Γιορτινές αναμνήσεις και όνειρα.

Άλλο ένα Πάσχα σιμώνει προς το τέλος του. Οι γιορτινές μέρες πέρασαν ήρεμα, δίχως εκπλήξεις αλλά με πολύ κέφι. Η μέρα της ανάστασης εκτός που ενώνει τους ανθρώπους τους φέρνει μνήμες από το παρελθόν. Θυμούνται περασμένα χρόνια και αναπολούν τις μέρες που πέρασαν, πολλές φορές χάνοντας το παρόν. Στο γιορτινό τραπέζι οι λαμπάδες ζέσταναν την ατμόσφαιρα, τα φαγητά άνοιγαν την όρεξη και η μουσική έπαιζε χαρμόσυνους ήχους. Οι άνθρωποι κοιτάζονταν στα μάτια καθώς αντάλλαζαν σκέψεις και κρυφές επιθυμίες. Είναι εκείνες οι περίεργες στιγμές που οι καρδιές όλων ανοίγουν σαν ματωμένα τριαντάφυλλα και τριγυρνούν στο μυαλό τους ονόματα και φιγούρες χαμένων ανθρώπων ή παλιών φίλων. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα γίνεται μελαγχολική και παγώνει, απελευθερώνοντας κρυστάλλινα θρύψαλα στον αέρα. Ενώ είσαι περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα, νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Φτάνει η ώρα του ύπνου και της ξεκούρασης. Κλείνεις τα βλέφαρα κάτω από το θερμό πάπλωμα και αφήνεσαι στα λεπτεπίλεπτα χέρια του Μορφέα που θα σε ταξιδέψει στη χώρα των ονείρων. Το τοπίο αλλάζει και μπορεί να δεις ότι πιο περίεργο, ότι πιο παράλογο, κάτι που απλά θα σε αναστατώσει. Ο καθένας από μας ερμηνεύει τα όνειρα, σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες και επιθυμίες. Οι επισκέπτες των ονείρων μας, μπορεί να είναι από φανταστικά πλάσματα έως και μορφές ανθρώπων που έχουν στοιχειώσει τις σκέψεις και τη καθημερινότητα μας. Για κάποιους η πραγματικότητα των ονείρων μπορεί να είναι πιο σημαντική από εκείνη της αληθινής ζωής. Στα όνειρα δεν χρειάζεται να υποκρίνεσαι, είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι και να κάνεις ότι θέλεις. Ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τελικά είναι όμορφες οι γιορτινές μέρες αφού τίποτα δεν βαδίζει στα όρια του λογικού και του νόμιμου.

Toonimaniac

Μια φωνή, χιλιάδες συγκινήσεις. . .

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται το μετά. . Ο κάθε άνθρωπος υπάρχει και μένει γι' αυτά που κάνει στη ζωή του. . .Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Τα τραγούδια του αν και μελαγχολικά πολλές φορές, πάντα με γέμιζαν με αισιοδοξία και κουράγιο. Ο καλλιτέχνης ήξερε πως να σε μαγεύει με τους στίχους και τη μουσική του. Τολμώ να πω πως το μόνο τραγούδι που έχει καρφωθεί μέσα μου είναι το "Εγώ δεν είμαι ποιητής", ένα τραγούδι που το αφιέρωσα στο παππού μου όταν πέθανε και κάθε φορά μου έφερνε στη μνήμη ωραίες στιγμές που είχαμε ζήσεις. Τα τραγούδια του με συνόδευσαν σε αρκετές στιγμές της ζωής μου, όμορφες και άσχημες. Δεν είμαι από τους ανθρώπους όπου απλά θυμάμαι κάποιον άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είχε διάσημο θάνατο. Από μένα καλό ταξίδι και εκεί που πας συνέχισε να μαγεύεις το κόσμο με τις όμορφες μελωδίες σου. Θα σε ακούμε πάντα. . .

Ένας άλλος ορισμός για τη λέξη "Πάσχα"

Άραγε τι είναι το "Πάσχα"΄και γιατί είναι τόσο σημαντικό για εμάς τους Έλληνες; Για κάποιους η λέξη "Πάσχα", συμβολίζει τα πάθη του Χρηστού και μια περίοδος λύτρωσης των αμαρτημάτων τους. Για άλλους πάλι είναι η αποχή από το κρέας, περίοδος αποτοξίνωσης. Όμως τι μπορεί να είναι για μια 20άχρονη φοιτήτρια του εξωτερικού, άθεη και μεγάλη λάτρης του κρέατος; Εντάξει για να σοβαρευτούμε, εδώ προσπαθώ να δείξω κάποια πράγματα που εμένα μου δημιουργού έντονα συναισθήματα τις συγκεκριμένες μέρες. Για μένα το "Πάσχα" συμβολίζει την αγάπη και τη χαρά. Είναι ένα είδος λύτρωσης αφού αυτές τις μέρες όλοι μας θέλουμε να είμαστε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να διασκεδάζουμε. Πριν από δύο ώρες ήξερα ότι αυτές τις γιορτές δεν θα επέστρεφα Ελλάδα. Δεν ήταν κάτι που με ενθουσίαζε αλλά θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία για να γνωρίσω τα έθιμα της Κύπρου και να διαβάσω για τις προσεχείς τελικές μας εξετάσεις. Αλλά ένιωσα μια τόση μεγάλη επιθυμία να γυρίσω σπίτι μου και το αποφάσισα: "Άλλο ένα Πάσχα στην Ελλάδα". Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτές τις μέρες μακριά από την οικογένεια και τους φίλους μου, ήταν κάτι πέρα και πάνω από τις δυνάμεις και τις επιθυμίες μου. Ευτυχώς στις μέρες μας η λέξη "εισιτήρια" μεταφράζεται σε ένα κλικ του ποντικιού. Τελικά όμως η απόφαση ήταν πιο δύσκολη: αυτοί που μένουν πίσω και αυτοί που περιμένουν. Ξέρω πως ίσως στεναχωρήσει κάποιους αυτή μου η απόφαση αλλά ακόμα περισσότερους θα χαροποιήσει. Η αντίδραση των δικών μου ήταν τόσο θετική που μου έδωσε κουράγιο και να που στο κομπιούτερ μου τώρα υπάρχει η απόδειξη της κράτησης: Λάρνακα προς Αθήνα. Είμαι τόσο ανακουφισμένη και συνάμα τόσο χαρούμενη με αυτή μου τη πράξη. Θέλω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου! Ελπίζω να αντέξει η Λεμεσός μια βδομάδα της απουσίας μου, αλλά αυτό το ταξίδι σημαίνει πολλά για μένα. Άρα δεν μένει κάτι άλλο εκτός του να περιμένω να φτάσει η μέρα της αποχώρησης.

Υ.Γ Η επόμενη ενημέρωση του blog μου θα γίνει με άλλο μάτι, Ελληνικό!

Toonimaniac

Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!

Οι δυο τελευταίες βδομάδες, έχουν γίνει ο εφιάλτης μου. Όλη μέρα διάβασμα, κάθε δεύτερη μέρα παράδοση εργασίας και ολοκληρωτική εγκατάλειψη της υγείας μου. Είναι από αυτές τις μέρες που θες να φωνάξεις: "Σώστε με, δεν αντέχω άλλο"! Και βέβαια που μυαλό για άλλες ασχολίες αφού με έχει απορροφήσει ολοκληρωτικά ο υπολογιστής. Χτες το βράδυ αγανακτισμένη πια από την ιστοσελίδα που δεν έλεγε να τελειώσει, έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει από απελπισία. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω έντονα το πόσο μου λείπει η Ελλάδα και η οικογένεια μου. Γι' αυτό κατέληξα γαντζωμένη στο τηλέφωνο να προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους γονείς μου. Η μητέρα μου για άλλη μια φορά με άκουσε υπομονετικά και με συμβούλευσε να κάνω υπομονή. Η πιο αναπάντεχη συμβουλή ήρθε από τον πατέρα μου, που μου είπε ένα ρητό του Αννίβα: "Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!". Με αυτή τη φράση ήταν σαν να ταρακουνήθηκα και είδα πως ότι έκανα με μόχθο τόσο καιρό στο τέλος με δικαίωσαν. Είναι τόσο όμορφο να έχεις ανθρώπους γύρω σου να σε νοιάζονται και να σε στηρίζουν. Ο πρώτος ενθουσιασμός για το ότι θα πάω Erasmus στη Δανία του χρόνου, εξαϋλώθηκε με την είσοδο των τιτάνων εν ονόματι "Εργασιών" στη ζωή μου. Γι' αυτό και εγώ ακολούθησα τον παλιό ρητό "Άδραξε τη μέρα" και συνέχισα ακάθεκτη προς την ολοκλήρωση του στόχου μου. Στο τέλος προς μεγάλη μου έκπληξη ήμουν τόσο ικανοποιημένη από την εργασία μου, που έπεσα για ύπνο με ένα πνιχτό χαμόγελο στα χείλη. Ναι! Ήμουν ικανοποιημένη και ήξερα πως ότι έκανα σήμερα ήταν εφόδιο για το μέλλον και τη ζωή μου ολόκληρη. Γιατί στο κάτω κάτω εκτός του ότι έμαθα να κάνω ιστοσελίδες, έμαθα να κάνω και υπομονή πράγμα που σίγουρα θα εκτιμηθεί στο μέλλον. Όσον αφορά το υπόλοιπο της εβδομάδας κάνω υπομονή, γνωρίζοντας ότι πλησιάζουν οι μέρες όπου θα ζήσω το πρώτο μου Πάσχα στη Κύπρο και θα δω από κοντά τα Λαμπρατζιά. Εις το επανειδήν.

Όλια Δραμητινού