Για πάντα νέα..

Αυτή είναι η ιστορία μιας γυναίκας που παρέμεινε για πάντα παιδί. Δεν είναι δυσάρεστη παρά κουβαλάει πάνω της τα πιο έντονα συναισθήματα. 

Κάποτε σε ένα μακρινό μου ταξίδι στα βάθη των ονείρων, συνάντησα μια γυναίκα που ήταν μοναδική στο ετούτο το μικρό  κόσμο. Την έλεγαν Ελπίδα και ήταν ο πιο ζωντανός και δραστήριος άνθρωπος που έχεις συναντήσει ποτέ σου. Θυμάμαι όταν τη αντίκρισα για πρώτη φορά, ήμουν πολύ μικρή και φοβισμένη από τη ματαιοδοξία και την ασχήμια των ανθρώπων.  Ήταν μεσημέρι θαρρώ και ο ήλιος έπεφτε απαλά στο σταρένιο της δέρμα και η βροχή καθρεφτιζόταν στα γκριζογάλανα μάτια της. Μου χαμογέλασε, με έπιασε από το χέρι και με έσφιξε γερά στην αγκαλιά της. Μου χάιδεψε απαλά τα μαλλιά και μου τραγούδησε ένα νανούρισμα για να μου απαλύνει τον πόνο. Εκείνη τη στιγμή ο ουρανός άστραψε και άρχισαν να πέφτουν πολύχρωμα καραμελωμένα φύλλα και κομματάκια κανέλας, σαν βαμβακερές νυφάδες καλυμμένες με κρυστάλλινους κόκκους ζάχαρης. 

Ήταν μια όμορφη γυναίκα, με πρόσωπο γαλήνιο χαραγμένο με σημάδια ωριμότητας και σοφίας. Το βλέμμα της καθάριο σαν την επιφάνεια της θάλασσας μετά από βροχή. Η φωνή της επιβλητική και η ομιλία της ήταν λουσμένη από γαλλικές νότες και μυρωδιές του Παρισιού. Όταν σε κοίταγε ένιωθες έναν τυφώνα χρωμάτων και αισθήσεων να σε παρασύρει. Η ψυχή της, θαρρείς και ήταν πλασμένη από το χυμό πολύτιμων πετραδιών, τόσο σπουδαία και πολύτιμη. Η καρδιά της είχε φτιαχτεί από ξωτικά και νεράιδες, ένα μπουκέτο από τα πιο φρέσκα λουλούδια πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Το βήμα της αργό και σταθερό και η στάση της περήφανη σαν έναν λέοντα στην έρημο. 

Περνώντας τα χρόνια είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να πηγαίνω να τη βλέπω πότε πότε. Ήτανε λίγο δύσκολο καθώς ο κόσμος μου ήταν αρκετά μακριά, αλλά μια δύναμη με τραβούσε κοντά της. Κάθε φορά που την έβλεπα ήταν πιο νέα από πριν, πιο χαρούμενη και πιο αισιόδοξη. Με παραξένευε αυτό το γεγονός, καθώς έβλεπα τους πάντες γύρω της να μεγαλώνουν και να χάνονται σιγά σιγά στο σκοτάδι. Μια μέρα με όλη τη παιδική μου αθωότητα πήγα και κάθισα κοντά της και  τη ρώτησα: "Πως γίνεται και δεν μεγαλώνεις ποτέ; Γιατί είσαι πάντα νέα;" Η γυναίκα έστρεψε το βλέμμα της στον ουρανό και μου είπε: "Φυσικά και μεγαλώνω αλλά είναι η ομορφιά του κόσμου που με κρατάει ζωντανή. Αν δεις εκεί ψηλά, όλα τα αστέρια σβήνουν  μονάχα ετούτο το μικρό, κάθε φορά που γεννιέται μια ζωούλα τρεμοπαίζει και λάμπει ξανά σαν να ήταν η πρώτη μέρα". 

Και τότε κατάλαβα. Δεν χρειαζόμαστε κανένα ελιξίριο νεότητας, ούτε μαγικά φίλτρα για να παραμείνουμε νέοι. Χρειαζόμαστε μεγάλες καρδιές, άπειρα συναισθήματα, πίστη και αγάπη. Έτσι ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος. 

Αυτή η μικρή ιστοριούλα, είναι αφιερωμένη στην πολυαγαπημένη μου γιαγιά. Έναν άνθρωπο τόσο ξεχωριστό και σπάνιο που μου γεμίζει τη ζωή και με κάνει να χαμογελάω. 

Χρόνια πολλά λοιπόν μικρό μου άστρο, που γεννήθηκες κάποτε στις 29 Φεβρουαρίου... 

Σ'αγαπώ και πάντα θα σε θαυμάζω! 

Η εγγονή σου. . . 

Η πυγολαμπίδα που έσβησε..

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια πανέμορφη μικρή πυγολαμπίδα που ήταν ζηλευτή σε όλο το σκοτεινό δάσος. Οι φίλοι της τα έντομα και τα άγρια πουλιά τη φώναζαν "άστρο" αφού η λάμψη της ξεπερνούσε το σκότος και την γκρι ομίχλη που είχε σκεπάσει τα δέντρα. Ένα μικρό φωτάκι μέσα σε ένα κατάμαυρο ουρανό. Κάθε φορά που νύχτωνε, τα πουλιά τη φώναζαν και αυτή καθόταν στο κέντρο και τους μουρμούριζε τραγούδια και όμορφες ιστορίες από όλα τα μέρη που είχε ταξιδέψει. Μιλούσε για τους κατάλευκους κύκνους και τους αστραφτερούς μονόκερους που είχε συναντήσει στη βρεγμένη κοιλάδα. Σε όμορφα μέρη που κανείς δεν είχε πάει και που όλοι το ονειρεύονταν. 

Μια νύχτα λοιπόν, ήταν Φλεβάρης μήνας θαρρώ, τότε που το κρύο ήταν αβάσταχτο και τα κλαράκια των δέντρων έτρεμαν από τη παγωνιά, ήρθε μια σοφή κουκουβάγια και της είπε: "Η λάμψη και η σοφία, είναι δύο πράγματα που δεν κερδίζονται. Θέλει κόπο και θυσίες για να κρατηθούν ακμαία. Αν αφήσεις το σκότος να σε παρασύρει θα χάσεις τη λάμψη σου. Θα γίνει νυχτόβιο πουλί και όλοι θα σε φοβούνται". Η πυγολαμπίδα φοβήθηκε. Με τρεμάμενη φωνή και λέξεις που δεν γλιστρούσαν από το μικρό της στοματάκι ρώτησε: "Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Πως μπορώ να μην χάσω το φως μου; Πως μπορεί η λάμψη μου να μείνει για πάντα;"Η κουκουβάγια δεν απάντησε.. Ακούμπησε μπροστά της μια σπίθα από φωτιά και έφυγε. 

Η πυγολαμπίδα χαμογέλασε. Πήρε τη φωτιά και την έβαλε πάνω σε κάτι ιδρωμένα καυσόξυλα. Φυσούσε, φυσούσε με όλη της τη δύναμη και σιγά σιγά άρχισαν τα φύλα να χορεύουν έχοντας ως ντάμες τους τις φλόγες. Το ξημέρωμα η φωτιά είχε φτάσει τα τρία μέτρα. Η πυγολαμπίδα πήρε πολλά μικρά κλαράκια και έκανε στρογγυλούς δαυλούς και τους κρέμασε στα δέντρα. Εκείνη τη μέρα η πυγολαμπίδα έσβησε.. Με τη τελευταία ανάσα της, είπε στους φίλους της: "Δεν έχει σημασία πόσο λαμπερός είσαι. Σημασία έχει να βρίσκεις τρόπους να μοιράζεσαι το φως σου". Ο ουρανός δάκρυσε και τα πουλάκια σταμάτησαν να τραγουδούν.. Τότε όλοι γύρισαν τα μάτια τους προς το βορά που με ένα φύσημα του άναψε όλα τα λαμπάκια που είχε στήσει η μικρή πυγολαμπίδα  Το μαύρο δάσος έλαμψε! Άπειρα μικρά φωτάκια απλωμένα σε ένα μοβ βελούδο.. 

Κανείς δεν ξέχασε την ιστορία της.. 

Toonimaniac

Σιρόπι Αγίου Βαλεντίνου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στις 14 Φλεβάρη, ξαφνικά η πόλη γεμίζει με μπαλόνια και καρδούλες που σε κάνουν να θες να φωνάξεις "Φτάνει πια!". Είναι η μέρα που αν είσαι ερωτευμένος φοράς το πιο όμορφο σου χαμόγελο, παίρνεις αγκαλιά τον αγαπημένο σου, του λες πόσο τον αγαπάς και ξαπλώνετε μαζί σε μια πισίνα με κόκκινες μπουρμπουλήθρες. Αν είσαι από τους άλλους τους "single" φθονείς τους φίλους και γνωστούς σου, σνομπάροντας τη γιορτή σαν μια καλοστημένη επιχείρηση των εταιριών που στόχο δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο το χρήμα. 

Η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις τον μεγάλο και πραγματικό σου έρωτα αν και πάντα πιστεύεις πως είναι "στην επόμενη γωνία" και σε περιμένει. Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι απλή υπόθεση. Από μικρά περιμέναμε αυτή τη μέρα και πάντα διαλέγαμε να ζευγαρώνουμε στις αρχές του νέου έτους ώστε πιθανώς να είμαστε και εμείς ένας από τους τυχερούς που θα χτυπήσει ο φτερωτός θεός με τα αγαπησιάρικα βέλη του. Αν τελικά δεν μας έβγαινε κλεινόμασταν στα δωμάτια μας, αναπολώντας ερωτικές μας στιγμές ή σχέσεις που κατέληξαν άδοξα και εκείνη τη στιγμή είναι το "εξιλαστήριο θύμα" μας. Εντάξει δεν είμαι καμιά κομπλεξάρα και ούτε μπορώ να σνομπάρω τον έρωτα και το ανόητο ύφος που σου χαρίζει το βλέμμα. Όλοι μας έχουμε ερωτευτεί, πληγωθεί, χωρίσει, κλάψει αλλά πάντα αυτή τη μέρα έχουμε μια μελαγχολία. Έτσι λοιπόν μπράβο στους φίλους μας τους ερωτευμένους και να χαίρονται τον έρωτα τους

Βέβαια σαν παιδί και εγώ έχω μια μικρή μικρούτσικη ερώτηση. Πως ένας ερωτευμένος και το τονίζω πραγματικά ερωτευμένος έχει την ανάγκη να δείχνει στο ταίρι του την αγάπη του μόνο αυτή τη μέρα; Το λέω γιατί νομίζω ότι αν είσαι σε τέτοια φάση, θέλεις να το φωνάζεις κάθε μέρα και όχι μόνο στις 14/2. Δηλαδή νομίζεις καημένε αισθηματία ότι με το να χαρίσεις ένα κουτί σοκολατάκια ή ένα αρκουδάκι, σε κάνει αυτομάτως και τρελά ερωτευμένο; Ο έρωτας, όπως είναι και η φιλία αλλά και όλες οι προσωπικές μας σχέσεις, θέλουν πλήρη αφοσίωση  θέλουν μόχθο και πάλη για να κρατηθούν στο σημείο ζενίθ τους. Δηλαδή οκ 364 μέρες σε έχω χεσμένη/ο αλλά στις 14 θα σου πω πόσο σε λατρεύω και όλα θα στάζουν μέλι. Για μένα τουλάχιστον δεν πάει έτσι. Αν θες να κρατήσει αυτό που έχεις με τον άλλον, φρόντισε να το δείχνεις συχνά. 

Η κατανάλωση! Πάντως όποιος και να προώθησε αυτή τη γιορτή είναι ιδιοφυΐα. Όντος είναι μια ιδανική στιγμή για τις εταιρίες, τα μαγαζιά και ότι άλλο βασίζεται στο ανθρώπινο ένστικτο του καταναλωτισμού , να τα οικονομήσει. Δηλαδή και άπορος να είναι ο άλλος, ένα τριαντάφυλλο θα το πάρει. Έτσι λοιπόν και οι καλές μας εταιρίες βγάζουν το κάτι τι τους πουλώντας αγάπες. Ωστόσο υπάρχουν και οι καλές στιγμές. Μια ερωτική γαλλική ταινία στο κινηματογράφο, ένα δείπνο στο αγαπημένο σου εστιατόριο, κεράκια, ατμόσφαιρα και χαμόγελα. Έτσι μάλιστα. 

Τελικώς όσο και να γκρινιάζω είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες με μια ιδιαιτερότητα. Ότι αλήθεια ή ψέματα, αυτή τη μέρα αν είσαι ερωτευμένος, νιώθεις και ο βασιλιάς του κόσμου. Καλή τύχη σε αυτούς που αγαπούν άλλα και σε αυτούς που ακόμα περιμένουν στο πλοίο της αγάπης. 

Toonimaniac 

Ένα ακόμη πρωινό. . .

Μπήκαμε αισίως στο Φλεβάρη. Καλό μήνα λοιπόν σε όλους μας. Αυτός ο μήνας έχει κάτι το ιδιαίτερο. Είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα και είναι η περίοδος που όλοι αρχίζουμε να δουλεύουμε σαν καλό-κουρδισμένα ρολόγια. Πια το έχουμε πάρει απόφαση πως οι γιορτές έφυγαν ανεπιστρεπτί και πρέπει να μπούμε με ορμή και θέληση στα καθημερινά μας καθήκοντα. Ξέρω πως θα πω κάτι πολύ κλισέ αλλά όντος οι μήνες, τα χρόνια, τα λεπτά φεύγουνε τόσο γρήγορα, με μια ανάσα. 

Κοιτάω έξω από το παράθυρο μου. Καθαρός ουρανός, κόσμος που πηγαινοέρχεται βιαστικός στις δουλειές του, μαγαζιά και καφέ που σφύζουν από ζωή και τις φωνές των ανθρώπων να καλωσορίζουν το δεύτερο μήνα του χρόνου. Έχω την εντύπωση πως κάτι όμορφο αναμένεται να ξεκινήσει. Θες που ξύπνησα με καλή διάθεση, θες το μόνιμο χαζό χαμόγελο που παραμονεύει σε κάθε φοιτητή, ο ήλιος, η μέρα, πάντως νιώθω ότι κάτι θα αλλάξει. Γενικά όπως και φαίνεται δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος, μου αρέσει η βροχή και με κυριεύει μονίμως ένα είδους απερίγραπτης μελαγχολίας. Όχι δεν είμαι δυστυχισμένη και σε σχέση με άλλες φορές αυτή η περίοδος είναι πολύ καλή και πολύ δημιουργική για μένα. Αλλά τι να το κάνεις, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. 

Φυσικά και στη διάθεση μας κύριο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Αν η μέρα σου αρχίζει με ένα φωτεινό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα, νομίζω δεν έχεις λόγο να είσαι θλιμμένος. Έτσι και έγινε. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου ανθρώπους που μου χαρίζουν ελπίδα, μου δίνουν κουράγιο και όνειρα. Είναι λίγοι, αλλά μόλις τους βρεις θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις κοντά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω ένα περίεργο πράγμα πάνω μου, τραβάω τους ανθρώπους σαν μαγνήτες, έρχονται κολλάνε πάνω μου και μου αφηγούνται ιστορίες της ζωής του που είναι δύσκολο να καταφέρεις να βγάλεις από μέσα σου. Θες να βρίσκουν τη χαμένη τους κόρη, τη χαμένη αδελφή ή και το συνοδοιπόρο που πάντα έψαχναν; Ξέρω ακούγεται αρκετά ναρκισσιστικό και εγωιστικό και κάποιοι που με ξέρουν καλά πιθανώς να γελάνε διαβάζοντας το. 

Και όμως επειδή το κάνω και εγώ και πολλές φορές ίσως φορτώνομαι περισσότερο από ότι θα έπρεπε στους άλλους, το βλέπω σαν μια μορφή λύτρωσης. Μα γι'αυτό είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι για να επικοινωνούν. 

Ας κάνουμε λοιπόν μια ευχή, να πάει όντος καλά αυτός ο μήνας. Φυσικά και δεν θα λείπουν οι εντάσεις και οι άσχημες μέρες, αλλά τι να κάνουμε, η ζωή είναι πικάντικη. 

Toonimaniac