Ξυπνάς το κτήνος μέσα μου

Όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν καλό και έναν κακό εαυτό. Όπως βλέπουμε και στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, σε περιπτώσεις μιας μεγάλης απόφασης, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι σκάνε πάνω από το κεφάλι του θύματος συγχύζοντας το μέχρι να κάνει την επιλογή του. Πόσες φορές μας έχει τύχει να βρεθούμε σε μια άβολη και δύσκολη κατάσταση όπου εκείνη η στιγμή είναι που το κακό κάνει την εμφάνιση του. Ειδικά για έναν ευέξαπτο και νευρικό άνθρωπο όπως εγώ, το να πάρει φωτιά, να σηκωθεί, να τα κάνει όλα λίμπα και να φύγει είναι το πιο εύκολο. Και πως μπορείς να ελέγξεις το κτήνος που ξεπηδάει από μέσα σου,και που σου σκίζει τα σωθικά; 

Είναι κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε τούτο τον άμοιρο κόσμο για να προκαλούν πανικό. Είναι αυτοί που μόλις τους βλέπεις ή απλά είσαι έτοιμος να λιποθυμήσεις από το τρόμο ή σου προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα, που θες να τους δώσει μια και να τους θάψεις κάτω από το έδαφος. Ίσως ακούγεται λίγο υπερβολικό όλο αυτό, αλλά πραγματικά είναι πολλές φορές που ταυτίζομαι με το δολοφόνο από το "Psycho (1960)" και δυστυχώς είναι δύσκολο να το κοντρολάρεις. Γιατί όπως αποδεικνύουν και οι επιστήμονες, κάθε άνθρωπος κρύβει ένα ζώο μέσα του, που τα βράδια με πανσέληνο σκάει και τα καταστρέφει όλα. 

Σίγουρα δεν μιλάω για διπλή προσωπικότητα και πισώπλατα μαχαιρώματα, αλλά για τις στιγμές εκείνες που και άγιος να είσαι οι καταστάσεις σε ξεπερνάν. Όταν βλέπεις την αδικία να κατακλύζει τη κοινωνία μας και όταν και σένα σου χτυπάει τη πόρτα, τότε φίλοι μου είναι πολύ δύσκολο να την αγνοήσεις και να συνεχίσεις σαν να μην τρέχει τίποτα. Βέβαια όσο κακός και αν θες να γίνεις είναι πολλοί που όχι απλά δεν θα σε αφήσουν αλλά θα σε φουντώσουν ακόμα πιο πολύ με τα ηλίθια επιχειρήματα τους. Νομίζουν πως με το να σε γεμίσουν με χαζές δικαιολογίες και τύψεις, θα σε κάνουν να υποχωρήσεις  όμως σας έχω νέα. Όχι απλά δεν ηρεμούμε αλλά νευριάζουμε ακόμα πιο πολύ που αν ήμασταν καρτούν θα μας έβγαινε καπνός από τα αυτιά. 

Αλλά η κοινωνία μας δυστυχώς όχι απλά κατακρίνει αυτού του είδους  ψυχολογικές εκρήξεις αλλά σε τοποθετεί και στο περιθώριο. Γιατί αν πάρει φωτιά ένα δάσος, δεν φταίει ο ασυνείδητος που την άναψε αλλά οι φλόγες που το έκαψαν. Δεν λέω ότι πρέπει να καταντήσουμε ζούγκλα και να ορμάμε σε όποιον βρεθεί εμπρός μας, αλλά κάπως πρέπει να ξεσπάει ο θυμός. 

                                  

                                       ".. I don't know who you think you are, 

                                          But before the night is through,

                                          I wanna do bad things with you, 

                                          I wanna do real bad things with you.."

Toonimaniac

Ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα..

Πρωί Παρασκευής. Ακολουθούσα για ακόμη μια μέρα τη κλασική και μονότονη διαδρομή μου με το λεωφορείο και ενώ ο ήλιος ξετρύπωνε από τα σύννεφα και έπεφτε στο αγουροξυπνημένο μου πρόσωπο, χαζεύοντας είδα μια χούφτα μπαλόνια σκορπισμένα στη θάλασσα. Στην αρχή χαμογέλασα, ήταν μια τόσο όμορφη θέα. Μια ανακατεμένη γαλάζια άβυσσος και στην επιφάνεια της πολύχρωμοι βόλοι. Μου πέρασαν πολλοί λόγοι από το μυαλό, για το πως τα μπαλόνια μπορεί να κατέληξαν εκεί. 

Κατά τη γνώμη μου είναι ένα αντικείμενο που έχει χάσει την αξία του στο χρόνο. Παλιότερα ένα μπαλόνι έδινε χαρά και ευτυχία στους ανθρώπους. Κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο μπορούσε να ξυπνήσει πανέμορφα συναισθήματα. Ήταν μια ένδειξη αγάπης, φιλίας και αθωότητας. Θυμάμαι στη παιδική μας ηλικία, όχι τόσο στη δική μου όσο της παλαιότερης γενιάς, ένα μπαλόνι μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους. Τόσα όμορφα χρώματα, τόσα σχέδια και σχήματα, όλα κατέληγαν στη χούφτα ενός μικρού παιδιού ή μιας ερωτευμένης καρδιάς. Πλέον όλα αυτά τα μικρά πράγματα μας φαίνονται ανούσια και ίσως περιττά. 

Και όμως ήταν ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα. Κάποια ματάκια έκλαψαν και κάποια καρδούλα ακόμα θρηνεί το χαμό του.. Και όμως έτσι δεν γίνεται πάντα; Πάντα χάνουμε κάτι που μας ανήκει  κάτι που αγαπάμε. Αυτή τη μέρα το μπαλόνι έμεινε μόνο του μέσα στα κρύα νερά. Είναι καιρός να χαράξει το δικό του δρόμο.. Μπροστά του ανοίγεται μια νέα περιπέτεια, ένας καινούριος κόσμος για να εξερευνήσει. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή. Το άγνωστο μας ξενίζει και πολλές φορές μας φοβίζει. Και όμως όποια και να είναι η οδύσσεια του κάποια στιγμή θα γυρίσει στην Ιθάκη του. Πάντα θα επιστρέφει στο λιμάνι του. Κανένας αποχωρισμός δεν είναι εύκολος.. Ποιος θέλει να αφήσει τη ζεστή του οικογένεια και το τόπο του για να φύγει μακριά; Μας συγκλονίζει το νέο, το μακρινό αλλά κανείς δεν ξεχνά τις ρίζες του. 

Μην μου κλαις παιδάκι, κάποια μέρα θα γυρίσω στην αγκαλιά σου και τότε όλα θα είναι τόσο όμορφα, τόσο μαγικά σαν να μην έφυγα ποτέ. Θα σε θυμάμαι και με την αύρα σου θα πορεύομαι.. 

Toonimaniac