ ΄ή το ποτό τους δίπλα στο ποτάμι με θέα τη Παναγία των Παρισίων. Όταν την αντίκρισα θαμπώθηκα από την ομορφιά! Κόσμημα του Θεού μπορώ να το χαρακτηρίσω! Αφού περάσαμε στο νησάκι στο οποίο βρισκόταν μπήκα μέσα στο ναό και από τη συγκίνηση δάκρυσα! (Κατά τη γνώμη των φίλων μου οφείλονταν στο πάθος μου για τα κινούμενα σχέδια της Disney και συγκεκριμένα της δακρύβρεχτης ιστορίας του άτυχου  κωδωνοκρούστη της Notre Dame!) Αλλά όχι! Μπορεί να ήμουν κατά λίγο επηρεασμένη αλλά ήταν όνειρό μου να την δω από κοντά. Μέσα ήταν ένα κόσμημα!Αν και βράδυ οι φλόγες των κεριών αποκάλυπταν το μεγαλείο της, κάτω από την ηχώ εκκλησιαστικής μουσικής. Και μετά από αυτό η νύχτα μας έκλεισε με μια μπύρα κάτω από τα φώτα του Παρισιού. Δεν θέλω να μιλήσω για την επιστροφή αν και δεν με πείραξε γιατί είμαι σίγουρη πως κάποια μέρα θα επιστρέψω.Το Παρίσι είναι ένα μέρος που απλά θες μια ολόκληρη ζωή να το ανακαλύψεις και να το χορτάσεις. A bientot mon amies! 


Toonimaniac

Η Ζωή ένας Λαβύρινθος

Είναι κάποια στιγμή στη ζωή μας, που στεκόμαστε μπροστά στο καθρέφτη  και αναλογιζόμαστε το που ήμασταν και το που φτάσαμε. Ένα λαϊκό απόφθεγμα λέει πως «Κάθε εμπόδιο για καλό», αλλά εγώ διαφωνώ.  Δεν είναι εύκολο να κάνεις όνειρα, καθώς σε στοιχειώνουν και πλημμυρίζουν το μυαλό σου με σκέψεις και επιθυμίες που δύσκολα δαμάζονται. Κάθε όνειρο, αποτελείτε από γρίφους και δοκιμασίες στις οποίες πρέπει να ανταπεξέλθει ο υποβαλλόμενος. Σε μια ηλικία που ο άνθρωπος πρέπει να σταθεί στα πόδια του και να πάρει σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον του, τα όνειρα αιωρούνται ελεύθερα περιμένοντας να πραγματοποιηθούν ή κλειδώνονται σε ένα συρτάρι του μυαλού μας και καταπιέζονται από κάποια συγκεκριμένα χρονικά δεδομένα;  

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, ένας τρισδιάστατος Λαβύρινθος, αποτελούμενος από πολλαπλά μονοπάτια που οδηγούν σε διάφορους προορισμούς. Η κοινωνία μας, είναι έτσι διαμορφωμένη ώστε να «αποβάλλει» από πάνω της όσους ακόμα την εξερευνούν και δεν έχουν βρει το σωστό μονοπάτι. Κάθε άνθρωπος έχει έναν προορισμό, αλλά κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί με μαθηματική ακρίβεια  πότε θα φτάσει σε αυτόν. Για να γίνει αυτό, ή πρέπει να εύνοια της τύχης ή απλά ο παίχτης αυτού του παιχνιδιού, πρέπει να τριγυρίζει στο ταμπλό εωσότου βρει αυτό που ψάχνει. Βέβαια μια τέτοια διαδικασία μπορεί να διαρκέσει αρκετά, γι’ αυτό ο παίχτης πρέπει να είναι εφοδιασμένος για όλη τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.

Και τι γίνεται όταν η ζωή ενός ανθρώπου αποτελείται από επαναλαμβανόμενα λάθη και εσφαλμένες επιλογές; Είναι στα αλήθεια καταδικασμένος ή υπάρχει πάντα η επιλογή της επανάκαμψης; Όταν πια έχεις πιάσει πάτο, μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας. Και έτσι ξαφνικά στέκεσαι μετέωρος πάνω από ένα χάος συναισθημάτων και διλλημάτων.  Προφανώς κάποιοι από τους αναγνώστες θα χαρακτηρίσουν αυτή τη τοποθέτηση πολύ απαισιόδοξη, αλλά εδώ μιλάμε για μια πραγματικότητα και όχι για γενικότητες και αερολογίες.

Η αλήθεια είναι ότι ναι η ζωή δεν είναι εύκολη, αλλά μήπως πρέπει να νιώθουμε ευγνώμονες γι’ αυτό; ΟΙ δυσκολίες και οι προκλήσεις είναι μόνο για τους τολμηρούς! Αρκεί να έρθει η στιγμή που θα πείτε στον εαυτό σας «Φτάνει Πια» και θα αρχίσετε να συναρμολογείτε το πάζλ πάλι από την αρχή. Εστιάζοντας στις πραγματικές ικανότητες σας και αγνοώντας το κίνδυνο να πέσετε αμαχητοί, πολεμήστε για τα όνειρα σας και κάντε τα πραγματικότητα. Για όλους έρχεται η στιγμή της υπερηφάνειας και της ικανοποίησης. Αρκεί να το θέλετε πολύ. . . 

Toonimaniac

Είμαι Φοιτήτρια του εξωτερικού και το Απολαμβάνω!

Η απόφαση που καλείται να πάρει κάποιος κατά την ενηλικίωση του δεν είναι καθόλου εύκολη. Είναι εκείνη η στιγμή που πρέπει να χτίσει τα βασικά θεμέλια για το μέλλον του. Κάποιοι επιλέγουν να εισέλθουν κατευθείαν στην αγορά εργασίας και κάποιοι άλλοι να ακολουθήσουν ένα παιδικό όνειρο, μια κρυφή επιθυμία, ένα ανεκπλήρωτο πάθος. Αφού λοιπόν επιλέξουν αυτό που θα τους αντιπροσωπεύει και που θα γίνει το μελλοντικό τους επάγγελμα, τότε μπαίνουν στη διαδικασία να επιλέξουν το τόπο όπου θα το πραγματοποιήσουν.

Οι επονομαζόμενοι πλέον «φοιτητές», χωρίζονται σε τρία είδη. Πρώτον σε αυτούς που επιλέγουν τις πόλεις τους, δηλαδή το μέρος διαμονής τους, γίνεται και μέρος των σπουδών τους. Κατά τη προσωπική μου γνώμη νομίζω πως δύσκολα ένας τέτοιος φοιτητής θα ανεξαρτητοποιηθεί και θα ζήσει μια γεμάτο εμπειρίες φοιτητική ζωή. Δεύτερον είναι οι φοιτητές που φεύγουν από τα «οικογενειακά όρια» και πάνε να σπουδάσουν σε κάποια άλλη πόλη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα πάρουν το πολυπόθητο κλειδί και φοιτητικό πάσο, αρχίζει και η πιο όμορφη αλλά και πιο δημιουργική περίοδος της ζωής τους. Είναι πλέον ελεύθεροι, δίχως φραγμούς και όρια να ζήσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους.

Η τρίτη και ίσως πιο ιδιαίτερη γκάμα φοιτητών είναι αυτοί που είτε δεν βρίσκουν τίποτα ενδιαφέρον στη χώρα που ζουν είτε οι συνθήκες τους αναγκάζουν να μεταφερθούν σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη. Αυτοί είναι γνωστοί και ως φοιτητές του εξωτερικού. Από την εμπειρία μου ως τώρα μπορώ να πω πως είναι τρομερά δύσκολα αλλά ασύγκριτα ενδιαφέρον με όλα τα υπόλοιπα. Σε αυτή τη κατηγορία δεν εντάσσεται ο οποιοσδήποτε και φυσικά είναι μικρός ο αριθμός αυτών που πραγματικά το απολαμβάνουν. Δεν είναι εύκολο ξαφνικά για έναν δεκαοχτάρη να φεύγει από τη σιγουριά του σπιτιού του και να ξεφύγει από τις παρέες του, για να πάει κάπου αλλού και να ξαναρχίσει από την αρχή.

Η προσαρμογή είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, αφού πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με μια καινούρια χώρα, πιθανώς με καινούρια γλώσσα και με διαφορετική καθημερινότητα με μια λέξη παθαίνει το γνωστό «πολιτισμικό σοκ» . Ωστόσο γνωρίζει καινούριο κόσμο, ζει νέες εμπειρίες και καταχτά καινούριους στόχους. Είναι πιθανόν για έναν τέτοιο φοιτητή να χρειαστεί να αλλάξει περιβάλλον περισσότερο από μια φορά. Για να μπορέσει κάποιος να δεχτεί αυτές τις αλλαγές, πρέπει να είναι πλημμυρισμένος με περιπέτεια και θάρρος για να αντιμετωπίσει τις νέες δυσκολίες ή τα εμπόδια που θα σταθούν στο δρόμο του, κατά τη διάρκεια της προσαρμογής.

Αφού περάσει το προηγούμενο στάδιο, πρέπει να μπορεί να προσαρμόσει τη καθημερινότητα του στα νέα δεδομένα. Προσωπικά όταν έφτασα στη Κύπρο πίστευα πως θα ήμουν μια από τους πολλούς φοιτητές που δεν πολύ-πατάνε στα μαθήματα, που χαλαρώνουν στις καφετέριες και τα μπαρ όλη μέρα διασκεδάζοντας με τους φίλους τους και τελικά περιμένουν να διαβάσουν την περίοδο της εξεταστικής για να περάσουν τα μαθήματα. Αντίθετα τα μαθήματα στη Λεμεσό είναι υποχρεωτικά και το διάβασμα πρέπει να είναι συστηματικό για να μπορεί κάποιος να ανταπεξέλθει στα μαθήματα και τις πολύπλοκες απαιτήσεις τους, όπως είναι τα εργαστήρια, οι άπειρες εργασίες και η διπλή εξεταστική. Κατά τα άλλα κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον εαυτό του την διασκέδαση και απόλαυση της ελευθερίας. Έτσι και εγώ προσάρμοσα το πρόγραμμα μου έτσι ώστε να τα προλαβαίνω και τα δύο.

Αυτό που μου προκαλεί σοκ και δέος ακόμα και σήμερα είναι το πόσο γρήγορα περνάνε τα φοιτητικά χρόνια. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος το πόσο λίγα θα του φανούν τα τέσσερα φοιτητικά χρόνια, τα οποία θα παραμένουν να μοιάζουν τέσσερα λεπτά. Το θέμα είναι αυτή τη περίοδο, ο φοιτητής/φοιτήτρια να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες μπορεί.

Και να τώρα που βρίσκομαι σε ένα μέρος της Δανίας, το επονομαζόμενο Roskilde, και καταγράφω τις πρώτες εμπειρίες μου από το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών «Erasmus». Νέο περιβάλλον, νέες εμπειρίες και νέοι άνθρωποι. Εδώ θα περάσω το πρώτο εξάμηνο του τρίτου έτους των σπουδών μου. Ξαφνικά όλοι σου μιλάνε αγγλικά, είσαι σε μια νέα πόλη την οποία πρέπει να εξερευνήσεις, δεν γνωρίζεις κανέναν και όλα πρέπει να γίνουν ξανά από την αρχή. Κάποιος μου είπε πριν φύγω ότι «τώρα δεν ανήκω πουθενά», αφού είχα ξενοικιάσει το διαμέρισμα μου και αντί για κλειδί, είχα ένα εισιτήριο και μια κράτηση σε ένα ξενοδοχείο. Αυτή η αβεβαιότητα του αγνώστου είναι και αυτό που με συναρπάζει.

Όταν είναι να πας σε ένα νέο μέρος για να ζήσεις, καλό είναι να υπάρχει μια μεταβατική περίοδος, που σε βοηθάει να προσαρμοστείς και να διερευνήσεις τα μέρη και τα νέα δεδομένα σου. Έτσι και εγώ έφτασα μια βδομάδα περίπου πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Έτσι είχα την ευκαιρία να μάθω «τα τραίνα», τα οποία σε ταξιδεύουν παντού, να γνωρίσω καινούριες περιοχές και να διασκεδάσω με τους νέους μου πανευρωπαϊκούς φίλους. Εδώ να προσθέσω ότι το μεγαλύτερο μέρος των erasmus- φοιτητών, καταλαμβάνεται από Ισπανούς και Γάλλους, εδώ στη Δανία. Είναι πολύ διασκεδαστικό να τους ακούς να μιλάνε τη γλώσσα τους και να πιάνεις μόνο δύο ή τρείς λέξεις, περιμένοντας υπομονετικά να σου μιλήσουν στα αγγλικά για να συμμετέχεις και εσύ στη συζήτηση.

Μετά από αυτό, μετακόμισα από τη πρωτεύουσα στη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Roskilde. Πλέον ήμουν μέλος των εδώ φοιτητών και οι νέες μου παρέες απαρτίζονταν από τους συμφοιτητές και τους γείτονες μου στις εστίες. Ύστερα άρχισαν τα μαθήματα και μπήκα σε ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα. Το καλό εδώ είναι ότι υπάρχουν πολλά πάρτι και δραστηριότητες που σε ανακουφίζουν μετά από μια βδομάδα γεμάτη μαθήματα. Ο καιρός είναι διαφορετικός, αφού από το μόνιμο καλοκαίρι της Κύπρου, ήρθα στο μόνιμο φθινόπωρο – χειμώνα της Δανίας. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί αφού απολαμβάνω τη κακοκαιρία. Ακόμα και το νόμισμα άλλαξε, αφού οι Δανοί αν και ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν κορώνες αντί για ευρώ.

Καταλήγοντας, αυτή είναι η ομορφιά των φοιτητών του εξωτερικού και προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενη και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είμαι ένας από αυτούς. Πλέον δεν αλλάζω με τίποτα αυτή την αδρεναλίνη που σου προσφέρει μια τέτοια φοιτητική ζωή. Τέλος μια συμβουλή για τους μελλοντικούς αλλά και για τους ήδη φοιτητές του είδους μας : Μη φοβάστε να ζείτε. Μπορεί να σκοντάψετε αρκετές φορές αλλά τελικά θα καταλάβετε ότι άξιζε τον κόπο.

Toonimaniac