Ένα βήμα πριν το τέλος

Λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, εγώ όπως και το μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού, δεν πιστεύουμε σε δεισιδαιμονίες όπως ότι τελειώνει ο κόσμος και ακόμη περισσότερο δεν επηρεάζομαι από πανικοβλημένους ανθρώπους που λένε: "Τρέχτε, το τέλος έρχεται, κρυφτείτε..". Πάρα πολλοί φίλοι, συγγενείς, γείτονες, γνωστοί, μετράνε τις ώρες μήπως και χάσουν το δευτερόλεπτο αυτό που θα έρθει η συντέλεια. Και αν σας πω εγώ (κάτι που δεν είναι καθόλου καινούριο) ότι το ημερολόγιο των Μάγια   κάπου έχανε; Εσείς θα γελάσετε δυνατά και θα μου πείτε: "Χα και εγώ το ήξερα!". Και όμως εσύ κοινέ άνθρωπε αυτού του μάταιου τούτου κόσμου, που όσο έξυπνος και να είσαι όσο ταγμένος στην επιστήμη.. Πρόσεχε!

Αλήθεια ποιος δημιούργησε όλο αυτό το μύθο περί τέλους του κόσμου στις 21/12/2012; Σκεφτείτε... Χμ άραγε ποιους θα συνέφερε όλο αυτό το χάος και ποιοι θα βγαίναν πραγματικά κερδισμένοι; Μήπως οι πολιτικοί; Μπα! Αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τη καταστροφή της χώρας και ένα αγριεμένο όχλο που τους κυνηγάει. Μήπως η εκκλησία; Μπα δεν τους συμφέρει η ανάσταση του Χριστού ήταν πιο μεγάλο γεγονός και οι άνθρωποι έχουν μείνει ακόμα με αυτή την ιδέα. Μάλλον είναι τα Μ.Μ.Ε. και όλη η κινηματογραφική βιομηχανία. Για παράδειγμα; Θα έκοβε ποτέ εισιτήρια μια "πατάτα" ταινία όπως το [2012] αν πραγματικά ο κόσμος δεν είχε πανικοβληθεί και δεν αναρωτιόταν για το πως θα είναι η "ζωή" μετά το μπουμ; Όχι βέβαια! Και άλλες πολλές αμερικανιές ( μην το παίρνετε προσωπικά τις γουστάρω αλλά δεν παύουν να είναι αμερικανιές) όπως το [Ένας φίλος για το τέλος του κόσμου] θα είχαν μείνει εκεί που ανήκουν στο πάτο μια ξεχασμένης ταινιοθήκης! Και πες ότι ξεπερνάω όλο αυτό το σοκ της υποκουλτούρας και λέω πως "οκ" ήθελαν να πουλήσουν ένα ακόμα παραμυθάκι και καλά έκαναν.

Και πάνω που νομίζαμε ότι όλος αυτός ο ντόρος είχε ησυχάσει και πως χαρούμενοι και κεφάτοι θα σχεδιάζαμε τα για ακόμη μια φορά λαμπρά μας Χριστούγεννα, γεμάτα με αγάπη και νοσταλγία για το χρόνο που φεύγει και το χρόνο που έρχεται... Ταν-ταν! Ο μεγάλος αδερφός καραδοκεί.. Τρελάθηκαν τα Μ.Μ.Ε μια βδομάδα πριν τη καθορισμένη ημερομηνία της καταστροφής. Και πραγματικά δεν άφησαν ούτε έναν θεατή ή ακροατή που να μην τον τρελάνουν με όλη αυτή τη φούσκα. Πραγματικά ξεχνώντας τη τηλεόραση όπου εκτός από κάτι πρωινάδικα που οι "κότες" συζητάν για ότι βλακεία μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και κάπου εκεί κολλάνε τη φράση "Καλέ τα μάθατε! Σε λίγες μέρες θα πεθάνουμε", ας πιάσουμε τη μαύρη και σκοτεινή πλευρά του ραδιοφώνου. Αυτό πόνεσε! Ένα τόσο όμορφο μέσο όπως αυτό, από το πρωί ώς το βράδυ και ειδικά τις τελευταίες μέρες, τρομοκρατούν το κοσμάκη με τη συντέλεια του κόσμου. Και καλά πες εμένα το μορφωμένο άνθρωπο δεν με σκέφτεσαι! Τις νοικοκυρούλες του χωριού ή κάτι τύπους που είτε τελειώσει ο κόσμος είτε όχι δεν τους νοιάζει (αφού έτσι πως κατάντησε η χώρα μας, υπάρχουν πολλοί) γιατί άνθρωπε τους ταράζεις την ησυχία τους; Θέλουν να ακούσουν γιορτινά τραγούδια και άπειρες διαφημίσεις που σου φορτίζουν το μυαλό και σε καταντάν ζόμπι που τρέχει στα μαγαζιά και σαν καταναλωτικό ζώον δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ναι αυτό πρέπει να γίνεται! Αυτό το σκοπό εξυπηρετεί αυτό το μέσο. Αν θέλουμε έναν μπαμπούλα που θα μας τρομοκρατεί έχουμε και τα δελτία ειδήσεων. Λοιπόν; Γιατί δεν μας αφήνετε να χαρούμε έστω και αυτές τις τελευταίες μας χαρούμενες στιγμές; Γιατί πρέπει να σε ακούω ηλήθειε παραγωγε να λες  "Αγαπητέ ακροατή το τέλος πλησιάζει και ο σταθμός μας ετοίμασε μια εξαιρετική ακουστική βραδιά με μελωδίες που θα σε ταξιδεύσουν και θα σε συνοδεύσουν στις τελευταίες σου στιγμές πριν το χάος".  Φταίω εγώ τώρα να ρίξω ένα φάσκελο που θα είναι όλο δικό σας; Έχουμε τη μελαγχολία των γιορτών έχουμε και εσάς να μας τρελαίνετε. 

Τι σου είναι όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Ένα βήμα πριν το τέλος και ακόμα μας βομβαρδίζουν.

Toonimaniac

Αναζητώντας τα χαμένα μας ταλέντα..

Καθένας από μας έχει ταλέντα, πράγματα στα οποία είναι μοναδικός και τον κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι μουσικός, τραγουδιστής, κωμικός, ζωγράφος, είναι καλός με τα παιδιά, μπορεί να γυρίσει το χέρι του ανάποδα. Σε όλη μας τη ζωή αναζητούμε τα χαμένα μας ταλέντα. Βλέπουμε τους άλλους τριγύρω μας να διαπρέπουν και εμείς καθόμαστε ήσυχα στη γωνία μας, θέλοντας να μείνουμε απαρατήρητοι. Ψάχνω, ψάχνω να βρω σε κάτι που να είμαι καλός, να κάνω κάτι που θα εντυπωσιάσει, κάτι που θα με βγάλει από τη μιζέρια και θα με απογειώσει!  Είμαι καλός στη μαγειρική ή στο φλάουτο, το ξέρω γιατί οι γύρω μου το επιβεβαιώνουν. Κάθε μου γεύση ή κάθε μου νότα, μπορεί να παρασύρει τους γύρω μου σε κόσμους μαγικούς, σε μια άλλη διάσταση όπου ο μίζερος μας κόσμος μοιάζει φτωχός και ασήμαντος. Και όμως, η δημιουργία μου, αυτό στο οποίο έβαλα και το τελευταίο ψεγάδι της δημιουργικότητας μου, δεν ήταν μοναδική. Κάποιος άλλος, γνωστός ή άγνωστος, μεγάλος ή μικρός το είχε κάνει πριν από μένα ή το ολοκλήρωσε με μεγαλύτερη επιτυχία. Και όμως δεν μπορεί σε κάτι θα είμαι μόνο "εγώ" καλός, σε κάτι θα μπορώ να κάνω κάτι το καινοτόμο τη διαφορά που θα κάνει τον κόσμο να παραληρεί και φωνάζει "Αυτός το έκανε!". Αλήθεια, έχουν όλοι οι άνθρωποι ταλέντα; Ή απλά είναι κάποιοι άνθρωποι που ξεχωρίζουν και κάποιοι άλλοι που απλώς ακολουθούν; Και αν ζούσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη με ταλαντούχους ανθρώπους, ο απλός καθημερινός μας φίλος θα είχε θέση σε αυτή; Το περιθώριο είναι σκληρό, σκοτεινό και άσχημο..  Και όντος μπορεί και εγώ να ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους του περιθωρίου, αυτούς τους άσχημους ανθρώπους, αυτούς που πονάνε επειδή δεν έχουν κανένα ταλέντο. 

Και αν το φως δεν έχει σβήσει και η τελευταία πόρτα παρέμεινε ανοιχτή; Πως θα καταφέρω να βγω από αυτή τη κόλαση, που οι μολυσμένοι, αυτοί που λούστηκαν το δηλητηριασμένο τους ταλέντο με κυνηγούν; Αγωνία, σκέψεις, συναισθήματα... Είμαι ολομόναχος, μικρός και ανήμπορος περιτριγυρισμένος από γίγαντες. Και όμως, έχω κάτι πολύτιμο, κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο μη θεατό από το ανθρώπινο μάτι. Είναι η ελπίδα μου. Η ελπίδα που με οδηγεί, που με κάνει ξανά να πιστεύω, να σηκώνομαι ψηλά και με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό να χαμογελάω. Μπορεί εσείς να βρήκατε τα χαμένα σας ταλέντα, αλλά εγώ ακόμα ελπίζω πως κάποια μέρα θα αποκτήσω κάτι που εσείς οι άλλοι είστε ανήμποροι να συλλάβετε ή και να νιώσετε. Και αυτό δεν θα είναι απλά μια ικανότητα.. θα είναι η ζωή. Γιατί αν κερδίσεις τη ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος.. 

Νύχτες στο Παλέρμο

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Όλοι μας καθημερινά υποδυόμαστε ρόλους μέσα από τους οποίους παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον μας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και προσπαθούμε κάθε φορά να αποδείξουμε την αξία μας. Η ερώτηση όμως είναι σε ποιόν και γιατί; Μήπως τελικά δεν είμαστε αυτοί που κρατάμε τα ινία, μήπως όλοι είμαστε παίχτες σε ένα παιχνίδι που το έχουν στήσει κάποιοι πιο δυνατοί από εμάς; Και αν τελικά ισχύει αυτή η απαισιόδοξη εκδοχή, τότε είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Θέλω να νιώθω υπεύθυνη για τις πράξεις μου. Θέλω να ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω. Είναι λίγες οι στιγμές που η τύχη θα μας χτυπήσει τη πόρτα και τότε πρέπει να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε πάρα κάτω. Όσο για τη κοινωνία μας και το τρόπο λειτουργίας της, θα τη παρουσίαζα με το γνωστό παιχνίδι "Νύχτα στο Παλέρμο". Σε αυτό λοιπόν, στη τύχη μοιράζονται κάρτες που καθεμιά από αυτές αντιστοιχεί σε ένα ρόλο που θα έχει ο παίχτης για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν έχει σημασία πόσο θα διαρκέσει, σημασία έχει να βγεις ζωντανός μέσα από αυτό.  Γυρνάω τη κάρτα μου και βλέπω ότι είμαι ο "πολίτης". Σαν κάρτα από μόνη μου μέσα στο παιχνίδι δεν είμαι αρκετά δυνατή.  Την εξουσία την έχουν οι "κλέφτες" και ο "αστυνομικός". Εγώ κάθομαι αμέριμνη και κοιτάω γύρω μου. Στο πρώτο γύρο οι κλέφτες έχουν αποφασίσει ποιον θα σκοτώσουν.  Κάτω από το άγρυπνο μάτι  του αστυνομικού όλοι μοιάζουμε ύποπτοι, όλοι ικανοί να σκοτώσουμε, όλοι ικανοί να καταστρέψουμε αυτό που βρίσκεται γύρω μας, τη κοινωνία μας. Και ξαφνικά γίνεται το πρώτο λάθος,  τη πλήρωσε ένας αδύναμος πολίτης που ξέχασε να φωνάξει "βοήθεια", ξέχασε να αντιδράσει, ξέχασε να διεκδικήσει το δικαίωμα του για ζωή. Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ. Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος! Όλοι κατηγορούν τους πάντες, γυρνάνε και μαχαιρώνουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους, χτυπάνε με πάθος φίλους, συγγενείς, συνοδοιπόρους.. Οι "κλέφτες" γελάνε. Για άλλη μια φορά τη γλίτωσαν. Αφού καθαρίσουν και το δεύτερο θύμα τους, αφού η διαδικασία τους έχει πλέον κομμάτι τους και η "αστυνομία" δεν κάνει κάτι για να το σταματήσει, ήρθε η ώρα των πολιτών. Σε αυτό το στάδιο του παιχνιδιού, οι "πολίτες" κατηγορούν επώνυμα πλέον αυτόν που θεωρούν υπεύθυνο, αυτόν που θα πληρώσει για όλα! ΔΕΝ είμαι εγώ φωνάζει. Κάνετε λάθος  ένα λάθος που θα το πληρώσετε. Όλα τα βλέμματα είναι συγκεντρωμένα σε εκείνον, αυτόν που είναι ο επόμενος στη σειρά για εκτέλεση. Η κάρτα αποκαλύπτεται... Είναι ακόμα ένας "πολίτης". Η αρένα παγώνει. Πάλι λάθος. Οι παίχτες κοιτάζονται.. Για άλλη μια φορά ο πραγματικός υπεύθυνος είναι ελεύθερος να αλωνίζει εκεί έξω. 

Και τι θα γινόταν, αν τα δάχτυλα των ανθρώπων έδειχναν προς το μέρος των "κλεφτών" ή του "αστυνομικού"; Μήπως τότε κάτι θα άλλαζε; Μήπως τότε θα τη πλήρωνε ο πραγματικός υπεύθυνος; Όλοι είμαστε παίχτες στο ίδιο παιχνίδι. Όλοι μας έχουμε δύναμη, την οποία πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε. Εμπρός λοιπόν αδέρφια, ας κάνουμε την αλλαγή και ας δείξουμε επιτέλους τη δύναμη μας. Γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε, μόνο έτσι θα βρούμε τη χαμένη μας ελπίδα... 

Είστε έτοιμοι να παίξουμε; 

Toonimaniac