"Μοναξιά"- Αλήθεια ή Παιχνίδι μυαλού;

Δέν υπάρχουν στιγμές που νιώσατε πιο μόνοι απο ποτέ; Κάτι στιγμές που ψάξατε μια τρυφερή αγκαλιά και δεν βρήκατε κανέναν; Κάτι τέτοιες στιγμές κουρνιάζουμε στο καβούκι μας και αναπολούμε ωραίες μας στιγμές, παρέα με τους φίλους μας. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι ότι είμαστε όντος μόνοι ή επιλέξαμε να βρισκόμαστε σε αυτή τη κατάσταση; Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και πρέπει να στεκόμαστε στο ύψος μας και να προχωράμε παρα κάτω. Απο τη ζωή μας περνάνε και φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι και όνειρα. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να επιλέξουμε ποιούς θα κρατήσουμε κοντά μας. Λόγω του ότι και εμείς κάνουμε λάθη πρέπει να δεχόμαστε και τα στραβά ή αστοχίες των άλλων. Κανένας δεν δεν μπορεί να έχει μόνο όμορφες στιγμές και τα λάθη είναι για μας, άσχετο αν κάποιες φορές τα πληρώνουμε ακριβά. Το θέμα είναι να δεχόμαστε όταν κάτι έχει τελειώσει. Για πολλά πράγματα μπορούμε να βρούμε δικαιολογίες και παράλογες ερμηνίες και απλά να προσπερνάμε την αλήθεια.Κάποιος άνθρωπος κάποτε μου είπε πως "αν δεν μάθεις να βαδίζεις στο δρόμο σου μονάχος τότε θα μείνεις για πάντα μόνος". Και όταν ρώτησα όλο περιέργια τι ακριβώς εννοούσε τότε κατάλαβα, πώς οι άνθρωποι που ζούν μαζί σου είναι το στήριγμά σου για να πας πιο πάνω. Αν ο ίδιος δεν έχει τη δύναμη και τη θέληση να προοδέψεις τότε απομακρίνεις και όλους τους άλλους απο κοντά σου, γιατί απλά δεν θέλεις τη βοήθεια τους, άρα και η ύπαρξή τους είναι ανώφελη. Οι επιλογές μας μας κάνουν να νιώθουμε μόνοι. Μονάχος δέν ήταν ποτέ κανένας μας(αφού πάντα υπάρχουν και άνθρωποι γύρω μας), απλά όταν χάνουμε την θέληση μας για ζωή χάνουμε και την ουσία της, που είναι οι φίλοι και συνοδοιπόροι μας.

p.s Χαμογέλα η ζωή είναι ωραία!

Toonimaniac

"Barcelona"Μια πόλη όνειρο!

Καταρχήν θέλω να πω πως το ταξίδι μας στη Βαρκελώνη, ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω ζήσει!Είναι μια πανέμορφη πόλη, που συγκεντρώνει μέσα της τη τέχνη αλλά και την αυθεντική φυσική ομορφιά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, τη Τετάρτη 12/1/2011, από τη Λάρνακα(Κύπρος) και κατευθυνθήκαμε(4 ώρες πτήση!!) στο αεροδρόμιο της Γυρώνας. Φτάσαμε αργά τη νύχτα σε μια πόλη που δεν ξέραμε και κουβαλούσαμε και τη βαλίτσα. Όπως καταλαβαίνετε το μόνο πράγμα που θέλαμε ήταν ένα κατάλυμα για να περάσουμε τη νύχτα μας, ώστε να γεμίσουμε δυνάμεις και να ξεκινήσουμε το πρωί για εξερεύνηση. Έλα μου όμως που, χάρη στο φίλο μου το Μίκε καταλήξαμε σε ένα βρώμικο hostel εν ονόματι Graffiti. Μή σας τα πολυλογώ, βολευτήκαμε όπως όπως σε κάτι (ο θεός να τα κάνει) κρεβάτια παρέα με έναν Γιαπωνέζο!

Απο τη επόμενη κιόλας μέρα στην ουσία "χτενίσαμε" όλη τη πόλη! Τι να πρωτοπώ! Ήταν κάτι το απεριγραπτο, το συγκλονιστικό, το απόλυτα ονειρικό! Επισκευτίκαμε τη Sagrada Familia που ήταν ένα έργο τέχνης, τη ράμπλα τον τεράστιο πεζόδρομο με τα μικρα μαγαζάκια και την αγορά που μέσα είχε όλα τα καλούδια του κόσμου, το μουσείο του Picasso(τον οποίο και λατρεύω) το park guel και άλλες πολύ γραφικές περιοχές της Βαρκελόνης.

Το θετικό όλου αυτού του ξεπατώματος ήταν ότι αλλάξαμε ξενοδοχείο και τουλάχιστον κοιμόμασταν ήσυχοι απο άποψη υγιηνής. Μέναμε μέσα στη ράμπλα και κάθε μέρα ξυπνούσαμε με τρελούς ισπανκούς ρυθμούς. Ωστόσο δεν χάσαμε την ευκαιρία να επισκευτούμε τα γραφικά σοκάκια της πόλης και να χαλάσουμε όλα τα λεφτά μας σε ψώνια!

Και τώρα λίγα λόγια για τη βραδινή διασκέδαση μας. Δοκιμάσαμε σε ισπανικά εστιατόρια τη περίφημη παέλια και τις μπύρες του ενός λίτρου. Το προτελευταίο βράδυ πήγαμε στο μεγαλύτερο κλάμπ της πόλης το Opium και γλεντίσαμε μέχρι το πρωί. Τέλος δεν χάσαμε την ιδιότητα μας ως πότες αφού το τελευταίο βράδυ πήγαμε σε μια μπυραρία και τα τσούξαμε!

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και σας τη συνηστώ ανεπιφύλακτα!!

Βαρκελόνη σ'αγαπάμε!!

Τοοnimaniac

Νέα Αρχή

Τη δευτέρα αρχίζει το δεύτερο εξάμηνο του χρόνου και η ψυχολογία μου είναι πολύ ανεβασμένη. Χτες έφτασα στην πανέμορφη Λεμεσό όπου και σπουδάζω μετά από ένα πολύωρο ταξίδι λόγω της καθυστέρησης που είχαμε στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Θλίβομαι που τελείωσαν οι γιορτές αλλά είμαι χαρούμενη που ξαναγύρισα στη βάση μου. Τη Τετάρτη μαζί με τους φίλους μου θα πάμε Ισπανία. Πιστεύω λοιπόν ότι είναι καιρός για τον γνωστό απολογισμό της χρονιάς που έφυγε, για ένα ωραίο ξεκίνημα το 2011!

Το προηγούμενο εξάμηνο ήταν πολύ δύσκολο και λόγω μαθημάτων αλλά και λόγω προσωπικών ατυχιών που μου συνέβησαν. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν αισιόδοξη αλλά αυτό που αντιμετώπισα το 2010 ήταν ένα σκέτο δράμα. Η ψυχολογία μου έπεσε στα πατώματα και έχασα κάθε όρεξη για ζωή. Όμως τελικά κατάλαβα πως πίσω από το βουνό πάντα κρύβεται ο ήλιος!Όλα αυτά με έκαναν πιο δυνατή, φάνηκαν οι αληθινοί φίλοι μου και λυτρώθηκα από τις σκιές του παρελθόντος. Το μεταβατικό διάστημα των γιορτών με έκαναν να σκεφτώ και με γέμισαν με δύναμη ώστε να μπορέσω να χαμογελάσω ξανά. Τώρα αρχίζει κάτι νέο και σίγουρα πιο όμορφο.

p.s Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αλλά εμείς είμαστε μακριά!! :)

Από τη Λεμεσό,

Toonimaniac