Όνειρα, όνειρα φλόγες μακρινές μου. . .

Όλοι μας κάνουμε όνειρα! Σε αυτά ταξιδεύουν οι πιο κρυφές επιθυμίες μας, τα πιο δυνατά μας θέλω και πολλές φορές το ίδιο μας το είναι.  Είναι εύκολο να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να ατενίζεις το αύριο χτίζοντας το μέσα σε ένα κάστρο από μεγάλες προσδοκίες.Τα δεδομένα μας απαρτίζονται από πράγματα που έχουμε επιτύχει και από πολύπλοκες μορφές του εαυτού μας. Οι στιγμές που εμπιστευόμαστε τα ένστικτά μας και τολμάμε το ακατόρθωτο είναι και αυτές που μας συγκινούν πιο πολύ. Όταν κάτι μοιάζει τόσο μακρινό και απόμακρο, μπορούμε να κάνουμε μια κίνηση και να το κλείσουμε στη παλάμη μας προστατεύοντας το από τις κακίες και τα μίση που σκορπίζονται γύρω του. Μέσα σε μια στιγμή όλα μπορούν να αλλάξουν. . η δύναμη ενός ανθρώπου που ονειρεύεται μπορεί να γκρεμίσει όλα τα εμπόδια και να γεφυρώσει τον ήλιο με τη σελήνη. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που μας γονατίζουν, σαν κάποια μυστήρια δύναμη να μας παρασέρνει και να μας προσγειώνει απότομα στη πραγματικότητα με τα απατηλά δεδομένα της. Το όνειρο είναι ένας τόπος λαμπερός όπου τίποτα δεν σκιάζει τη χαρά και τη γαλήνη που νοιώθει αυτός που ονειρεύεται. Σαφώς και τα όνειρα δεν περιορίζονται στις ώρες όπου το σώμα και η σκέψη μας νεκρώνεται κατά την ώρα του ύπνου.Είναι κάτι ανώτερο από αυτό, κάτι που κρύβεται βαθιά στη ψυχή μας και καρτερεί την ημέρα της ανάστασης του. Στη ζωή ενός ανθρώπου είναι πολύ λίγες οι στιγμές που θα του κόψουν την ανάσα και θα τον πλημμυρίσουν από ευτυχία και αγαλλίαση. Κάτι τέτοιες στιγμές όλα γύρω σου σβήνουν, νοιώθεις ότι είσαι αήττητος και τίποτα δεν σε ρίχνει από το διαμαντένιο σου βάθρο.  Είναι τόσο όμορφο να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Όταν φτάσει η στιγμή να τα πραγματοποιήσεις, θα είσαι έτοιμος. Η καρδιά σου θα σου δείξει το δρόμο και ο μόνος σου σύμμαχος και παντοτινός σου αντίπαλος θα είναι ο ίδιο σου ο εαυτός. Πίστεψε στις δυνάμεις σου και ποτέ δεν θα σε προσδώσουν. 

Υ.Γ Τίποτα δεν είναι πιο ιδανικό από λίγη μουσική και μια χούφτα έμπνευση. 

Toonimaniac

Η Επόμενη Μέρα...

Η αλήθεια είναι ότι μας αρέσει να βγαίνουμε, να ξενυχτάμε, να πίνουμε και να τριγυρνάμε στη πόλη σαν τρελοί μέσα στη νύχτα σιγοτραγουδώντας μελωδίες που μας θυμίζουν τις ωραίες στιγμές που περάσαμε. Η κατανάλωση αλκοόλ είναι κάτι το "συνηθισμένο" σε μια βραδινή έξοδο. Άλλοι πίνουν για να βρουν το κέφι τους, άλλοι για να ξεπεράσουν κάποια δύσκολη στιγμή και άλλοι γιατί μ'αυτό κυλάει πιο όμορφα η βραδιά. Το ένα ποτό διαδέχεται το άλλο και όταν πια η ώρα περνάει χάνεται η αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Όταν χορεύεις, γελάς ή συνομιλείς με τη παρέα σου το ποτήρι γίνεται μέρος του σώματος σου και το περιεχόμενο του σε ταξιδεύει σε μια άλλη διάσταση που πια όλοι είναι ίσοι και εσύ νιώθεις ως ο βασιλιάς της νύχτας. Η βραδιά κυλάει όμορφα και όταν πια  φτάνει η ώρα του ύπνου όλα ισοπεδώνονται και πέφτεις στο κρεβάτι με βαριά καρδιά και ένα κεφάλι γεμάτο κουδουνίσματα ενώ το ταβάνι κάνει ατελείωτες στροφές μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Αυτός ο βαθύς ύπνος, που δεν ξεκουράζει απλά σε χαλαρώνει και σε μεταφέρει άγαρμπα στη πραγματικότητα. Και εκεί φτάνει η επόμενη μέρα! Νιώθεις το σώμα σου βαρύ να γέρνει συνεχώς  προς το κρεβάτι. Η διάθεση σου ακαθόριστη και αναζητάς με πάθος μια κούπα καφέ να σε συνεφέρει. Οι συνοδοιπόροι σου της χτεσινής περιπέτειας είναι σε παρόμοια κατάσταση και φυσικά δεν σταματάν να σου θυμίζουν πόσο παράλογα φέρθηκες και ίσως πως μεταμορφώνεσαι υπό την επήρεια αλκοόλ. Πολλές φορές αλλάζουμε μορφές σε ένα βράδυ, αποκτάμε τη χαμένη μας αυτοπεποίθηση και γλεντάμε μέχρι τελικής πτώσης. Σαφώς δεν μπορώ να πω πως αυτό είναι κακό.Όλοι έχουμε την ανάγκη να ξεφεύγουμε από τη πραγματικότητα και να διασκεδάζουμε. Αρκεί να μην υπήρχε η επόμενη μέρα. Όλα τότε θα ήταν πιο όμορφα. Ναι συνεχίζουμε να το ζούμε αγνοώντας τη συνέπειες. . ζούμε μια υπέροχη βραδιά και δεν μας νοιάζει ότι ακολουθεί! ;) 

Υ.Γ Συγχαρητήρια στους τολμηρούς! 

Toonimaniac

Παρίσι: "Η Πόλη του Φωτός"

Παρίσι!! Ένα όνειρο μου έγινε πραγματικότητα έστω και για λίγο.Μπορώ να πω, πως πριν πατήσω μέσα στο Λούβρο δεν το είχα συνειδητοποιήσει και απλά νόμιζα ότι απλά βρισκόμουν σε μια μεγαλούπολη της Γαλλίας. Η αλήθεια είναι ότι το σοκ που παθαίνει κάποιος όταν πηγαίνει για πρώτη φορά στη Γαλλία είναι  μεγάλο. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια χώρα που όλοι μιλάνε γαλλικά και τα αγγλικά τους είναι σε εντελώς "τουριστικό" επίπεδο. Οπότε πώς να επιζήσει κάποιος μόνο με ένα "Bonjour"; Αν και η πρώτη βραδιά ήταν κουραστική λόγω ταξιδιού, έκανα μια νυχτερινή στάση στο πολύ όμορφο Montbeliard (πόλη της Γαλλίας) για να πάρω τους φίλους μου και να πάμε την επομένη στο Παρίσι. Η διαδρομή ήταν καταπληκτική! Από τις μικρές συνοικίες ένιωθες πως σιγά- σιγά πλησιάζεις στο πολιτισμό περνώντας μέσα από υπέροχα μέρη  και ευτυχώς ο καιρός ήταν με το μέρος μας. Με το που φτάσαμε ο Λάζαρος & Εγώ πήραμε το πολύτιμο εισιτήριο του μετρό και κάναμε βόλτες στους σταθμούς: Paris De Gaule- Paris Nord -Paris Est. Εδώ να προσθέσω το πόσο άβολο ήταν το γεγονός να είσαι ξεπατωμένος και να χρειάζεσαι να κουβαλάς και τη βαλίτσα σαν το σκυλάκι σου. (Να τονίσω ένα αστείο γεγονός που για άλλη μια φορά φανερώνει την απίστευτη τύχη μου: Τα μετρό θα σφυρίξει μια φορά!Και ότι προλάβεις. . . Ατυχώς η βαλίτσα μου δεν ήθελε να με ακολουθήσει μέσα και έμεινε απέξω με το μισό χέρι μου. Είναι απίστευτο να   βλέπεις σε κλάσματα δευτερολέπτου τους επιβάτες να σηκώνονται και τραβάν τη πόρτα για να γλιτώσω!) Τελικά φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στη Βαστίλη και αφού τακτοποιηθήκαμε φύγαμε για βραδινή βόλτα. Μετά από επιμονή μου, καθίσαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο και παραγγείλαμε ωμό κρέας, που με τη βοήθεια των γαλλικών του φίλου μου γλιτώσαμε τη βουτιά στο αίμα. Κατά έναν περίεργο λόγο εμένα μου άρεσε πολύ, αν και προσοχή γιατί κάθεται βαριά στο στομάχι. Η επόμενη μέρα ξεκίνησε πολύ όμορφα σχεδιασμένη για ένα περίπατο στο κέντρο του Παρισιού. Η εμμονή μου να πάω στο Λούβρο επέφερε καρπούς αν και όντος η ουρά ήταν ατελείωτη, σαν έξυπνοι ταξιδιώτες τη προσπεράσαμε και μπήκαμε σε αυτό το κόσμημα της τέχνης! Ύστερα πήραμε εισιτήριο για ένα λεωφορείο που σε γυρνάει από όλα τα μνημεία της πόλης "Jump on, Jump off". Περάσαμε τα όμορφα δρομάκια του Παρισιού και νιώσαμε την αύρα του Σηκουάνα, είδαμε την Αψίδα του Θριάμβου και καταλήξαμε βράδυ στον Πύργο του Άιφελ. Μπορώ να πω ότι μαγεύτηκα από τη φωταγώγηση του. Ήταν ένα κόσμημα της πόλης! Από το δεύτερο όροφο του πύργου η πόλη μοιάζει μαγευτική καθώς η νύχτα απλώνει το βελούδινο πέπλο της. Η μέρα τελείωσε όμορφα σε ένα συμπαθητικό μπιστρό με εμάς να πίνουμε γαλλικό Μπορντό κρασί. Για την τελευταία μέρα είχαμε κανονίσει να πάμε Μονμάρτρη. Εκεί είναι που βρίσκει που ήταν κριμένος όλος ο κόσμος. Ζαλιζόσουν από τις μυρωδιές και τις μουσικές. Πάνω από την εκκλησία μπορούσες να χαζεύεις με τις ώρες το Παρίσι. Στη πλατεία βρήκαμε ατελείωτα τουριστικά μαγαζιά και εστιατόρια. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο όμορφα η μέρα μας! Ήθελα πολύ να κάνω ένα πορτραίτο μου να θυμάμαι τη στιγμή και το έκανα! Μπορώ να πω πως πιο πολύ με καρικατούρα μοιάζει αλλά είναι ένα πολύ όμορφο ενθύμιο! Το βράδυ κατηφορίσαμε προς το κέντρο της Πόλης αναζητώντας μέσα στη βροχή το πολυπόθητο Quartier Latin, μια περιοχή γεμάτη ζωή! Όλοι οι περαστικοί απολάμβαναν το καφέ ΄ή το ποτό τους δίπλα στο ποτάμι με θέα τη Παναγία των Παρισίων. Όταν την αντίκρισα θαμπώθηκα από την ομορφιά! Κόσμημα του Θεού μπορώ να το χαρακτηρίσω! Αφού περάσαμε στο νησάκι στο οποίο βρισκόταν μπήκα μέσα στο ναό και από τη συγκίνηση δάκρυσα! (Κατά τη γνώμη των φίλων μου οφείλονταν στο πάθος μου για τα κινούμενα σχέδια της Disney και συγκεκριμένα της δακρύβρεχτης ιστορίας του άτυχου  κωδωνοκρούστη της Notre Dame!) Αλλά όχι! Μπορεί να ήμουν κατά λίγο επηρεασμένη αλλά ήταν όνειρό μου να την δω από κοντά. Μέσα ήταν ένα κόσμημα!Αν και βράδυ οι φλόγες των κεριών αποκάλυπταν το μεγαλείο της, κάτω από την ηχώ εκκλησιαστικής μουσικής. Και μετά από αυτό η νύχτα μας έκλεισε με μια μπύρα κάτω από τα φώτα του Παρισιού. Δεν θέλω να μιλήσω για την επιστροφή αν και δεν με πείραξε γιατί είμαι σίγουρη πως κάποια μέρα θα επιστρέψω.Το Παρίσι είναι ένα μέρος που απλά θες μια ολόκληρη ζωή να το ανακαλύψεις και να το χορτάσεις. A bientot mon amies! 


Toonimaniac

Η Ζωή ένας Λαβύρινθος

Είναι κάποια στιγμή στη ζωή μας, που στεκόμαστε μπροστά στο καθρέφτη  και αναλογιζόμαστε το που ήμασταν και το που φτάσαμε. Ένα λαϊκό απόφθεγμα λέει πως «Κάθε εμπόδιο για καλό», αλλά εγώ διαφωνώ.  Δεν είναι εύκολο να κάνεις όνειρα, καθώς σε στοιχειώνουν και πλημμυρίζουν το μυαλό σου με σκέψεις και επιθυμίες που δύσκολα δαμάζονται. Κάθε όνειρο, αποτελείτε από γρίφους και δοκιμασίες στις οποίες πρέπει να ανταπεξέλθει ο υποβαλλόμενος. Σε μια ηλικία που ο άνθρωπος πρέπει να σταθεί στα πόδια του και να πάρει σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον του, τα όνειρα αιωρούνται ελεύθερα περιμένοντας να πραγματοποιηθούν ή κλειδώνονται σε ένα συρτάρι του μυαλού μας και καταπιέζονται από κάποια συγκεκριμένα χρονικά δεδομένα;  

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, ένας τρισδιάστατος Λαβύρινθος, αποτελούμενος από πολλαπλά μονοπάτια που οδηγούν σε διάφορους προορισμούς. Η κοινωνία μας, είναι έτσι διαμορφωμένη ώστε να «αποβάλλει» από πάνω της όσους ακόμα την εξερευνούν και δεν έχουν βρει το σωστό μονοπάτι. Κάθε άνθρωπος έχει έναν προορισμό, αλλά κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί με μαθηματική ακρίβεια  πότε θα φτάσει σε αυτόν. Για να γίνει αυτό, ή πρέπει να εύνοια της τύχης ή απλά ο παίχτης αυτού του παιχνιδιού, πρέπει να τριγυρίζει στο ταμπλό εωσότου βρει αυτό που ψάχνει. Βέβαια μια τέτοια διαδικασία μπορεί να διαρκέσει αρκετά, γι’ αυτό ο παίχτης πρέπει να είναι εφοδιασμένος για όλη τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.

Και τι γίνεται όταν η ζωή ενός ανθρώπου αποτελείται από επαναλαμβανόμενα λάθη και εσφαλμένες επιλογές; Είναι στα αλήθεια καταδικασμένος ή υπάρχει πάντα η επιλογή της επανάκαμψης; Όταν πια έχεις πιάσει πάτο, μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας. Και έτσι ξαφνικά στέκεσαι μετέωρος πάνω από ένα χάος συναισθημάτων και διλλημάτων.  Προφανώς κάποιοι από τους αναγνώστες θα χαρακτηρίσουν αυτή τη τοποθέτηση πολύ απαισιόδοξη, αλλά εδώ μιλάμε για μια πραγματικότητα και όχι για γενικότητες και αερολογίες.

Η αλήθεια είναι ότι ναι η ζωή δεν είναι εύκολη, αλλά μήπως πρέπει να νιώθουμε ευγνώμονες γι’ αυτό; ΟΙ δυσκολίες και οι προκλήσεις είναι μόνο για τους τολμηρούς! Αρκεί να έρθει η στιγμή που θα πείτε στον εαυτό σας «Φτάνει Πια» και θα αρχίσετε να συναρμολογείτε το πάζλ πάλι από την αρχή. Εστιάζοντας στις πραγματικές ικανότητες σας και αγνοώντας το κίνδυνο να πέσετε αμαχητοί, πολεμήστε για τα όνειρα σας και κάντε τα πραγματικότητα. Για όλους έρχεται η στιγμή της υπερηφάνειας και της ικανοποίησης. Αρκεί να το θέλετε πολύ. . . 

Toonimaniac

Είμαι Φοιτήτρια του εξωτερικού και το Απολαμβάνω!

Η απόφαση που καλείται να πάρει κάποιος κατά την ενηλικίωση του δεν είναι καθόλου εύκολη. Είναι εκείνη η στιγμή που πρέπει να χτίσει τα βασικά θεμέλια για το μέλλον του. Κάποιοι επιλέγουν να εισέλθουν κατευθείαν στην αγορά εργασίας και κάποιοι άλλοι να ακολουθήσουν ένα παιδικό όνειρο, μια κρυφή επιθυμία, ένα ανεκπλήρωτο πάθος. Αφού λοιπόν επιλέξουν αυτό που θα τους αντιπροσωπεύει και που θα γίνει το μελλοντικό τους επάγγελμα, τότε μπαίνουν στη διαδικασία να επιλέξουν το τόπο όπου θα το πραγματοποιήσουν.

Οι επονομαζόμενοι πλέον «φοιτητές», χωρίζονται σε τρία είδη. Πρώτον σε αυτούς που επιλέγουν τις πόλεις τους, δηλαδή το μέρος διαμονής τους, γίνεται και μέρος των σπουδών τους. Κατά τη προσωπική μου γνώμη νομίζω πως δύσκολα ένας τέτοιος φοιτητής θα ανεξαρτητοποιηθεί και θα ζήσει μια γεμάτο εμπειρίες φοιτητική ζωή. Δεύτερον είναι οι φοιτητές που φεύγουν από τα «οικογενειακά όρια» και πάνε να σπουδάσουν σε κάποια άλλη πόλη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα πάρουν το πολυπόθητο κλειδί και φοιτητικό πάσο, αρχίζει και η πιο όμορφη αλλά και πιο δημιουργική περίοδος της ζωής τους. Είναι πλέον ελεύθεροι, δίχως φραγμούς και όρια να ζήσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους.

Η τρίτη και ίσως πιο ιδιαίτερη γκάμα φοιτητών είναι αυτοί που είτε δεν βρίσκουν τίποτα ενδιαφέρον στη χώρα που ζουν είτε οι συνθήκες τους αναγκάζουν να μεταφερθούν σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη. Αυτοί είναι γνωστοί και ως φοιτητές του εξωτερικού. Από την εμπειρία μου ως τώρα μπορώ να πω πως είναι τρομερά δύσκολα αλλά ασύγκριτα ενδιαφέρον με όλα τα υπόλοιπα. Σε αυτή τη κατηγορία δεν εντάσσεται ο οποιοσδήποτε και φυσικά είναι μικρός ο αριθμός αυτών που πραγματικά το απολαμβάνουν. Δεν είναι εύκολο ξαφνικά για έναν δεκαοχτάρη να φεύγει από τη σιγουριά του σπιτιού του και να ξεφύγει από τις παρέες του, για να πάει κάπου αλλού και να ξαναρχίσει από την αρχή.

Η προσαρμογή είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, αφού πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με μια καινούρια χώρα, πιθανώς με καινούρια γλώσσα και με διαφορετική καθημερινότητα με μια λέξη παθαίνει το γνωστό «πολιτισμικό σοκ» . Ωστόσο γνωρίζει καινούριο κόσμο, ζει νέες εμπειρίες και καταχτά καινούριους στόχους. Είναι πιθανόν για έναν τέτοιο φοιτητή να χρειαστεί να αλλάξει περιβάλλον περισσότερο από μια φορά. Για να μπορέσει κάποιος να δεχτεί αυτές τις αλλαγές, πρέπει να είναι πλημμυρισμένος με περιπέτεια και θάρρος για να αντιμετωπίσει τις νέες δυσκολίες ή τα εμπόδια που θα σταθούν στο δρόμο του, κατά τη διάρκεια της προσαρμογής.

Αφού περάσει το προηγούμενο στάδιο, πρέπει να μπορεί να προσαρμόσει τη καθημερινότητα του στα νέα δεδομένα. Προσωπικά όταν έφτασα στη Κύπρο πίστευα πως θα ήμουν μια από τους πολλούς φοιτητές που δεν πολύ-πατάνε στα μαθήματα, που χαλαρώνουν στις καφετέριες και τα μπαρ όλη μέρα διασκεδάζοντας με τους φίλους τους και τελικά περιμένουν να διαβάσουν την περίοδο της εξεταστικής για να περάσουν τα μαθήματα. Αντίθετα τα μαθήματα στη Λεμεσό είναι υποχρεωτικά και το διάβασμα πρέπει να είναι συστηματικό για να μπορεί κάποιος να ανταπεξέλθει στα μαθήματα και τις πολύπλοκες απαιτήσεις τους, όπως είναι τα εργαστήρια, οι άπειρες εργασίες και η διπλή εξεταστική. Κατά τα άλλα κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον εαυτό του την διασκέδαση και απόλαυση της ελευθερίας. Έτσι και εγώ προσάρμοσα το πρόγραμμα μου έτσι ώστε να τα προλαβαίνω και τα δύο.

Αυτό που μου προκαλεί σοκ και δέος ακόμα και σήμερα είναι το πόσο γρήγορα περνάνε τα φοιτητικά χρόνια. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος το πόσο λίγα θα του φανούν τα τέσσερα φοιτητικά χρόνια, τα οποία θα παραμένουν να μοιάζουν τέσσερα λεπτά. Το θέμα είναι αυτή τη περίοδο, ο φοιτητής/φοιτήτρια να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες μπορεί.

Και να τώρα που βρίσκομαι σε ένα μέρος της Δανίας, το επονομαζόμενο Roskilde, και καταγράφω τις πρώτες εμπειρίες μου από το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών «Erasmus». Νέο περιβάλλον, νέες εμπειρίες και νέοι άνθρωποι. Εδώ θα περάσω το πρώτο εξάμηνο του τρίτου έτους των σπουδών μου. Ξαφνικά όλοι σου μιλάνε αγγλικά, είσαι σε μια νέα πόλη την οποία πρέπει να εξερευνήσεις, δεν γνωρίζεις κανέναν και όλα πρέπει να γίνουν ξανά από την αρχή. Κάποιος μου είπε πριν φύγω ότι «τώρα δεν ανήκω πουθενά», αφού είχα ξενοικιάσει το διαμέρισμα μου και αντί για κλειδί, είχα ένα εισιτήριο και μια κράτηση σε ένα ξενοδοχείο. Αυτή η αβεβαιότητα του αγνώστου είναι και αυτό που με συναρπάζει.

Όταν είναι να πας σε ένα νέο μέρος για να ζήσεις, καλό είναι να υπάρχει μια μεταβατική περίοδος, που σε βοηθάει να προσαρμοστείς και να διερευνήσεις τα μέρη και τα νέα δεδομένα σου. Έτσι και εγώ έφτασα μια βδομάδα περίπου πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Έτσι είχα την ευκαιρία να μάθω «τα τραίνα», τα οποία σε ταξιδεύουν παντού, να γνωρίσω καινούριες περιοχές και να διασκεδάσω με τους νέους μου πανευρωπαϊκούς φίλους. Εδώ να προσθέσω ότι το μεγαλύτερο μέρος των erasmus- φοιτητών, καταλαμβάνεται από Ισπανούς και Γάλλους, εδώ στη Δανία. Είναι πολύ διασκεδαστικό να τους ακούς να μιλάνε τη γλώσσα τους και να πιάνεις μόνο δύο ή τρείς λέξεις, περιμένοντας υπομονετικά να σου μιλήσουν στα αγγλικά για να συμμετέχεις και εσύ στη συζήτηση.

Μετά από αυτό, μετακόμισα από τη πρωτεύουσα στη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Roskilde. Πλέον ήμουν μέλος των εδώ φοιτητών και οι νέες μου παρέες απαρτίζονταν από τους συμφοιτητές και τους γείτονες μου στις εστίες. Ύστερα άρχισαν τα μαθήματα και μπήκα σε ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα. Το καλό εδώ είναι ότι υπάρχουν πολλά πάρτι και δραστηριότητες που σε ανακουφίζουν μετά από μια βδομάδα γεμάτη μαθήματα. Ο καιρός είναι διαφορετικός, αφού από το μόνιμο καλοκαίρι της Κύπρου, ήρθα στο μόνιμο φθινόπωρο – χειμώνα της Δανίας. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί αφού απολαμβάνω τη κακοκαιρία. Ακόμα και το νόμισμα άλλαξε, αφού οι Δανοί αν και ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν κορώνες αντί για ευρώ.

Καταλήγοντας, αυτή είναι η ομορφιά των φοιτητών του εξωτερικού και προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενη και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είμαι ένας από αυτούς. Πλέον δεν αλλάζω με τίποτα αυτή την αδρεναλίνη που σου προσφέρει μια τέτοια φοιτητική ζωή. Τέλος μια συμβουλή για τους μελλοντικούς αλλά και για τους ήδη φοιτητές του είδους μας : Μη φοβάστε να ζείτε. Μπορεί να σκοντάψετε αρκετές φορές αλλά τελικά θα καταλάβετε ότι άξιζε τον κόπο.

Toonimaniac

Life in RUC so far. . .

Here we are! In Roskilde University known as RUC. They call us Rucer's, but most of us are exchanged students. The university and hole life is very different from ours. The university is like a small village, with departments, cafeteria, stores and full of green. Its nice to have a walk watching the lakes and meeting small animals. Campus and dormitories are few minutes away from every facility in university. Sometimes it is too confusing to find the class or some other buildings, so the maps are very useful. Hopefully my schedule is very flexible, so I have a lot of leisure time. A usual day includes a lesson from 9:30 to 12:00. Then there is a lunch and then we have another lesson. If we want to find a specific book or study in a friendly and quiet place, there is a huge & amazing library with plenty of books and computers. Library looks like a movie shot. The courses are mainly based on practical application of theory, and that's why they include so many projects. Life in campus is very good. We live in a great building named "Koralen" and everyone has his/her own room with the basic facilities. In every floor there are big kitchens, suitable for wild parties! Every time you walk through the entrance you hear voices of people and maybe meet some friends. It is too difficult to feel alone, because whenever your mood is not so good you can just open your window and and let the light flood the room taking various forms of people. There are many parties and festivals during week so you can never be bored. Also during weekend you can fit your body with many sports or in the fitness center. The "Trekroner" train station is out of the university, where anyone can take a train and travel all around the Denmark. The weather is not very bad so far and I've met so many people from different countries which is very cool.

I mean, is still too early to write crazy experiences, but I'm sure that I made the right choice to spend mine erasmus experience here in Denmark. :)

Toonimaniac

One love: "Summer Vacation"

Προσωπικά για μένα το καλοκαίρι δεν είναι από τις αγαπημένες μου εποχές λόγω υπερβολικής ζέστης. Ωστόσο έχει τόσο όμορφα πράγματα να κάνεις στις καλοκαιρινές διακοπές που δεν το αλλάζω με τίποτα. Πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι μου είναι τόσο οργανωμένο και ανυπομονώ να ξεκινήσει. Για φέτος λοιπόν πριν αρχίσει η μεγάλη μου περιπέτεια το "Erasmus" και πάω στη Δανία και ψοφήσω στο κρύο, είπα να κάνω διάφορα δημιουργικά πράγματα! Ο πρώτος μου προορισμός είναι το Βέλγιο και συγκεκριμένα οι Βρυξέλλες. Ήταν μια δύσκολη απόφαση αφού είχα να διαλέξω ανάμεσα από μάθημα όπου θα αναγνωρίζονταν και 6 ects και εξωτερικό. Αλλά πως μπορεί κάποιος σαν εμένα να αντισταθεί σε ένα τέτοιο ταξίδι; Είναι σαν να σου χαρίσουν γάιδαρο και εσύ να τον κοιτάς στα δόντια. Οπότε κατέληξα σε αυτή την εκδρομή μαζί με τους συμφοιτητές μου. Και αφού πάρω τον Ευρωπαϊκό αέρα μου (καθώς στόχος του ταξιδιού είναι και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) θα κατευθυνθώ στη μεγάλη μου αγάπη. . ένα μέρος που αν και "ξένο" προς εμένα δεν παύει να είναι κομμάτι της ιστορίας μου, την Κρήτη. Με μεγάλη ανυπομονησία περιμένω να δω τους συγγενείς μου εκεί αλλά και τη Σπιναλόγκα αφού εγώ όπως και χιλιάδες Έλληνες κόλλησαν με το αριστούργημα της Βικτόρια Χίσλοπ το Νησί. Και αφού περάσω ένα μαγευτικό Ιούλιο εκεί θα κατευθυνθώ στη Σκόπελο με απώτερο σκοπό να τελειώσω το σενάριο μου. Είναι τρομερό να πηγαίνω σχεδόν κάθε καλοκαίρι εκεί, να διαδραματίζεται η ιστορία της ταινίας μου εκεί και να μην θυμάμαι αρκετές λεπτομέρειες να γράψω. Οπότε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Ο Αύγουστος πάλι για πολλούς είναι ο μήνας τον οποίο παίρνουν άδειες ή θλίβονται με το γεγονός ότι σιμώνει το τέλος του καλοκαιριού . Ωστόσο για μένα είναι απόλυτα δημιουργικός αφού θα αποχωρήσω προς τη Κοπεγχάγη(Δανία) να εξερευνήσω αυτή τη πανέμορφη χώρα, μιας και όταν πρωτοπήγα τη λάτρεψα, έχοντας αρκετό χρόνο μέχρι να αρχίσει η νέα ακαδημαϊκή χρονιά. Από εκεί μπορεί να ξεκλέψω και μερικές μερούλες να πεταχτώ στη Πόλη του Φωτός (Ville lumière) που δεν είναι άλλη από το Παρίσι, ένα μέρος που θέλω χρόνια να επισκεφτώ. Αυτό είναι σε λίγα λόγια το μαγευτικό καλοκαίρι που πρόκειται να περάσω. Και να θυμάστε πως όλα είναι θέμα επιλογών!

Υ.Γ. Μπορεί η Ελλάδα να φαλίρισε αλλά οι Έλληνες κάνουν διακοπές!

Toonimaniac

Γνωστοί- Άγνωστοι της πόλης. . .

Πώς γίνεται σε μια πόλη, όπως η Λεμεσός, να κυκλοφορούμε ανάμεσα σε αγνώστους; Σίγουρα δεν χρειάζεται να είναι κάποιος δημοφιλής για να έχει γνωστούς ανάμεσα σε 228.000 ανθρώπους. Το θέμα είναι κατά πόσο ένα άτομο μπορεί να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. . . Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς βλέπουν αρκετούς "γνωστούς"στο δρόμο και απλά λένε ένα γεια και προσπερνάν. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που ένας απλός χαιρετισμός δεν είναι αρκετός; Τότε είναι που ψάχνουμε αυτούς που μπορούμε να μοιραστούμε μαζί τους δυο κουβέντες, ένα αστείο, μια συμβουλή. Κατά πόσο ένας περαστικός μπορεί να μας προσφέρει μια τέτοιου είδους επικοινωνία; Λίγα είναι τα άτομα που πραγματικά έχουν κάτι να πουν, γι'αυτό και πρέπει να είναι κομμάτι της καθημερινότητας μας αλλά και της ζωής μας. Μόνο κάποιος που μας έχει ζήσει, που γνωρίζει τις συνήθειες και το χαρακτήρα μας μπορεί να μας προσφέρει έναν ολοκληρωμένο διάλογο. Σε κάποιες περιπτώσεις τα λόγια είναι περιττά και απλά χρειάζεται ένα βλέμμα για να καταλάβεις αν όντος είσαι επιθυμητός απο κάποιον. Το χειρότερο είναι να βρεθεί κάποιος σε στιγμή αμηχανίας, όπου όλο το σύμπαν συνωμοτεί ενάντια σε σένα και το συνομιλητή σου. Μπορεί με κάποιον να έχεις μοιραστεί σημαντικές στιγμές της ζωής σου αλλά έχοντας καιρό να τον δεις ή να τον ακούσεις καταλήγει να είναι ένας "άγνωστος". Η ζωή μας μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή και μόνο τότε καταλαβαίνουμε ότι λίγοι από αυτούς που θεωρούσαμε γνωστούς ήταν εκεί και το κατάλαβαν. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τα συναισθήματα του άλλου μόνο με μια τυχαία συνάντηση. Ωστόσο υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι μπορείς να διαβάσεις τις σκέψεις κάποιου νιώθοντας όμως αδύναμος να παρέμβεις και να τις αλλάξεις. Είναι δυνατόν κάποιος να αλλάξει το πεπρωμένο και τις επιλογές του; Υπάρχουν γεγονότα που σημαδεύουν τις σχέσεις και κλονίζουν τα δεσμά από τα οποία ενώνονται δυο άνθρωποι. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να ξεχάσουν και να το αλλάξουν. Τελικά τι αξίζει ποιο πολύ να προσπαθούμε να γνωρίσουμε καινούριους "αγνώστους" ή να πλησιάσουμε και να ξαναζούμε τους "γνωστούς", αυτό είναι κάτι που απλά κρύβεται στη καρδιά και στο μυαλό του καθενός.

Toonimaniac

Πλήρης Απογοήτευση. . .

Για άλλη μια φορά κατάλαβα ότι κανένας δεν αναγνωρίζει τη προσπάθεια σου, εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό. Δίνεις τα πάντα, καταβάλλεις όλη τη δύναμη και όρεξη σου σε κάτι και τελικά πέφτεις στο κενό. . . Γιατί κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο συντηρητικοί και στενόμυαλοι και να δέχονται μόνο τις δικές τους απόψεις; Πίστευα ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος έκφρασης και δημιουργικότητας και το μόνο που κατάλαβα είναι ότι είναι μια "βιομηχανία γνώσης" που απλά αναπαράγει συνεχώς τα ίδια πράγματα. Ξέρω πως τώρα τίποτα δεν αλλάζει και ούτε περιμένω λύπηση και παρηγοριά από κανέναν. Νιώθω ένα κόμπο στο λαιμό που συνεχώς με τραβάει προς τα κάτω. . . Το μόνο που θέλω είναι μια στάλα ελπίδας για να μου δώσει δύναμη. Ήμουν ικανοποιημένη με τη σχολή και τη ζωή μου στη Κύπρο και το μόνο που θέλω τώρα είναι να φύγω. . Ίσως κάπου αλλού αναγνωρίζουν το μόχθο και στηρίζουν τα όνειρα. Συνεχώς πιστεύεις ότι πας μπροστά και το μόνο που κάνεις είναι να μένεις στάσιμος. Απλά χρειάζομαι ένα σημάδι, μια παρότρυνση να πάω παρακάτω. . Νιώθω πως μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο χάνω όσα είχα αποκτήσει. . Ίσως να είμαι πολύ απαισιόδοξη αλλά έτσι τα βλέπω τα πράγματα. . . σαν ένα κενό, ένα μαύρο πανί που παρασέρνει στο γκρεμό. Τέλος ένα πράγμα έχω να πω. . "Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους".

Toonimaniac

Οι άντρες περνούν μαμά...εσύ μένεις για πάντα!

Μητέρα, μανούλα, μαμά! Όπως και να λέει κάποιος αυτή τη λέξη είναι τόσο γλυκιά που ξεχυλίζει από τα χείλια του μέλι. Μητέρα δεν είναι η γυναίκα που μας γεννάει αλλά ο άνθρωπος που μας αναθρέφει, μας φροντίζει και μας νοιάζεται όλη μας τη ζωή. Αυτό που πασχίζει είναι να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν με αξιοπρέπεια και να γίνονται σωστοί άνθρωποι. Δεν είναι εύκολο κάποιος να κερδίσει τον τίτλο της "Σωστής Μητέρας". Πρέπει να κουραστεί και πάνω από όλα να δώσει όλη της την αγάπη στα τέκνα της. Μαμά εσύ είσαι ο άνθρωπος μου, εκείνη που από νωρίς με έσπρωξε στα βαθιά και μου έμαθε να κολυμπάω για να μην πνιγώ, μου απάλυνες τον πόνο όταν οι άλλοι με κάρφωναν, μου έμαθες να μιλώ για αυτά που θα έρθουν και να ξεχνώ τα πρέπει και τα όχι του κόσμου, μου έμαθες να αδιαφορώ για τα ασήμαντα και να επιμένω τα σημαντικά.Όταν οι άλλοι με χλευάζανε εσύ ήσουν στο πλάι μου, στο δύσκολο ανήφορο μου έχτισες μονοπάτι, στη φωτιά μου έδωσες νερό να πλύνω το πρόσωπο μου, στην αρρώστια μου καρδιοχτυπούσες και μου δίνες πνοή ζωής. Εσύ είσαι που χάρηκες με τις επιτυχίες μου και σώπασες στα λάθη μου, που μου έδωσες χαρά για να χαρώ και λόγο να μην κλάψω. Για μένα έκανες πολλά, εγώ μόνο ένα ταπεινό πράγμα έχω να πω γονατίζοντας μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου: "Ευχαριστώ". Όσοι άνθρωποι και αν περνούν από κοντά μου ένας μόνο έχει μπει ολοκληρωτικά μέσα στη καρδιά μου, εσύ! Σ'αγαπώ μαμά μου και όσα χρόνια και αν περάσουν εγώ πάντα θα είμαι η μικρή κορούλα σου και εσύ η μανούλα μου.

Και ένα τραγούδι που είναι λίγο μπροστά σε αυτά που νιώθω για σένα!

Toonimaniac

Γιορτινές αναμνήσεις και όνειρα.

Άλλο ένα Πάσχα σιμώνει προς το τέλος του. Οι γιορτινές μέρες πέρασαν ήρεμα, δίχως εκπλήξεις αλλά με πολύ κέφι. Η μέρα της ανάστασης εκτός που ενώνει τους ανθρώπους τους φέρνει μνήμες από το παρελθόν. Θυμούνται περασμένα χρόνια και αναπολούν τις μέρες που πέρασαν, πολλές φορές χάνοντας το παρόν. Στο γιορτινό τραπέζι οι λαμπάδες ζέσταναν την ατμόσφαιρα, τα φαγητά άνοιγαν την όρεξη και η μουσική έπαιζε χαρμόσυνους ήχους. Οι άνθρωποι κοιτάζονταν στα μάτια καθώς αντάλλαζαν σκέψεις και κρυφές επιθυμίες. Είναι εκείνες οι περίεργες στιγμές που οι καρδιές όλων ανοίγουν σαν ματωμένα τριαντάφυλλα και τριγυρνούν στο μυαλό τους ονόματα και φιγούρες χαμένων ανθρώπων ή παλιών φίλων. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα γίνεται μελαγχολική και παγώνει, απελευθερώνοντας κρυστάλλινα θρύψαλα στον αέρα. Ενώ είσαι περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα, νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Φτάνει η ώρα του ύπνου και της ξεκούρασης. Κλείνεις τα βλέφαρα κάτω από το θερμό πάπλωμα και αφήνεσαι στα λεπτεπίλεπτα χέρια του Μορφέα που θα σε ταξιδέψει στη χώρα των ονείρων. Το τοπίο αλλάζει και μπορεί να δεις ότι πιο περίεργο, ότι πιο παράλογο, κάτι που απλά θα σε αναστατώσει. Ο καθένας από μας ερμηνεύει τα όνειρα, σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες και επιθυμίες. Οι επισκέπτες των ονείρων μας, μπορεί να είναι από φανταστικά πλάσματα έως και μορφές ανθρώπων που έχουν στοιχειώσει τις σκέψεις και τη καθημερινότητα μας. Για κάποιους η πραγματικότητα των ονείρων μπορεί να είναι πιο σημαντική από εκείνη της αληθινής ζωής. Στα όνειρα δεν χρειάζεται να υποκρίνεσαι, είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι και να κάνεις ότι θέλεις. Ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τελικά είναι όμορφες οι γιορτινές μέρες αφού τίποτα δεν βαδίζει στα όρια του λογικού και του νόμιμου.

Toonimaniac

Μια φωνή, χιλιάδες συγκινήσεις. . .

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται το μετά. . Ο κάθε άνθρωπος υπάρχει και μένει γι' αυτά που κάνει στη ζωή του. . .Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Τα τραγούδια του αν και μελαγχολικά πολλές φορές, πάντα με γέμιζαν με αισιοδοξία και κουράγιο. Ο καλλιτέχνης ήξερε πως να σε μαγεύει με τους στίχους και τη μουσική του. Τολμώ να πω πως το μόνο τραγούδι που έχει καρφωθεί μέσα μου είναι το "Εγώ δεν είμαι ποιητής", ένα τραγούδι που το αφιέρωσα στο παππού μου όταν πέθανε και κάθε φορά μου έφερνε στη μνήμη ωραίες στιγμές που είχαμε ζήσεις. Τα τραγούδια του με συνόδευσαν σε αρκετές στιγμές της ζωής μου, όμορφες και άσχημες. Δεν είμαι από τους ανθρώπους όπου απλά θυμάμαι κάποιον άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είχε διάσημο θάνατο. Από μένα καλό ταξίδι και εκεί που πας συνέχισε να μαγεύεις το κόσμο με τις όμορφες μελωδίες σου. Θα σε ακούμε πάντα. . .

Ένας άλλος ορισμός για τη λέξη "Πάσχα"

Άραγε τι είναι το "Πάσχα"΄και γιατί είναι τόσο σημαντικό για εμάς τους Έλληνες; Για κάποιους η λέξη "Πάσχα", συμβολίζει τα πάθη του Χρηστού και μια περίοδος λύτρωσης των αμαρτημάτων τους. Για άλλους πάλι είναι η αποχή από το κρέας, περίοδος αποτοξίνωσης. Όμως τι μπορεί να είναι για μια 20άχρονη φοιτήτρια του εξωτερικού, άθεη και μεγάλη λάτρης του κρέατος; Εντάξει για να σοβαρευτούμε, εδώ προσπαθώ να δείξω κάποια πράγματα που εμένα μου δημιουργού έντονα συναισθήματα τις συγκεκριμένες μέρες. Για μένα το "Πάσχα" συμβολίζει την αγάπη και τη χαρά. Είναι ένα είδος λύτρωσης αφού αυτές τις μέρες όλοι μας θέλουμε να είμαστε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να διασκεδάζουμε. Πριν από δύο ώρες ήξερα ότι αυτές τις γιορτές δεν θα επέστρεφα Ελλάδα. Δεν ήταν κάτι που με ενθουσίαζε αλλά θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία για να γνωρίσω τα έθιμα της Κύπρου και να διαβάσω για τις προσεχείς τελικές μας εξετάσεις. Αλλά ένιωσα μια τόση μεγάλη επιθυμία να γυρίσω σπίτι μου και το αποφάσισα: "Άλλο ένα Πάσχα στην Ελλάδα". Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτές τις μέρες μακριά από την οικογένεια και τους φίλους μου, ήταν κάτι πέρα και πάνω από τις δυνάμεις και τις επιθυμίες μου. Ευτυχώς στις μέρες μας η λέξη "εισιτήρια" μεταφράζεται σε ένα κλικ του ποντικιού. Τελικά όμως η απόφαση ήταν πιο δύσκολη: αυτοί που μένουν πίσω και αυτοί που περιμένουν. Ξέρω πως ίσως στεναχωρήσει κάποιους αυτή μου η απόφαση αλλά ακόμα περισσότερους θα χαροποιήσει. Η αντίδραση των δικών μου ήταν τόσο θετική που μου έδωσε κουράγιο και να που στο κομπιούτερ μου τώρα υπάρχει η απόδειξη της κράτησης: Λάρνακα προς Αθήνα. Είμαι τόσο ανακουφισμένη και συνάμα τόσο χαρούμενη με αυτή μου τη πράξη. Θέλω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου! Ελπίζω να αντέξει η Λεμεσός μια βδομάδα της απουσίας μου, αλλά αυτό το ταξίδι σημαίνει πολλά για μένα. Άρα δεν μένει κάτι άλλο εκτός του να περιμένω να φτάσει η μέρα της αποχώρησης.

Υ.Γ Η επόμενη ενημέρωση του blog μου θα γίνει με άλλο μάτι, Ελληνικό!

Toonimaniac

Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!

Οι δυο τελευταίες βδομάδες, έχουν γίνει ο εφιάλτης μου. Όλη μέρα διάβασμα, κάθε δεύτερη μέρα παράδοση εργασίας και ολοκληρωτική εγκατάλειψη της υγείας μου. Είναι από αυτές τις μέρες που θες να φωνάξεις: "Σώστε με, δεν αντέχω άλλο"! Και βέβαια που μυαλό για άλλες ασχολίες αφού με έχει απορροφήσει ολοκληρωτικά ο υπολογιστής. Χτες το βράδυ αγανακτισμένη πια από την ιστοσελίδα που δεν έλεγε να τελειώσει, έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει από απελπισία. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω έντονα το πόσο μου λείπει η Ελλάδα και η οικογένεια μου. Γι' αυτό κατέληξα γαντζωμένη στο τηλέφωνο να προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους γονείς μου. Η μητέρα μου για άλλη μια φορά με άκουσε υπομονετικά και με συμβούλευσε να κάνω υπομονή. Η πιο αναπάντεχη συμβουλή ήρθε από τον πατέρα μου, που μου είπε ένα ρητό του Αννίβα: "Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!". Με αυτή τη φράση ήταν σαν να ταρακουνήθηκα και είδα πως ότι έκανα με μόχθο τόσο καιρό στο τέλος με δικαίωσαν. Είναι τόσο όμορφο να έχεις ανθρώπους γύρω σου να σε νοιάζονται και να σε στηρίζουν. Ο πρώτος ενθουσιασμός για το ότι θα πάω Erasmus στη Δανία του χρόνου, εξαϋλώθηκε με την είσοδο των τιτάνων εν ονόματι "Εργασιών" στη ζωή μου. Γι' αυτό και εγώ ακολούθησα τον παλιό ρητό "Άδραξε τη μέρα" και συνέχισα ακάθεκτη προς την ολοκλήρωση του στόχου μου. Στο τέλος προς μεγάλη μου έκπληξη ήμουν τόσο ικανοποιημένη από την εργασία μου, που έπεσα για ύπνο με ένα πνιχτό χαμόγελο στα χείλη. Ναι! Ήμουν ικανοποιημένη και ήξερα πως ότι έκανα σήμερα ήταν εφόδιο για το μέλλον και τη ζωή μου ολόκληρη. Γιατί στο κάτω κάτω εκτός του ότι έμαθα να κάνω ιστοσελίδες, έμαθα να κάνω και υπομονή πράγμα που σίγουρα θα εκτιμηθεί στο μέλλον. Όσον αφορά το υπόλοιπο της εβδομάδας κάνω υπομονή, γνωρίζοντας ότι πλησιάζουν οι μέρες όπου θα ζήσω το πρώτο μου Πάσχα στη Κύπρο και θα δω από κοντά τα Λαμπρατζιά. Εις το επανειδήν.

Όλια Δραμητινού

Φίλος είναι. . .

Φίλος είναι. . .

Αυτός που δεν δυσκολεύεσαι να τον βρείς όταν είσαι σε ανάγκη

Αυτός που κάνει τη θλίψη σου λιγότερο οδυνηρή, τις δυσκολίες σου πιο υποφερτές

Αυτός που χαρούμρενα τραγουδάει μαζί σου όταν βρίσκεσαι στην κορυφή του βουνού και σιωπηλά περπατάει στο πλάι σου μέσα στην κοιλάδα. .

Αυτός που νιώθεις άνετα μαζί του, που τον υπακούς, που ευλογιέσαι απ' τη ζωή του και νιώθεις γι'αυτό ευγνωμοσύνη. .

Αυτός που σε ζεσταίνει με τη παρουσία του, σου εμπιστεύεται τα μυστικά του και σε θυμάται στις προσευχές του

Αυτός που σου δίνει την αίσθηση της σιγουριάς όταν αμφιβάλλεις για την ανικανότητα σου να εκπληρώσεις την ιδανική σου φιλοδοξία να σκαρφαλώσεις στο δικό σου βουνό ή να φτάσεις το μυστικό σου σκοπό. .

Αυτός που σε βοηθάει να γεφυρώσεις το χάσμα ανάμεσα στη μοναξιά και τη συντροφιά, στην απογοήτευση και τη σιγουριά, στην απελπισία και την ελπίδα, στην αποτυχία και την ευτυχία. .

Αυτός που είναι πάντοτε στη διάθεση σου, που σε νιώθει, που είναι υπομονετικός μαζί σου. .

Ο φίλος, όπως και το τάλαντο, είναι δώρο απο το θεό!

Μελαγχολική Καρδιά

Να μαστε τέλος δεύτερου έτους και όμως τα συμβάντα σημαίνουν επιστροφή στο παρελθόν! Στις τότε παλιές εποχές όπου τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ήταν άπιαστα σύννεφα... Ίσως φταίει και ο μουντός καιρός του χειμώνα που ρίχνει τη διάθεση και το μόνο που αποζητάς είναι ηρεμία και μελαγχολικά τραγούδια στο ραδιόφωνο... Όμως κάτι μου λέει πως όλα παίζονται στις επιλογές μας, λάθος κινήσεις και όλα γυρνάνε ως μπούμερανγκ και σε παρασέρνουν στο πάτο... Αχ να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, όλα θα ήταν διαφορετικά! Τώρα πρέπει απλά να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω πάλι απο το μηδέν μόνη και έρημη!

Αλλάζεις, αλλάζεις και με τρομάζεις. . .

Πόσες φορές έχετε ακούσει την έκραση: "¨Εχεις αλλάξει πολύ και δεν σε αναγνωρίζω"; Είναι η πιο κλισέ έκφραση που έχω ακούσει και όποτε την ακούω νευριάζω. Αλήθεια όντος αλλάζει κάποιος άνθρωπος ή απλά δεν έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε και τις δυό πλευρές του χαρακτήρα του; Είναι πολύ δύσκολο να επέλθει ολοκληρωτική αλλαγή χαρακτήρα, οπότε απο τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε καλά ένα άτομο δεν μπορούμε να απαιτούμε να μείνει αύθαρτος ο χαρακτήρας του. Το πώς πλάθουμε τη προσωπικότητα μας με το πέρας του χρόνου, έχει να κάνει με τις εμπειρίες του καθενός και πως έχει μάθει να αντιμετωπίζει το κόσμο. Άλλοι είναι αισιόδοξοι και πιστεύουν ότι κάθετι γίνεται για να μας κάνει δυνατότερους. Άλλοι πάλι έχουν να αντιμετωπίσουν ένα κυκεώνα απο προβλήματα και άσχημες καταστάσεις όποτε βλέπουν πάντα την άσχημη πλευρά των πραγμάτων. Τέλος είναι και ο τύπος του ανθρώπου που φέρεται και αντιδράει ανάλογα με τη περίσταση. Όταν κάτι του πάει εξαιρετικά καλά είναι χαρούμενος και το απολαμβάνει. Αντίθετα όταν του συμβεί μια αναποδιά ορμάει σαν λυσασμένος ταύρος και τα καταστρέφει όλα. Αυτό βέβαι δεν σημαίνει ότι μια κατάσταση είναι παντοτινή. Καταλίγοντας όλοι έχουμε και καλό και κακό πρόσωπο και αυτό είναι για το οποίο περιμένουμε κατανόηση απο τους γύρω μας και κυρίως απο τους φίλους μας. Αν κάποιος καταφέρει να ισοσταθμίσει και τις δύο πλευρές του χαρακτήρα του τότε θα είναι ευτυχισμένος.

Toonimaniac

Έκκληση σε έναν φίλο. .

Μετά απο μια ήσυχη σχετικά βδομάδα, όπου υπήρχαν ορισμένες όμορφες στιγμές, δεν ένιωθα το συναίσθημα της ικανοποίησης. Αν και έχω παρέες, πάντα πιστεύω πως κάτι λείπει. Μνήμες κατακλύζουν το μυαλό μου. . Θυμήθηκα τις μέρες που πρωτοήρθα στη Λεμεσό για να σπουδάσω, επικρατούσε ένα χάος στο μυαλό μου. Δεν είχα ανθρώπους γύρω μου και αυτό με έκανε να νιώθω μοναξιά. Μέχρι που κάποια στιγμή γνώρισα τους φίλους μου, ανθρώπους που μου στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου. Ένιωθα σαν να ήμουν ο κυρίαρχος του κόσμου, το πιο ευτυχισμένο άτομο. Ωστόσο πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη φράση που μου είπε η μητέρα μου: "Μην αφήσεις κανένα να σε πληγώσει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα". Τότε δεν το πίστευα. Ήταν εκείνες οι στιγμές που έλεγα πως δεν υπάρχει πιο τυχερός άνθρωπος απο μένα. Οι μήνες πέρασαν και σιγά σιγά ότι είχα φτιάξει άρχισε να διαλύεται σαν ένας πύργος απο τραπουλόχαρτα. Άνθρωποι έφευγαν και ειπώθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Τον εαυτό μου τον ήξερα και το ταλέντο μου να πληγώνω ανθρώπους. Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκα ολομόναχη και με τις τύψεις να βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους πώ πόσο τους αγάπησα και πόσο σημαντικοί ήταν για μένα. Αυτό συνεχίζω να το πληρώνω ακόμα. Αν κάποιος απο εσάς το διαβάσει θέλω να ξέρετε πως ότι έκανα ήταν γιατί φοβόμουν μην σας χάσω. Ωστόσο ξέρω πως τίποτα πια δεν αλλάζει αφού ο καθένας έχει χαράξει το δικό του δρόμο. Να στε κάλα ρε παιδιά και να ξέρετε πάντα ότι δεν θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί σας.

Όλια

"Μοναξιά"- Αλήθεια ή Παιχνίδι μυαλού;

Δέν υπάρχουν στιγμές που νιώσατε πιο μόνοι απο ποτέ; Κάτι στιγμές που ψάξατε μια τρυφερή αγκαλιά και δεν βρήκατε κανέναν; Κάτι τέτοιες στιγμές κουρνιάζουμε στο καβούκι μας και αναπολούμε ωραίες μας στιγμές, παρέα με τους φίλους μας. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι ότι είμαστε όντος μόνοι ή επιλέξαμε να βρισκόμαστε σε αυτή τη κατάσταση; Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και πρέπει να στεκόμαστε στο ύψος μας και να προχωράμε παρα κάτω. Απο τη ζωή μας περνάνε και φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι και όνειρα. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να επιλέξουμε ποιούς θα κρατήσουμε κοντά μας. Λόγω του ότι και εμείς κάνουμε λάθη πρέπει να δεχόμαστε και τα στραβά ή αστοχίες των άλλων. Κανένας δεν δεν μπορεί να έχει μόνο όμορφες στιγμές και τα λάθη είναι για μας, άσχετο αν κάποιες φορές τα πληρώνουμε ακριβά. Το θέμα είναι να δεχόμαστε όταν κάτι έχει τελειώσει. Για πολλά πράγματα μπορούμε να βρούμε δικαιολογίες και παράλογες ερμηνίες και απλά να προσπερνάμε την αλήθεια.Κάποιος άνθρωπος κάποτε μου είπε πως "αν δεν μάθεις να βαδίζεις στο δρόμο σου μονάχος τότε θα μείνεις για πάντα μόνος". Και όταν ρώτησα όλο περιέργια τι ακριβώς εννοούσε τότε κατάλαβα, πώς οι άνθρωποι που ζούν μαζί σου είναι το στήριγμά σου για να πας πιο πάνω. Αν ο ίδιος δεν έχει τη δύναμη και τη θέληση να προοδέψεις τότε απομακρίνεις και όλους τους άλλους απο κοντά σου, γιατί απλά δεν θέλεις τη βοήθεια τους, άρα και η ύπαρξή τους είναι ανώφελη. Οι επιλογές μας μας κάνουν να νιώθουμε μόνοι. Μονάχος δέν ήταν ποτέ κανένας μας(αφού πάντα υπάρχουν και άνθρωποι γύρω μας), απλά όταν χάνουμε την θέληση μας για ζωή χάνουμε και την ουσία της, που είναι οι φίλοι και συνοδοιπόροι μας.

p.s Χαμογέλα η ζωή είναι ωραία!

Toonimaniac

"Barcelona"Μια πόλη όνειρο!

Καταρχήν θέλω να πω πως το ταξίδι μας στη Βαρκελώνη, ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω ζήσει!Είναι μια πανέμορφη πόλη, που συγκεντρώνει μέσα της τη τέχνη αλλά και την αυθεντική φυσική ομορφιά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, τη Τετάρτη 12/1/2011, από τη Λάρνακα(Κύπρος) και κατευθυνθήκαμε(4 ώρες πτήση!!) στο αεροδρόμιο της Γυρώνας. Φτάσαμε αργά τη νύχτα σε μια πόλη που δεν ξέραμε και κουβαλούσαμε και τη βαλίτσα. Όπως καταλαβαίνετε το μόνο πράγμα που θέλαμε ήταν ένα κατάλυμα για να περάσουμε τη νύχτα μας, ώστε να γεμίσουμε δυνάμεις και να ξεκινήσουμε το πρωί για εξερεύνηση. Έλα μου όμως που, χάρη στο φίλο μου το Μίκε καταλήξαμε σε ένα βρώμικο hostel εν ονόματι Graffiti. Μή σας τα πολυλογώ, βολευτήκαμε όπως όπως σε κάτι (ο θεός να τα κάνει) κρεβάτια παρέα με έναν Γιαπωνέζο!

Απο τη επόμενη κιόλας μέρα στην ουσία "χτενίσαμε" όλη τη πόλη! Τι να πρωτοπώ! Ήταν κάτι το απεριγραπτο, το συγκλονιστικό, το απόλυτα ονειρικό! Επισκευτίκαμε τη Sagrada Familia που ήταν ένα έργο τέχνης, τη ράμπλα τον τεράστιο πεζόδρομο με τα μικρα μαγαζάκια και την αγορά που μέσα είχε όλα τα καλούδια του κόσμου, το μουσείο του Picasso(τον οποίο και λατρεύω) το park guel και άλλες πολύ γραφικές περιοχές της Βαρκελόνης.

Το θετικό όλου αυτού του ξεπατώματος ήταν ότι αλλάξαμε ξενοδοχείο και τουλάχιστον κοιμόμασταν ήσυχοι απο άποψη υγιηνής. Μέναμε μέσα στη ράμπλα και κάθε μέρα ξυπνούσαμε με τρελούς ισπανκούς ρυθμούς. Ωστόσο δεν χάσαμε την ευκαιρία να επισκευτούμε τα γραφικά σοκάκια της πόλης και να χαλάσουμε όλα τα λεφτά μας σε ψώνια!

Και τώρα λίγα λόγια για τη βραδινή διασκέδαση μας. Δοκιμάσαμε σε ισπανικά εστιατόρια τη περίφημη παέλια και τις μπύρες του ενός λίτρου. Το προτελευταίο βράδυ πήγαμε στο μεγαλύτερο κλάμπ της πόλης το Opium και γλεντίσαμε μέχρι το πρωί. Τέλος δεν χάσαμε την ιδιότητα μας ως πότες αφού το τελευταίο βράδυ πήγαμε σε μια μπυραρία και τα τσούξαμε!

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και σας τη συνηστώ ανεπιφύλακτα!!

Βαρκελόνη σ'αγαπάμε!!

Τοοnimaniac

Νέα Αρχή

Τη δευτέρα αρχίζει το δεύτερο εξάμηνο του χρόνου και η ψυχολογία μου είναι πολύ ανεβασμένη. Χτες έφτασα στην πανέμορφη Λεμεσό όπου και σπουδάζω μετά από ένα πολύωρο ταξίδι λόγω της καθυστέρησης που είχαμε στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Θλίβομαι που τελείωσαν οι γιορτές αλλά είμαι χαρούμενη που ξαναγύρισα στη βάση μου. Τη Τετάρτη μαζί με τους φίλους μου θα πάμε Ισπανία. Πιστεύω λοιπόν ότι είναι καιρός για τον γνωστό απολογισμό της χρονιάς που έφυγε, για ένα ωραίο ξεκίνημα το 2011!

Το προηγούμενο εξάμηνο ήταν πολύ δύσκολο και λόγω μαθημάτων αλλά και λόγω προσωπικών ατυχιών που μου συνέβησαν. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν αισιόδοξη αλλά αυτό που αντιμετώπισα το 2010 ήταν ένα σκέτο δράμα. Η ψυχολογία μου έπεσε στα πατώματα και έχασα κάθε όρεξη για ζωή. Όμως τελικά κατάλαβα πως πίσω από το βουνό πάντα κρύβεται ο ήλιος!Όλα αυτά με έκαναν πιο δυνατή, φάνηκαν οι αληθινοί φίλοι μου και λυτρώθηκα από τις σκιές του παρελθόντος. Το μεταβατικό διάστημα των γιορτών με έκαναν να σκεφτώ και με γέμισαν με δύναμη ώστε να μπορέσω να χαμογελάσω ξανά. Τώρα αρχίζει κάτι νέο και σίγουρα πιο όμορφο.

p.s Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αλλά εμείς είμαστε μακριά!! :)

Από τη Λεμεσό,

Toonimaniac