Ένα βήμα πριν το τέλος

Λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, εγώ όπως και το μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού, δεν πιστεύουμε σε δεισιδαιμονίες όπως ότι τελειώνει ο κόσμος και ακόμη περισσότερο δεν επηρεάζομαι από πανικοβλημένους ανθρώπους που λένε: "Τρέχτε, το τέλος έρχεται, κρυφτείτε..". Πάρα πολλοί φίλοι, συγγενείς, γείτονες, γνωστοί, μετράνε τις ώρες μήπως και χάσουν το δευτερόλεπτο αυτό που θα έρθει η συντέλεια. Και αν σας πω εγώ (κάτι που δεν είναι καθόλου καινούριο) ότι το ημερολόγιο των Μάγια   κάπου έχανε; Εσείς θα γελάσετε δυνατά και θα μου πείτε: "Χα και εγώ το ήξερα!". Και όμως εσύ κοινέ άνθρωπε αυτού του μάταιου τούτου κόσμου, που όσο έξυπνος και να είσαι όσο ταγμένος στην επιστήμη.. Πρόσεχε!

Αλήθεια ποιος δημιούργησε όλο αυτό το μύθο περί τέλους του κόσμου στις 21/12/2012; Σκεφτείτε... Χμ άραγε ποιους θα συνέφερε όλο αυτό το χάος και ποιοι θα βγαίναν πραγματικά κερδισμένοι; Μήπως οι πολιτικοί; Μπα! Αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τη καταστροφή της χώρας και ένα αγριεμένο όχλο που τους κυνηγάει. Μήπως η εκκλησία; Μπα δεν τους συμφέρει η ανάσταση του Χριστού ήταν πιο μεγάλο γεγονός και οι άνθρωποι έχουν μείνει ακόμα με αυτή την ιδέα. Μάλλον είναι τα Μ.Μ.Ε. και όλη η κινηματογραφική βιομηχανία. Για παράδειγμα; Θα έκοβε ποτέ εισιτήρια μια "πατάτα" ταινία όπως το [2012] αν πραγματικά ο κόσμος δεν είχε πανικοβληθεί και δεν αναρωτιόταν για το πως θα είναι η "ζωή" μετά το μπουμ; Όχι βέβαια! Και άλλες πολλές αμερικανιές ( μην το παίρνετε προσωπικά τις γουστάρω αλλά δεν παύουν να είναι αμερικανιές) όπως το [Ένας φίλος για το τέλος του κόσμου] θα είχαν μείνει εκεί που ανήκουν στο πάτο μια ξεχασμένης ταινιοθήκης! Και πες ότι ξεπερνάω όλο αυτό το σοκ της υποκουλτούρας και λέω πως "οκ" ήθελαν να πουλήσουν ένα ακόμα παραμυθάκι και καλά έκαναν.

Και πάνω που νομίζαμε ότι όλος αυτός ο ντόρος είχε ησυχάσει και πως χαρούμενοι και κεφάτοι θα σχεδιάζαμε τα για ακόμη μια φορά λαμπρά μας Χριστούγεννα, γεμάτα με αγάπη και νοσταλγία για το χρόνο που φεύγει και το χρόνο που έρχεται... Ταν-ταν! Ο μεγάλος αδερφός καραδοκεί.. Τρελάθηκαν τα Μ.Μ.Ε μια βδομάδα πριν τη καθορισμένη ημερομηνία της καταστροφής. Και πραγματικά δεν άφησαν ούτε έναν θεατή ή ακροατή που να μην τον τρελάνουν με όλη αυτή τη φούσκα. Πραγματικά ξεχνώντας τη τηλεόραση όπου εκτός από κάτι πρωινάδικα που οι "κότες" συζητάν για ότι βλακεία μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και κάπου εκεί κολλάνε τη φράση "Καλέ τα μάθατε! Σε λίγες μέρες θα πεθάνουμε", ας πιάσουμε τη μαύρη και σκοτεινή πλευρά του ραδιοφώνου. Αυτό πόνεσε! Ένα τόσο όμορφο μέσο όπως αυτό, από το πρωί ώς το βράδυ και ειδικά τις τελευταίες μέρες, τρομοκρατούν το κοσμάκη με τη συντέλεια του κόσμου. Και καλά πες εμένα το μορφωμένο άνθρωπο δεν με σκέφτεσαι! Τις νοικοκυρούλες του χωριού ή κάτι τύπους που είτε τελειώσει ο κόσμος είτε όχι δεν τους νοιάζει (αφού έτσι πως κατάντησε η χώρα μας, υπάρχουν πολλοί) γιατί άνθρωπε τους ταράζεις την ησυχία τους; Θέλουν να ακούσουν γιορτινά τραγούδια και άπειρες διαφημίσεις που σου φορτίζουν το μυαλό και σε καταντάν ζόμπι που τρέχει στα μαγαζιά και σαν καταναλωτικό ζώον δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ναι αυτό πρέπει να γίνεται! Αυτό το σκοπό εξυπηρετεί αυτό το μέσο. Αν θέλουμε έναν μπαμπούλα που θα μας τρομοκρατεί έχουμε και τα δελτία ειδήσεων. Λοιπόν; Γιατί δεν μας αφήνετε να χαρούμε έστω και αυτές τις τελευταίες μας χαρούμενες στιγμές; Γιατί πρέπει να σε ακούω ηλήθειε παραγωγε να λες  "Αγαπητέ ακροατή το τέλος πλησιάζει και ο σταθμός μας ετοίμασε μια εξαιρετική ακουστική βραδιά με μελωδίες που θα σε ταξιδεύσουν και θα σε συνοδεύσουν στις τελευταίες σου στιγμές πριν το χάος".  Φταίω εγώ τώρα να ρίξω ένα φάσκελο που θα είναι όλο δικό σας; Έχουμε τη μελαγχολία των γιορτών έχουμε και εσάς να μας τρελαίνετε. 

Τι σου είναι όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Ένα βήμα πριν το τέλος και ακόμα μας βομβαρδίζουν.

Toonimaniac

Αναζητώντας τα χαμένα μας ταλέντα..

Καθένας από μας έχει ταλέντα, πράγματα στα οποία είναι μοναδικός και τον κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι μουσικός, τραγουδιστής, κωμικός, ζωγράφος, είναι καλός με τα παιδιά, μπορεί να γυρίσει το χέρι του ανάποδα. Σε όλη μας τη ζωή αναζητούμε τα χαμένα μας ταλέντα. Βλέπουμε τους άλλους τριγύρω μας να διαπρέπουν και εμείς καθόμαστε ήσυχα στη γωνία μας, θέλοντας να μείνουμε απαρατήρητοι. Ψάχνω, ψάχνω να βρω σε κάτι που να είμαι καλός, να κάνω κάτι που θα εντυπωσιάσει, κάτι που θα με βγάλει από τη μιζέρια και θα με απογειώσει!  Είμαι καλός στη μαγειρική ή στο φλάουτο, το ξέρω γιατί οι γύρω μου το επιβεβαιώνουν. Κάθε μου γεύση ή κάθε μου νότα, μπορεί να παρασύρει τους γύρω μου σε κόσμους μαγικούς, σε μια άλλη διάσταση όπου ο μίζερος μας κόσμος μοιάζει φτωχός και ασήμαντος. Και όμως, η δημιουργία μου, αυτό στο οποίο έβαλα και το τελευταίο ψεγάδι της δημιουργικότητας μου, δεν ήταν μοναδική. Κάποιος άλλος, γνωστός ή άγνωστος, μεγάλος ή μικρός το είχε κάνει πριν από μένα ή το ολοκλήρωσε με μεγαλύτερη επιτυχία. Και όμως δεν μπορεί σε κάτι θα είμαι μόνο "εγώ" καλός, σε κάτι θα μπορώ να κάνω κάτι το καινοτόμο τη διαφορά που θα κάνει τον κόσμο να παραληρεί και φωνάζει "Αυτός το έκανε!". Αλήθεια, έχουν όλοι οι άνθρωποι ταλέντα; Ή απλά είναι κάποιοι άνθρωποι που ξεχωρίζουν και κάποιοι άλλοι που απλώς ακολουθούν; Και αν ζούσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη με ταλαντούχους ανθρώπους, ο απλός καθημερινός μας φίλος θα είχε θέση σε αυτή; Το περιθώριο είναι σκληρό, σκοτεινό και άσχημο..  Και όντος μπορεί και εγώ να ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους του περιθωρίου, αυτούς τους άσχημους ανθρώπους, αυτούς που πονάνε επειδή δεν έχουν κανένα ταλέντο. 

Και αν το φως δεν έχει σβήσει και η τελευταία πόρτα παρέμεινε ανοιχτή; Πως θα καταφέρω να βγω από αυτή τη κόλαση, που οι μολυσμένοι, αυτοί που λούστηκαν το δηλητηριασμένο τους ταλέντο με κυνηγούν; Αγωνία, σκέψεις, συναισθήματα... Είμαι ολομόναχος, μικρός και ανήμπορος περιτριγυρισμένος από γίγαντες. Και όμως, έχω κάτι πολύτιμο, κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο μη θεατό από το ανθρώπινο μάτι. Είναι η ελπίδα μου. Η ελπίδα που με οδηγεί, που με κάνει ξανά να πιστεύω, να σηκώνομαι ψηλά και με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό να χαμογελάω. Μπορεί εσείς να βρήκατε τα χαμένα σας ταλέντα, αλλά εγώ ακόμα ελπίζω πως κάποια μέρα θα αποκτήσω κάτι που εσείς οι άλλοι είστε ανήμποροι να συλλάβετε ή και να νιώσετε. Και αυτό δεν θα είναι απλά μια ικανότητα.. θα είναι η ζωή. Γιατί αν κερδίσεις τη ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος.. 

Νύχτες στο Παλέρμο

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Όλοι μας καθημερινά υποδυόμαστε ρόλους μέσα από τους οποίους παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον μας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και προσπαθούμε κάθε φορά να αποδείξουμε την αξία μας. Η ερώτηση όμως είναι σε ποιόν και γιατί; Μήπως τελικά δεν είμαστε αυτοί που κρατάμε τα ινία, μήπως όλοι είμαστε παίχτες σε ένα παιχνίδι που το έχουν στήσει κάποιοι πιο δυνατοί από εμάς; Και αν τελικά ισχύει αυτή η απαισιόδοξη εκδοχή, τότε είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Θέλω να νιώθω υπεύθυνη για τις πράξεις μου. Θέλω να ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω. Είναι λίγες οι στιγμές που η τύχη θα μας χτυπήσει τη πόρτα και τότε πρέπει να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε πάρα κάτω. Όσο για τη κοινωνία μας και το τρόπο λειτουργίας της, θα τη παρουσίαζα με το γνωστό παιχνίδι "Νύχτα στο Παλέρμο". Σε αυτό λοιπόν, στη τύχη μοιράζονται κάρτες που καθεμιά από αυτές αντιστοιχεί σε ένα ρόλο που θα έχει ο παίχτης για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν έχει σημασία πόσο θα διαρκέσει, σημασία έχει να βγεις ζωντανός μέσα από αυτό.  Γυρνάω τη κάρτα μου και βλέπω ότι είμαι ο "πολίτης". Σαν κάρτα από μόνη μου μέσα στο παιχνίδι δεν είμαι αρκετά δυνατή.  Την εξουσία την έχουν οι "κλέφτες" και ο "αστυνομικός". Εγώ κάθομαι αμέριμνη και κοιτάω γύρω μου. Στο πρώτο γύρο οι κλέφτες έχουν αποφασίσει ποιον θα σκοτώσουν.  Κάτω από το άγρυπνο μάτι  του αστυνομικού όλοι μοιάζουμε ύποπτοι, όλοι ικανοί να σκοτώσουμε, όλοι ικανοί να καταστρέψουμε αυτό που βρίσκεται γύρω μας, τη κοινωνία μας. Και ξαφνικά γίνεται το πρώτο λάθος,  τη πλήρωσε ένας αδύναμος πολίτης που ξέχασε να φωνάξει "βοήθεια", ξέχασε να αντιδράσει, ξέχασε να διεκδικήσει το δικαίωμα του για ζωή. Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ. Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος! Όλοι κατηγορούν τους πάντες, γυρνάνε και μαχαιρώνουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους, χτυπάνε με πάθος φίλους, συγγενείς, συνοδοιπόρους.. Οι "κλέφτες" γελάνε. Για άλλη μια φορά τη γλίτωσαν. Αφού καθαρίσουν και το δεύτερο θύμα τους, αφού η διαδικασία τους έχει πλέον κομμάτι τους και η "αστυνομία" δεν κάνει κάτι για να το σταματήσει, ήρθε η ώρα των πολιτών. Σε αυτό το στάδιο του παιχνιδιού, οι "πολίτες" κατηγορούν επώνυμα πλέον αυτόν που θεωρούν υπεύθυνο, αυτόν που θα πληρώσει για όλα! ΔΕΝ είμαι εγώ φωνάζει. Κάνετε λάθος  ένα λάθος που θα το πληρώσετε. Όλα τα βλέμματα είναι συγκεντρωμένα σε εκείνον, αυτόν που είναι ο επόμενος στη σειρά για εκτέλεση. Η κάρτα αποκαλύπτεται... Είναι ακόμα ένας "πολίτης". Η αρένα παγώνει. Πάλι λάθος. Οι παίχτες κοιτάζονται.. Για άλλη μια φορά ο πραγματικός υπεύθυνος είναι ελεύθερος να αλωνίζει εκεί έξω. 

Και τι θα γινόταν, αν τα δάχτυλα των ανθρώπων έδειχναν προς το μέρος των "κλεφτών" ή του "αστυνομικού"; Μήπως τότε κάτι θα άλλαζε; Μήπως τότε θα τη πλήρωνε ο πραγματικός υπεύθυνος; Όλοι είμαστε παίχτες στο ίδιο παιχνίδι. Όλοι μας έχουμε δύναμη, την οποία πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε. Εμπρός λοιπόν αδέρφια, ας κάνουμε την αλλαγή και ας δείξουμε επιτέλους τη δύναμη μας. Γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε, μόνο έτσι θα βρούμε τη χαμένη μας ελπίδα... 

Είστε έτοιμοι να παίξουμε; 

Toonimaniac 

"Alex": A story about Greece's international image crisis

Όλοι ζούμε για ένα όνειρο..

Να που είμαστε και πάλι εδώ στη πανέμορφη Λεμεσό!  Μετά από μια μακρά απουσία μου, ένιωσα την ανάγκη να ξαναγράψω αφού τα πράγματα στη ζωή μου έχουν πάρει περίεργη τροπή. Δεν θα μιλήσω γι' αυτά που με απασχολούν, αφού οι αναγνώστες του ιστολογίου είναι κυρίως φίλοι που με ασπάζονται και συμπάσχουν σε αυτή τη περίπλοκη φάση τη ζωής μου. Θα μιλήσω για απορίες, ανησυχίες, άγχη και καταστάσεις που φαίνονται ασήμαντες αλλά στην ουσία παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του "εαυτού" μας. 

Άραγε πως πρέπει να νιώθει κάποιος που διανύει τη τελευταία του χρονιά στο πανεπιστημίου; Πώς λοιπόν πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια και τι πραγματικά αξίζει να σφραγιστεί στη μνήμη μας και τι να πεταχτεί στο πέλαγος; Τέσσερα χρόνια. Το πότε ήμουν σε αναμονή στο τέλος της Γ' Λυκείου για τα αποτελέσματα, το πότε ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για Κύπρο, πότε βρέθηκα σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον, έζησα εμπειρίες, γνώρισα ανθρώπους, μεγάλωσα. Πότε μεσολάβησε το Erasmus; Πότε γύρισα ξανά σαν χαμένη και έψαχνα στα απομεινάρια να βρω μια αλήθεια;  Αυτά λοιπόν μπορεί να θεωρηθούν εύλογα ερωτήματα με ανούσιες απαντήσεις. Και όμως ναι πέρασε ο καιρός. Και να που αυτή τη χρονιά θέλω να αργήσουν τα Χριστούγεννα. Άλλες φορές τρέχαμε να κλείσουμε εισιτήρια για Ελλάδα, γιατί νιώθαμε την ανάγκη να βρεθούμε κοντά στους αγαπημένους μας συγγενείς, νιώθαμε και θέλαμε μια αλλαγή μετά από ένα κουραστικό εξάμηνο. Τώρα όμως θέλουμε; Πόσα εισιτήρια Λάρνακα- Αθήνα- Λάρνακα  μας μένουν ακόμα; Πόσες φορές ακόμα θα ακούσουμε κυπριακές λέξεις; Πόσες φορές ακόμα θα αντικρίσουμε τη πανέμορφη παραλία αυτής της πόλης; Πόσες φορές... 

Φοβόμαστε για το μέλλον. Οι νέοι φοβούνται για το μέλλον τους. Οι "Καλαμαράδες" όπως μας αποκαλούν οι φίλοι μας οι Κύπριοι προερχόμαστε από μια κατεστραμμένη απαστράπτουσα πατρίδα. Μια διαλυμένη γη, άνθρωποι που δεν ξανά έγειραν το κεφάλι προς τα κάτω από ντροπή, μια κοινωνία που δεν ήταν ξανά πιο διεφθαρμένη. Κάποιοι μεγάλοι αφεντάδες κατέστρεψαν τούτο το τόπο και λεηλάτησαν τους ανθρώπους και καταπάτησαν τα όνειρα τους. Καταντήσαμε μια κοινωνία- ζούγκλα όπου τα αρπακτικά γεράκια αρπάζουν κεφάλια. Ποιο το μέλλον λοιπόν ενός νέου σε αυτή τη χώρα; Ποια η ελπίδα να μην πεθάνει της πείνας; Αποκαλούν κάποιους "Τρίτο Κόσμο"... Μήπως άλλαξαν οι ρόλοι; Μήπως βουλιάζουμε σε μια κινούμενη άμμο; Ναι! Είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα και πάντα θα είμαι. Αλλά δεν είναι άδικο η ίδια η πατρίδα μου να με διώχνει μακριά της; Άραγε που θα καταλήξουν οι Έλληνες και τελικά τι θα απογίνει εκείνη η χώρα που λεγότανε Ελλάς; Όλοι ζούμε για ένα όνειρο. . . 

Πάρτε λοιπόν μια γεύση του τι είναι Λεμεσός για μένα :)

http://soundcloud.com/toonimaniac/sound-project-1-listening-to

Toonimaniac 

Πούντο, πούντο το καλοκαίρι..

Εδώ είμαστε! Ο Ιούνης φτάνει στο τέλος του και εγώ το μόνο που νιώθω απο καλοκαίρι είναι η αλλαγή του καιρού. Εδώ στη Λεμεσό πάντα κάνει ζέστη, αλλά το καλοκαίρι νιώθεις λες και σε έχουν βάλει στο φούρνο και σε ψήνουν αργά και βασανιστικά για τρείς μήνες, μέχρι να πάρεις το κατάλληλο χρώμα. Πραγματικά είναι μέρες όπου το κλιματιστικό μοιάζει ώς η τελευταία πηγή οξυγόνου και αν βγείς απο το σπίτι θα αφήσεις τη τελευταία καυτή πνοή σου.

Που λέτε αυτό το καλοκαίρι είναι κάπως ιδιόρυθμο. Αν και τα μαθήματα, όπως πάντα, λήξαν νωρίς το έτος μου συνεχίζει με πρακτική για έναν μήνα. Οχι ότι δεν περνάμε καλά αλλά κάπως έτσι περνούνε οι μήνες, τα χρόνια... κοιτάζεσαι στο καθρέφτη και βλέπεις τον εαυτό σου... 21 χρονών η ώρα! Και εκείνη τη στιγμή είναι που κυλάνε μπροστά σου οι μνήμες, τα όνειρα, οι σκέψεις η προσδοκίες. Μέσα σε έναν κυκλώνα συναισθημάτων καταλαβαίνεις ότι πια δεν είσαι η ίδια...

Αχ θύμαμαι κάτι καλοκαίρια. Με τη Μεγάλη μου οικογένεια να λιαζόμαστε στις παραλίες, να χτίζουμε πύργους στην άμμο, να γλίφουμε με λύσσα τα δροσερα παγωτά και να γελάμε. Γέλιο, μα τί γέλιο! Πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά, βουτώντας στον καθάριο βυθό της θάλασσας να ακολουθούμε τα πολύχρωμα ψαράκια και να βλέπουμε τους αστερίες να μας κλείνουν το μάτι. Και μετά αφού πλέον δεν μας είχε μείνει μυαλό στη θέση του, να κατηφορίζουμε προς τα παραδοσιακά ταβερνάκια των ελληνικών νησιών και να απολαμβάνουμε όλα τα καλούδια του κόσμου, συνοδεύοντας τα με κρασιά και τσίπουρα. Τι ωραίες εποχές!

Δε λες ευτυχώς παιδάκι μου, που έχουμε και αυτές τις μνήμες και παρηγοριόμαστε για κάποια ανιερά καλοκαίρια. Έτσι λοιπόν και εγώ περιμένω εναγωνίως τη μέρα όπου θα ξυπνήσω απο το  θαλασσινό αεράκι, θα κάνω ένα ωραίο φραπεδάκι και θα κατηφορίσω με τους φίλους ή την οικογένεια μου στις παραλίες και θα ζήσω ακόμα πιο όμορφες στιγμές. Γιατί μου χρειάζονται νέες στιγμές για να βγάλω απο πάνω μου αυτό το πέπλο της μελαγχολίας που με εμποδίζει να χαρώ αυτή την όμορφη εποχή.

Η Νεολαία μιλάει για την Ελλάδα της κρίσης

Ένα πολύ καλό βίντεο με τις απόψεις των Ελλήνων Νέων για τη κρίση στην Ελλάδα. 

Μακάρι εμείς οι νέοι άνθρωποι να τα καταφέρουμε. Πρέπει για ένα καλύτερο αύριο. 

Νομίζω με εμπνέεις. . .

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, και δεν εννοώ μόνο την κρίση, για να κρατηθούμε ζωντανοί και ακμαίοι, χρειαζόμαστε λίγη έμπνευση. Φυσικά η έμπνευση δε φέρει μόνο θετικά αποτελέσματα, αλλά μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε από τα όρια μας και να ξεσπάσουμε. 

Ας δούμε όμως πρώτα τη θετική πλευρά αυτού του απρόβλεπτου συναισθήματος. Στη ζωή μας γνωρίζουμε ανθρώπους που μας εμπνέουν, μας γεννούν πρωτόγνωρα συναισθήματα και μας ωθούν να κάνουμε αλλά και να νιώσουμε πράγματα τα οποία δεν είχαμε σκεφτεί πιο πριν. Έμπνευση λοιπόν είναι ένα βλέμμα, μια καλή κουβέντα, μια κίνηση. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις με κάποιον για να καταλάβεις ότι σε στηρίζει. Κάτι τέτοιους ανθρώπους αξίζει να τους κρατάμε στη ζωή μας. Άτομα που μας εμπνέουν να ανοιχτούμε, να ζήσουμε, να ονειρευτούμε. Σε αυτούς θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα καταφέρει πολλά πράγματα και φυσικά θα είχα μείνει στάσιμη. 

Από την άλλη, θα ήθελα να ευχαριστήσω και εκείνους που μου γέννησαν μίσος, εκνευρισμό και πόνο. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζεις πιο εύκολα.  Δεν γίνεται να ταιριάζουμε ή να συμφωνούμε με όλους. Θα βρεθούν άνθρωποι στο δρόμο μας που θα ευχόμασταν να μην τους είχαμε συναντήσει ποτέ. Αλλά εν τέλη αυτό είναι λάθος. Αφήστε τους άλλους να σας εκνευρίζουν, αφήστε να σας πληγώνουν και θα καταλάβετε ότι κάτι σας έμεινε από αυτό. Σαφώς και δεν πρέπει να λυπούμαστε ή να χαλάμε τη ζαχαρένια μας για κανέναν. Κάποιοι λένε ότι όποιος σε πληγώνει δεν αξίζει τη προσοχή σου. Και όμως, για σκεφτείτε, αν συμφωνούσαμε και μοιάζαμε με όλους πιο το νόημα της ζωής; Χα θα ήταν πολύ βαρετή σας διαβεβαιώνω. 

Η ζωή είναι ένα ταξίδι, ένα παιχνίδι που όλοι μας είμαστε συνοδοιπόροι και συμπαίχτες. Κάποιος θα βρει ούριο άνεμο ή θα φέρει καλύτερη ζαριά. Το ότι έχεις μείνει λίγο πίσω στη διαδρομή σου δεν σημαίνει ότι δεν θα φτάσεις στο προορισμό σου. Αρκεί μια καλή ώθηση, μια χούφτα έμπνευση και το ακατόρθωτο μπορεί να γίνει δυνατό. Μην φοβάστε να ζήστε, εμπνεύστε τους άλλους και θα νιώσετε πιο δυνατοί. 

Από μια εμπνευσμένη εικοσάρα, 

Toonimaniac

Ακόμα και οι Καλλιτέχνες Μελαγχολούν!

Κόσμε μπήκε η άνοιξη! Και όχι απλά μπήκε αλλά μας έχει κάνει και άνω κάτω! Μετά από μια μικρή απουσία μου το χειμώνα επανήλθα δυναμικά πίσω σε αυτό που αγαπώ τόσο πολύ.. να γράφω. Η αλήθεια είναι ότι ο χειμώνας κύλησε αρκετά ωραία αν εξαιρέσεις ότι έγινε πραγματικότητα το "Τρέχω σαν το Βέγγο" αλλά ελπίζω τελικά να άξιζε το κόπο. Πάντως ακόμη είμαι πολύ χαρούμενη που γύρισα Κύπρο, όχι ότι δεν μου άρεσε στη Δανία αλλά όπως και να το κάνουμε εδώ είναι η ζωή μου. 

Που λέτε, αυτό το εξάμηνο είναι ότι πιο αγχωτικό αλλά και πιο όμορφο έχω ζήσει σε ακαδημαϊκό τομέα.  Έχω μπει για τα καλά στο φακό του σκηνοθέτη και ξεγλιστράω στη πένα του σεναριογράφου. Το να δημιουργείς είναι πολύ σπουδαίο, το να αναγνωρίζονται οι δημιουργίες σου είναι η ύψιστη ηδονή! Αλλά ακόμα έχουμε δρόμο γι'αυτό.. Που λέτε ο ήλιος εδώ μας κλείνει το μάτι. Ζεστούλα, καλοκαιράκι, λουλουδάκια, μουσικούλες και εμείς σε ένα σπίτι να δημιουργούμε.  Μην μας βλέπετε να γελάμε, μέσα μας κλαίμε. Είναι τόσο δύσκολο να μην σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, να μην συμμερίζονται τη χαρά σου και την αγωνία σου να κάνεις κάτι διαφορετικό. "Δεν είμαστε σχολή κινηματογράφου, είμαστε Τεπακ" αυτό προσωπικά το θεωρώ την ύψιστη ξεφτίλα. Δεν είναι κακό να αφηνόμαστε, να μας παρασέρνονταν οι σκέψεις και τα όνειρα μας. Άμα το ένα πόδι είναι στη γη το άλλο μπορεί να γίνει πύραυλος και να πετάξει στον ουρανό. Αυτό είναι πολύ λάθος να σου απαγορεύουν να ονειρεύεσαι. Εγώ θα το παλέψω και όπου με βγάλει. 

Μπορεί να περνάμε ζόρια σαν χώρα, αλλά και πάλι δεν λείπει η όρεξη και το κέφι. Γαμώτο βρισκόμαστε στο πιο όμορφο μέρος του πλανήτη και μιζεριάζουμε. Δεν λέω να αγνοούμε τα προβλήματα μας και ούτε να χασκογελάμε με τα χάλια μας, αλλά και πάλι τέτοια πίκρα δεν μας αξίζει. Βγείτε έξω στον ήλιο, πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, ακούστε λίγη μουσική και θα δείτε πόσο όμορφα θα σας φαίνονται όλα μετά.  Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε! 

Θα τα πούμε πολύ σύντομα, 

Μια μελαγχολική καλλιτέχνης!