Νομίζω με εμπνέεις. . .

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, και δεν εννοώ μόνο την κρίση, για να κρατηθούμε ζωντανοί και ακμαίοι, χρειαζόμαστε λίγη έμπνευση. Φυσικά η έμπνευση δε φέρει μόνο θετικά αποτελέσματα, αλλά μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε από τα όρια μας και να ξεσπάσουμε. 

Ας δούμε όμως πρώτα τη θετική πλευρά αυτού του απρόβλεπτου συναισθήματος. Στη ζωή μας γνωρίζουμε ανθρώπους που μας εμπνέουν, μας γεννούν πρωτόγνωρα συναισθήματα και μας ωθούν να κάνουμε αλλά και να νιώσουμε πράγματα τα οποία δεν είχαμε σκεφτεί πιο πριν. Έμπνευση λοιπόν είναι ένα βλέμμα, μια καλή κουβέντα, μια κίνηση. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις με κάποιον για να καταλάβεις ότι σε στηρίζει. Κάτι τέτοιους ανθρώπους αξίζει να τους κρατάμε στη ζωή μας. Άτομα που μας εμπνέουν να ανοιχτούμε, να ζήσουμε, να ονειρευτούμε. Σε αυτούς θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα καταφέρει πολλά πράγματα και φυσικά θα είχα μείνει στάσιμη. 

Από την άλλη, θα ήθελα να ευχαριστήσω και εκείνους που μου γέννησαν μίσος, εκνευρισμό και πόνο. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζεις πιο εύκολα.  Δεν γίνεται να ταιριάζουμε ή να συμφωνούμε με όλους. Θα βρεθούν άνθρωποι στο δρόμο μας που θα ευχόμασταν να μην τους είχαμε συναντήσει ποτέ. Αλλά εν τέλη αυτό είναι λάθος. Αφήστε τους άλλους να σας εκνευρίζουν, αφήστε να σας πληγώνουν και θα καταλάβετε ότι κάτι σας έμεινε από αυτό. Σαφώς και δεν πρέπει να λυπούμαστε ή να χαλάμε τη ζαχαρένια μας για κανέναν. Κάποιοι λένε ότι όποιος σε πληγώνει δεν αξίζει τη προσοχή σου. Και όμως, για σκεφτείτε, αν συμφωνούσαμε και μοιάζαμε με όλους πιο το νόημα της ζωής; Χα θα ήταν πολύ βαρετή σας διαβεβαιώνω. 

Η ζωή είναι ένα ταξίδι, ένα παιχνίδι που όλοι μας είμαστε συνοδοιπόροι και συμπαίχτες. Κάποιος θα βρει ούριο άνεμο ή θα φέρει καλύτερη ζαριά. Το ότι έχεις μείνει λίγο πίσω στη διαδρομή σου δεν σημαίνει ότι δεν θα φτάσεις στο προορισμό σου. Αρκεί μια καλή ώθηση, μια χούφτα έμπνευση και το ακατόρθωτο μπορεί να γίνει δυνατό. Μην φοβάστε να ζήστε, εμπνεύστε τους άλλους και θα νιώσετε πιο δυνατοί. 

Από μια εμπνευσμένη εικοσάρα, 

Toonimaniac

Ακόμα και οι Καλλιτέχνες Μελαγχολούν!

Κόσμε μπήκε η άνοιξη! Και όχι απλά μπήκε αλλά μας έχει κάνει και άνω κάτω! Μετά από μια μικρή απουσία μου το χειμώνα επανήλθα δυναμικά πίσω σε αυτό που αγαπώ τόσο πολύ.. να γράφω. Η αλήθεια είναι ότι ο χειμώνας κύλησε αρκετά ωραία αν εξαιρέσεις ότι έγινε πραγματικότητα το "Τρέχω σαν το Βέγγο" αλλά ελπίζω τελικά να άξιζε το κόπο. Πάντως ακόμη είμαι πολύ χαρούμενη που γύρισα Κύπρο, όχι ότι δεν μου άρεσε στη Δανία αλλά όπως και να το κάνουμε εδώ είναι η ζωή μου. 

Που λέτε, αυτό το εξάμηνο είναι ότι πιο αγχωτικό αλλά και πιο όμορφο έχω ζήσει σε ακαδημαϊκό τομέα.  Έχω μπει για τα καλά στο φακό του σκηνοθέτη και ξεγλιστράω στη πένα του σεναριογράφου. Το να δημιουργείς είναι πολύ σπουδαίο, το να αναγνωρίζονται οι δημιουργίες σου είναι η ύψιστη ηδονή! Αλλά ακόμα έχουμε δρόμο γι'αυτό.. Που λέτε ο ήλιος εδώ μας κλείνει το μάτι. Ζεστούλα, καλοκαιράκι, λουλουδάκια, μουσικούλες και εμείς σε ένα σπίτι να δημιουργούμε.  Μην μας βλέπετε να γελάμε, μέσα μας κλαίμε. Είναι τόσο δύσκολο να μην σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, να μην συμμερίζονται τη χαρά σου και την αγωνία σου να κάνεις κάτι διαφορετικό. "Δεν είμαστε σχολή κινηματογράφου, είμαστε Τεπακ" αυτό προσωπικά το θεωρώ την ύψιστη ξεφτίλα. Δεν είναι κακό να αφηνόμαστε, να μας παρασέρνονταν οι σκέψεις και τα όνειρα μας. Άμα το ένα πόδι είναι στη γη το άλλο μπορεί να γίνει πύραυλος και να πετάξει στον ουρανό. Αυτό είναι πολύ λάθος να σου απαγορεύουν να ονειρεύεσαι. Εγώ θα το παλέψω και όπου με βγάλει. 

Μπορεί να περνάμε ζόρια σαν χώρα, αλλά και πάλι δεν λείπει η όρεξη και το κέφι. Γαμώτο βρισκόμαστε στο πιο όμορφο μέρος του πλανήτη και μιζεριάζουμε. Δεν λέω να αγνοούμε τα προβλήματα μας και ούτε να χασκογελάμε με τα χάλια μας, αλλά και πάλι τέτοια πίκρα δεν μας αξίζει. Βγείτε έξω στον ήλιο, πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, ακούστε λίγη μουσική και θα δείτε πόσο όμορφα θα σας φαίνονται όλα μετά.  Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε! 

Θα τα πούμε πολύ σύντομα, 

Μια μελαγχολική καλλιτέχνης!