Πούντο, πούντο το καλοκαίρι..

Εδώ είμαστε! Ο Ιούνης φτάνει στο τέλος του και εγώ το μόνο που νιώθω απο καλοκαίρι είναι η αλλαγή του καιρού. Εδώ στη Λεμεσό πάντα κάνει ζέστη, αλλά το καλοκαίρι νιώθεις λες και σε έχουν βάλει στο φούρνο και σε ψήνουν αργά και βασανιστικά για τρείς μήνες, μέχρι να πάρεις το κατάλληλο χρώμα. Πραγματικά είναι μέρες όπου το κλιματιστικό μοιάζει ώς η τελευταία πηγή οξυγόνου και αν βγείς απο το σπίτι θα αφήσεις τη τελευταία καυτή πνοή σου.

Που λέτε αυτό το καλοκαίρι είναι κάπως ιδιόρυθμο. Αν και τα μαθήματα, όπως πάντα, λήξαν νωρίς το έτος μου συνεχίζει με πρακτική για έναν μήνα. Οχι ότι δεν περνάμε καλά αλλά κάπως έτσι περνούνε οι μήνες, τα χρόνια... κοιτάζεσαι στο καθρέφτη και βλέπεις τον εαυτό σου... 21 χρονών η ώρα! Και εκείνη τη στιγμή είναι που κυλάνε μπροστά σου οι μνήμες, τα όνειρα, οι σκέψεις η προσδοκίες. Μέσα σε έναν κυκλώνα συναισθημάτων καταλαβαίνεις ότι πια δεν είσαι η ίδια...

Αχ θύμαμαι κάτι καλοκαίρια. Με τη Μεγάλη μου οικογένεια να λιαζόμαστε στις παραλίες, να χτίζουμε πύργους στην άμμο, να γλίφουμε με λύσσα τα δροσερα παγωτά και να γελάμε. Γέλιο, μα τί γέλιο! Πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά, βουτώντας στον καθάριο βυθό της θάλασσας να ακολουθούμε τα πολύχρωμα ψαράκια και να βλέπουμε τους αστερίες να μας κλείνουν το μάτι. Και μετά αφού πλέον δεν μας είχε μείνει μυαλό στη θέση του, να κατηφορίζουμε προς τα παραδοσιακά ταβερνάκια των ελληνικών νησιών και να απολαμβάνουμε όλα τα καλούδια του κόσμου, συνοδεύοντας τα με κρασιά και τσίπουρα. Τι ωραίες εποχές!

Δε λες ευτυχώς παιδάκι μου, που έχουμε και αυτές τις μνήμες και παρηγοριόμαστε για κάποια ανιερά καλοκαίρια. Έτσι λοιπόν και εγώ περιμένω εναγωνίως τη μέρα όπου θα ξυπνήσω απο το  θαλασσινό αεράκι, θα κάνω ένα ωραίο φραπεδάκι και θα κατηφορίσω με τους φίλους ή την οικογένεια μου στις παραλίες και θα ζήσω ακόμα πιο όμορφες στιγμές. Γιατί μου χρειάζονται νέες στιγμές για να βγάλω απο πάνω μου αυτό το πέπλο της μελαγχολίας που με εμποδίζει να χαρώ αυτή την όμορφη εποχή.