Σημάδια στο χρόνο..

Σκαλίζοντας σκονισμένα ράφια και παλιά συρτάρια, βρίσκεις αναμνήσεις και φθαρμένα συναισθήματα.. Βρίσκεις φωτογραφίες από τη παιδική σου ηλικία, ξεχασμένα ημερολόγια, ραβασάκια και αντικείμενα που κάποτε είχαν αξία και τώρα απλά είναι κομμάτια κρύου πλαστικού. Ξαναζείς όμορφες μέρες και στιγμές απελπισίας, έρχεσαι αντιμέτωπος με ανθρώπους που σε πίκραναν αλλά και άλλους που σε γέμιζαν με χαμόγελα εκείνες τις βαρετές βροχερές μέρες του φθινοπώρου.. Αντικρίζεις εκείνα τα αλλόκοτα εφηβικά όνειρα, που είναι γεμάτα μεγαλεία και τάσεις προς την απόλυτη ευτυχία. Συναντάς συγγενικά πρόσωπα που μπορεί πλέον να μην είναι στη ζωή αλλά πάντα θα σου θυμίζουν και θα σε γεμίζουν με τη "παρουσία" τους. 

Κοιτάς τον εαυτό σου σήμερα. Πώς ήσουν και πως έγινες. Μεγάλωσες.. πλέον τα όνειρα σου έχουν και μια άτσαλη δόση πραγματικότητας. Νέοι άνθρωποι ήρθαν και παρήλθαν στο διάβα σου και κάποιους δεν τους θυμάσαι και με δυσκολία συλλαβίζεις το όνομα τους. Κάποτε ήθελες να γίνεις ηθοποιός, ζωγράφος ή πιλότος, τώρα είσαι ένας οραματιστής δημοσιογράφος.. Ξυπνούσες το πρωί με ένα ζεστό ποτήρι γάλα στο προσκεφάλι σου και αν δεν ήθελες το έπαιζες άρρωστος για να μην πας σχολείο. Τώρα ένας κρύος καφές και φιλάς κατουρημένες ποδιές για μια δεκάρα. Τότε οικογενειακά γλέντια, με σένα το μικρό της παρέας να κάνεις το τσαρλατάνο για να γελάνε οι άλλοι. Τώρα ένας απλός περαστικός τις γιορτινές μέρες και κάνεις το κλόουν σε παιδικά πάρτι για επιβίωση.. 

Και όμως είσαι πιο αισιόδοξος από ποτέ. Ναι, οι μέρες της αθωότητας πάνε περάσανε.. μόνος σου πατάς γερά τα πέλματα στη γη και βαδίζεις προς το άγνωστο, το δύσκολο και το πιο μοναδικό. Και οι μνήμες θα είναι εκεί, θα είναι πάντα στοιβαγμένες σε ένα παλιό συρτάρι... 

Slipping Through my fingers/ ABBA

 

Τυχερό Μπισκοτάκι

Αποσπασμένη εδώ και χρόνια από οποιαδήποτε θρησκεία, έχω τη τάση όπως και όλος ο κόσμος να αναζητώ κάτι ανώτερο, κάτι άυλο που καθορίζει τη ζωή μου. Κάνω προσπάθειες να αποβάλλω από πάνω μου δεισιδαιμονίες και φυλακτά, για να μπορώ να χαίρομαι ανενόχλητη τα καθημερινά απλά θλιβερά πράγματα. Ο Άνθρωπος: έχουμε τόση δύναμη μέσα μας, που μπορούμε αν το πιστέψουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ωστόσο δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, πάντα θα υπάρχουν τα άσχημα και τα δύσκολα. Εκεί είναι που εμπίπτει και το ζήτημα της τύχης... 

Πόσες φορές δεν έχετε αναρωτηθεί αν όλοι έχουμε προβλήματα ή αν απλά σας δέρνει μια μαύρη ατομική γκαντεμιά; Όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις πως ότι προβάλλεις, αυτό είσαι. Απλά δέξου το πως κάποιοι είναι πιο τυχεροί από σένα. Όχι επειδή ένα ξωτικό τον προστατεύει, απλά έχουν τη τύχη με το μέρος τους. Δεν είναι κάτι που έχουμε γεννησιμιού μας, αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι μεταδίδεται μέσω DNA, αλλά αν το αισθάνεσαι είσαι. Αν κάθεσαι μουρτζούφλης και όλα σου φταίνε, επόμενο είναι τίποτα να μην σου πηγαίνει καλά. Αν όμως είσαι γεμάτος θετική ενέργεια και αισιοδοξία, σίγουρα αυτό σου επιστέφεται. Βέβαια αν περιμέναμε από τη καλή μας τύχη να ζήσουμε, ζήτω που καήκαμε. Θέλει και προσπάθεια.. 

Κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα και στη δικιά μου τυχεροχώρα.. Δεν ξέρω γιατί αλλά ευτυχώς όλα πάνε λαμπρά. Παρόλο το μικρό της ηλικίας μου, στο δρόμο μου συνάντησα ευκαιρίες και ανθρώπους που με ενέπνευσαν. Έτσι να συνεχίσει.. Έτσι λοιπόν ανοίγω και εγώ το τυχερό μου μπισκοτάκι και αναμένω ακόμα πιο εξαιρετικά πράγματα.. 

Καλοκαιρινές μουρμούρες..

Ναι νομίζω ότι είναι γνωστό πλέον σε εσάς, ότι δεν μου αρέσει σχεδόν καθόλου το καλοκαίρι. Αν και δεν λέω καλές οι καλοκαιρινές διακοπές, τα μπάνια στις καταγάλανες ελληνικές θάλασσες, τα φραπεδάκια στα μπιτσόμπαρα και το γεγονός ότι μπορείς δίχως ενοχές να κυκλοφορείς με χαλαρά μπλουζάκια και σαγιονάρες. Αν εξαιρέσεις το Πήλιο (ένα από τα λίγα μέρη που έχει δροσιά) κάνει τόσο ζέστη που φέρνει αυτή τη δυσφορία και τη μονίμως αποβλακωμένη διάθεση.. Τρεις μήνες καθισιό που για μας τους άνεργους - πτυχιούχους είναι υπερβολικό. Και για όσους έχουν ακόμα τις αντιρρήσεις τους, ένα έχω μόνο να πω.. κλείστε τα μάτια και απολαύστε κάτι που έφτιαξα ειδικά για τους λάτρεις.. https://soundcloud.com/toonimaniac/nasty-seasons-summer

Και ξέρεις, αν και το φθινόπωρο έχει τα ζόρια του, ειδικά για όσους δουλεύουν σε μεγαλουπόλεις και έχουν απίστευτες υποχρεώσεις, αλλά νιώθω πως σε κρατάνε ενεργητικό πράγμα πολύ σπουδαίο στις μέρες μας. Άλλωστε κάθε χρόνος και μια νέα αρχή! Οπότε ναι, μπορώ περήφανα να πω ότι αναμένω με ανυπομονησία αυτή τη πανέμορφη εποχή.. Βροχές, πορτοκαλοκίτρινα ξερά φύλλα στους δρόμους και μια ελαφριά δροσούλα στην ατμόσφαιρα.. 

Ωστόσο να μην παραπονιέμαι. Πέρασα και περνάω ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι γεμάτο εκπλήξεις και καλούς φίλους. Και να που αυτή τη στιγμή κάθομαι και γράφω σε ένα μπαλκόνι με θέα το Αιγαίο και νιώθω τους παφλασμούς των κυμάτων να μου γαργαλούν τα αυτιά. Και αναμένω τα καλύτερα..