Σποτάκι για Ιατρείο Αλληλεγγύης Βόλου

Κανένας Μόνος του στην Κρίση!

Μια προσπάθεια που εκτός από τη στήριξη μας, έχει και τη πλήρη ευγνωμοσύνη μας!

Δείτε, σκεφτείτε, δράστε.. 

Σημάδια στο χρόνο..

Σκαλίζοντας σκονισμένα ράφια και παλιά συρτάρια, βρίσκεις αναμνήσεις και φθαρμένα συναισθήματα.. Βρίσκεις φωτογραφίες από τη παιδική σου ηλικία, ξεχασμένα ημερολόγια, ραβασάκια και αντικείμενα που κάποτε είχαν αξία και τώρα απλά είναι κομμάτια κρύου πλαστικού. Ξαναζείς όμορφες μέρες και στιγμές απελπισίας, έρχεσαι αντιμέτωπος με ανθρώπους που σε πίκραναν αλλά και άλλους που σε γέμιζαν με χαμόγελα εκείνες τις βαρετές βροχερές μέρες του φθινοπώρου.. Αντικρίζεις εκείνα τα αλλόκοτα εφηβικά όνειρα, που είναι γεμάτα μεγαλεία και τάσεις προς την απόλυτη ευτυχία. Συναντάς συγγενικά πρόσωπα που μπορεί πλέον να μην είναι στη ζωή αλλά πάντα θα σου θυμίζουν και θα σε γεμίζουν με τη "παρουσία" τους. 

Κοιτάς τον εαυτό σου σήμερα. Πώς ήσουν και πως έγινες. Μεγάλωσες.. πλέον τα όνειρα σου έχουν και μια άτσαλη δόση πραγματικότητας. Νέοι άνθρωποι ήρθαν και παρήλθαν στο διάβα σου και κάποιους δεν τους θυμάσαι και με δυσκολία συλλαβίζεις το όνομα τους. Κάποτε ήθελες να γίνεις ηθοποιός, ζωγράφος ή πιλότος, τώρα είσαι ένας οραματιστής δημοσιογράφος.. Ξυπνούσες το πρωί με ένα ζεστό ποτήρι γάλα στο προσκεφάλι σου και αν δεν ήθελες το έπαιζες άρρωστος για να μην πας σχολείο. Τώρα ένας κρύος καφές και φιλάς κατουρημένες ποδιές για μια δεκάρα. Τότε οικογενειακά γλέντια, με σένα το μικρό της παρέας να κάνεις το τσαρλατάνο για να γελάνε οι άλλοι. Τώρα ένας απλός περαστικός τις γιορτινές μέρες και κάνεις το κλόουν σε παιδικά πάρτι για επιβίωση.. 

Και όμως είσαι πιο αισιόδοξος από ποτέ. Ναι, οι μέρες της αθωότητας πάνε περάσανε.. μόνος σου πατάς γερά τα πέλματα στη γη και βαδίζεις προς το άγνωστο, το δύσκολο και το πιο μοναδικό. Και οι μνήμες θα είναι εκεί, θα είναι πάντα στοιβαγμένες σε ένα παλιό συρτάρι... 

Slipping Through my fingers/ ABBA

 

Τυχερό Μπισκοτάκι

Αποσπασμένη εδώ και χρόνια από οποιαδήποτε θρησκεία, έχω τη τάση όπως και όλος ο κόσμος να αναζητώ κάτι ανώτερο, κάτι άυλο που καθορίζει τη ζωή μου. Κάνω προσπάθειες να αποβάλλω από πάνω μου δεισιδαιμονίες και φυλακτά, για να μπορώ να χαίρομαι ανενόχλητη τα καθημερινά απλά θλιβερά πράγματα. Ο Άνθρωπος: έχουμε τόση δύναμη μέσα μας, που μπορούμε αν το πιστέψουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ωστόσο δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, πάντα θα υπάρχουν τα άσχημα και τα δύσκολα. Εκεί είναι που εμπίπτει και το ζήτημα της τύχης... 

Πόσες φορές δεν έχετε αναρωτηθεί αν όλοι έχουμε προβλήματα ή αν απλά σας δέρνει μια μαύρη ατομική γκαντεμιά; Όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις πως ότι προβάλλεις, αυτό είσαι. Απλά δέξου το πως κάποιοι είναι πιο τυχεροί από σένα. Όχι επειδή ένα ξωτικό τον προστατεύει, απλά έχουν τη τύχη με το μέρος τους. Δεν είναι κάτι που έχουμε γεννησιμιού μας, αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι μεταδίδεται μέσω DNA, αλλά αν το αισθάνεσαι είσαι. Αν κάθεσαι μουρτζούφλης και όλα σου φταίνε, επόμενο είναι τίποτα να μην σου πηγαίνει καλά. Αν όμως είσαι γεμάτος θετική ενέργεια και αισιοδοξία, σίγουρα αυτό σου επιστέφεται. Βέβαια αν περιμέναμε από τη καλή μας τύχη να ζήσουμε, ζήτω που καήκαμε. Θέλει και προσπάθεια.. 

Κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα και στη δικιά μου τυχεροχώρα.. Δεν ξέρω γιατί αλλά ευτυχώς όλα πάνε λαμπρά. Παρόλο το μικρό της ηλικίας μου, στο δρόμο μου συνάντησα ευκαιρίες και ανθρώπους που με ενέπνευσαν. Έτσι να συνεχίσει.. Έτσι λοιπόν ανοίγω και εγώ το τυχερό μου μπισκοτάκι και αναμένω ακόμα πιο εξαιρετικά πράγματα.. 

Καλοκαιρινές μουρμούρες..

Ναι νομίζω ότι είναι γνωστό πλέον σε εσάς, ότι δεν μου αρέσει σχεδόν καθόλου το καλοκαίρι. Αν και δεν λέω καλές οι καλοκαιρινές διακοπές, τα μπάνια στις καταγάλανες ελληνικές θάλασσες, τα φραπεδάκια στα μπιτσόμπαρα και το γεγονός ότι μπορείς δίχως ενοχές να κυκλοφορείς με χαλαρά μπλουζάκια και σαγιονάρες. Αν εξαιρέσεις το Πήλιο (ένα από τα λίγα μέρη που έχει δροσιά) κάνει τόσο ζέστη που φέρνει αυτή τη δυσφορία και τη μονίμως αποβλακωμένη διάθεση.. Τρεις μήνες καθισιό που για μας τους άνεργους - πτυχιούχους είναι υπερβολικό. Και για όσους έχουν ακόμα τις αντιρρήσεις τους, ένα έχω μόνο να πω.. κλείστε τα μάτια και απολαύστε κάτι που έφτιαξα ειδικά για τους λάτρεις.. https://soundcloud.com/toonimaniac/nasty-seasons-summer

Και ξέρεις, αν και το φθινόπωρο έχει τα ζόρια του, ειδικά για όσους δουλεύουν σε μεγαλουπόλεις και έχουν απίστευτες υποχρεώσεις, αλλά νιώθω πως σε κρατάνε ενεργητικό πράγμα πολύ σπουδαίο στις μέρες μας. Άλλωστε κάθε χρόνος και μια νέα αρχή! Οπότε ναι, μπορώ περήφανα να πω ότι αναμένω με ανυπομονησία αυτή τη πανέμορφη εποχή.. Βροχές, πορτοκαλοκίτρινα ξερά φύλλα στους δρόμους και μια ελαφριά δροσούλα στην ατμόσφαιρα.. 

Ωστόσο να μην παραπονιέμαι. Πέρασα και περνάω ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι γεμάτο εκπλήξεις και καλούς φίλους. Και να που αυτή τη στιγμή κάθομαι και γράφω σε ένα μπαλκόνι με θέα το Αιγαίο και νιώθω τους παφλασμούς των κυμάτων να μου γαργαλούν τα αυτιά. Και αναμένω τα καλύτερα.. 

"Cut" στο κατεστημένο ακούγοντας Cut-Radio

Απολογούμαι για τη απουσία μου τόσο καιρό, αλλά οι ρυθμοί μας έχουν ανέβει και η αδρεναλίνη έχει χτυπήσει κόκκινο. Τελευταίος μήνας στη Λεμεσό και στο Πανεπιστήμιο, καθώς ένα κεφάλαιο της ζωής μου κλείνει και εκτός του ότι δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ, υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες που πρέπει να διευθετηθούν. 

Ωστόσο, αυτή η περίοδος ήταν και η πιο δημιουργική μέχρι σήμερα. Ασχολούμαι με κάτι που πάντα γνώριζα ότι μου άρεσε, ότι με γέμιζε και μου πρόσφερε έντονες στιγμές, αλλά δεν γνώριζα ότι είναι ικανό να μου δημιουργήσει μια νέα καθημερινότητα και να με κάνει να δω με άλλο μάτι τη ζωή μου. Ο λόγος για το ραδιόφωνο κοινότητας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου το Cut-Radio! Μια προσπάθεια χρόνων που επιτέλους απέφερε καρπούς, έγινε πραγματικότητα και μέρα με τη μέρα αποκτάει περισσότερο κοινό και σπάει τα όρια τη δημιουργικότητας και του κατεστημένου. Αν δεν με πιστεύετε, ακούστε διαδικτυακά στο http://www.cut-radio.org/live ή στα ερτζιανά στους 95,2 στο κέντρο Λεμεσού και νιώστε το παλμό μας. 

Γιατί αξίζει να ακούσει κανείς ένα φοιτητικό ραδιόφωνο; Αρχικά για τις νεανικές φωνές. Τι ποιο όμορφο να ακούς τη πραγματικότητα μέσα από τα στόματα των νέων ανθρώπων, που έχουν όρεξη για ζωή και όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον. Ο λόγος, είναι πιο απλός πιο καθημερινός, χωρίς καθωσπρεπισμούς και άχαρο στυλιζάρισμα.. Λέω ότι πιστεύω, σας μιλάω όπως θέλω γιατί είμαι εικοσάρης και το αίμα μου βράζει. Βάζω μουσικές και νότες που μου αρέσουν ή που μεταφέρουν μηνύματα. Μηνύματα όχι μιας ξεχασμένης γενιάς του 70΄που μάχεται να λύσει λάθη του παρελθόντος, μηνύματα ελπίδας με βλέψεις προς το μέλλον. 

Οι φοιτητές ήρθαν για να μείνουν! Ακούστε και τρέμετε μεγάλοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί γιατί εμείς σε κονσέρβες δεν χωνόμαστε.. Γουστάρουμε αυτό που κάνουμε και το κάνουμε καλά! 

Toonimaniac 

Καθώς σε έβλεπα να φεύγεις..

Άραγε πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις ανθρώπους να φεύγουν; Πόσο δύσκολο είναι να αποχωρίζεσαι ένα τόπο που τόσο αγάπησες; Πως είναι να ξέρω ότι δεν θα σε ξαναδώ ποτέ; 

Έτσι και έγινε σήμερα, όταν είδα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο με μια βαλίτσα στο δρόμο να μπαίνει σε ένα ταξί και να φεύγει. Παρόλο που ήξερα πως θα τον ξαναδώ ξαφνικά η εικόνα άλλαξε. Στη θέση αυτού είδα τον εαυτό μου, να φεύγει από τη πόλη που μου πρόσφερε απλόχερα τέσσερα υπέροχα φοιτητικά χρόνια. Δεν ξέρω πως έγινε. Ακόμα απορώ γιατί με πείραξε τόσο. Αν και γνωρίζω πως θα σε ξαναδώ, μπήκα στη θέση σου. 

Αν με ρώταγε κάποιος πως αισθάνομαι που σε 3 μήνες θα φύγω για πάντα από τη Κύπρο, θα έλεγα πως στεναχωριέμαι αλλά θα φύγω ξέροντας ότι κάποτε θα ξαναγυρίσω. Και όμως, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι με κοίταξες που είχα μείνει παγωμένη να στέκομαι μέσα στο δρόμο, ήταν λες και μου μετέφερες ένα μήνυμα. Σαν να μπήκες στο μυαλό μου και να με πήγες στο μέλλον. Τότε ένιωσα πληγωμένη... Και ενώ πλέον το ταξί είχε φύγει, η σκηνή μέσα στο μυαλό μου επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Εσύ φεύγεις και εγώ μένω και σε κοιτάω.. 

Πόνεσε δεν μπορώ να πω και ακόμα ανατριχιάζω καθώς το σκέφτομαι. Άραγε γιατί γονατίζουμε μπροστά σε έναν αποχωρισμό;; Μήπως γιατί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας; Μήπως γιατί δεν γνωρίζουμε αν θα ξαναδούμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε; Ή μήπως γιατί είμαστε πολύ εγωιστές; 

Γιατί κάποιοι αποχωρισμοί είναι δεδομένοι και άλλοι όχι; 

Έτσι και εγώ έμεινα μόνη μέσα στον άδειο δρόμο.. να κοιτάζω τα χρόνια που πέρασαν.. Καλό ταξίδι! Εις το επανιδείν...

Toonimaniac

Ματωμένο Σάββατο..

Και ενώ είχα ορκιστεί να μην γράψω τίποτα περί οικονομικής κρίσης της Κύπρου και άσχημης κατάστασης που επικρατεί εδώ πέρα, μια φωνούλα μου είπε πως : "Μόνο αν είμαστε δημιουργικοί, θα περάσουμε όσο γίνεται πιο ομαλά αυτό που μας συμβαίνει. Γράψε αυτό που έχεις μέσα σου και θα νιώσεις καλύτερα". Έτσι και έγινε.. Με αφορμή τη τροφική δηλητηρίαση που έπαθα σήμερα το πρωί αλλά και το γεγονός ότι είμαι έτοιμη να σκάσω, είπα ας το δοκιμάσω.

Λοιπόν, εδώ δεν θα μιλήσω επιστημονικά και αν θέλετε έρευνες και αναλύσεις για το πως η αδερφική μας χώρα θα περάσει τη κρίση, μάλλον είστε σε λάθος ιστολόγιο. Εγώ θα μιλήσω για πράγματα που με πονάνε και το πως είναι να βιώνεις αυτό το χάος για δεύτερη φορά (οι Έλληνες εδώ καταλαβαίνουν). Έτσι θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και αναλύοντας τα από τη δική μου οπτική γωνία, στο τέλος ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματα του. 

Σάββατο 16 Μαρτίου: Ξυπνάω με γαμάτη διάθεση, έχοντας περάσει ένα πάρα πολύ όμορφο αποκριάτικο βράδυ με τους φίλους μου, και μου σκάνε το παραμύθι περί κουρέματος. Πανικοβάλλομαι. Γνωρίζοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων της οικογένειας βρίσκονται στη Κύπρο, παίρνω τη μητέρα μου για να μάθω λεπτομέρειες. Η μαμά μου ¨Τα μάθατε ε; Ε τι να κάνουμε. Λεφτά είναι. Και εμείς περάσαμε ένα σοκ, νευριάσαμε, βρίσαμε τους πάντες και τώρα... Είμαστε έξω για τσίπουρα!". Ένιωσα ήρεμη που το είχαν πάρει τόσο ψύχραιμα  αλλά μετά μου είπε το κορυφαίο και από κει άρχισαν οι γρατσουνιές στο στομάχι "Παιδί μου μην μπλέξετε σε διαμαρτυρίες και να προσέχετε".

Εδώ γέλασα και με πιάσανε οι ανατριχίλες. Ο κυπριακός λαός να βγει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί; Χωρίς παρεξήγηση, αλλά τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ μόνο δυο μεγάλες πορείες θυμάμαι, αυτή για το Μαρί (και μπράβο σου γι' αυτό) και αυτή για την ACTA που πέρασε και δεν ακούμπησε. ( αν δεν καταλαβαίνεις τι λέω, πήγαινε στη Wikipedia). Και έτσι καταλήγουμε  στο εξής αποτέλεσμα... 

Να μη λέω και ψέματα. Ήταν ένα εκπληκτικό καρναβάλι για ακόμα μια φορά. Και ενώ λοιπόν γινόταν ένας ψιλοχαμός και κάποιοι περισσότερο προσγειωμένοι πήγαν και τράβηξαν χρήματα γιατί γνώριζαν τι θα γίνει, εγώ πήγα για φαΐ και κρασί για να το γλεντήσω. Απλά ένιωθα άσχημα, απλά ένιωθα προδομένη για ακόμα μια φορά, απλά ένιωθα ότι μου καταστρέφουν το μέλλον μου..  Και έτσι οι γιορτές συνεχίστηκαν..

Μέχρι που τη Τρίτη 19 Μαρτίου όλα είχαν παγώσει. Οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές και όλοι είχαμε αποσβολωθεί στα λάπτοπ και τις τηλεοράσεις μας περιμένοντας τη πολυπόθητη απάντηση στη Τρόικα. Ναι ή Όχι.  Και τα αφεντικά, ψηφίζουν ΟΧΙ. Αυτό και αν ήταν ανακούφιση. Ξαφνικά ένιωσα πολύ περήφανη για τη χώρα που με φιλοξενεί. Μπράβο και πάλι μπράβο. 

Ενωμένος λαός με μια φωνή και όραμα για ένα καλύτερο μέλλον. Πραγματικά ήταν κάτι που εμείς σαν Έλληνες δεν τολμήσαμε. Και ενώ η κατάσταση ήταν ελαφρώς πιο ήρεμη, έρχεται ο πόλεμος. Ξαφνικά άρχισαν μαζικές επιθέσεις και χλευασμός προς τους Έλληνες και ξανά τα ρατσιστικά σχόλια έπεφταν το ένα μετά το άλλο. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ. Αυτό τον απαράδεχτο και απαίσιο χαρακτηρισμό είχα να τον ακούσω πολύ καιρό. Πίστευα πως ήταν κάτι το οποίο το είχαμε ξεπεράσει. Αλλά όχι, πάλι άρχισε να βγαίνει η χολή προς τους Έλληνες. Που μας παίρνουν τις δουλειές, τις θέσεις στα πανεπιστήμια, που δεν μας στήριξαν και που δεν θα μας στηρίξουν. Λόγια μίσους, λόγια απαίχθειας, λόγια που απλά δεν έχουν θέση σε μια πολιτισμένη χώρα. Και εγώ ρωτάω ΓΙΑΤΙ;; 

Δεν μπορώ πάλι να κυκλοφορώ στο δρόμο με κουκούλα. Μάθε άμυαλε πως δεν φταίω εγώ για αυτό που σου συμβαίνει. Απολογούμαι σαφώς σαν Ελληνίδα που δεν σε στήριξα στο παρελθόν αλλά μην με πληγώνεις έτσι. Ήρθα τίμια σε αυτή τη χώρα να σπουδάσω, όπως κάνουν και πολλοί συμπατριώτες σου στα δικά μας πανεπιστήμια. Δεν σου πήρα εγώ τα χρήματα καθώς και εγώ είμαι θύμα της κατάστασης. Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζω αυτά τα σκουπίδια, πάλι; 

Τρομάζω, φοβάμαι και θέλω να φύγω. Μην ανησυχείτε και σε 3 μήνες θα σας αδειάζω τη γωνιά. 

Toonimaniac

Για πάντα νέα..

Αυτή είναι η ιστορία μιας γυναίκας που παρέμεινε για πάντα παιδί. Δεν είναι δυσάρεστη παρά κουβαλάει πάνω της τα πιο έντονα συναισθήματα. 

Κάποτε σε ένα μακρινό μου ταξίδι στα βάθη των ονείρων, συνάντησα μια γυναίκα που ήταν μοναδική στο ετούτο το μικρό  κόσμο. Την έλεγαν Ελπίδα και ήταν ο πιο ζωντανός και δραστήριος άνθρωπος που έχεις συναντήσει ποτέ σου. Θυμάμαι όταν τη αντίκρισα για πρώτη φορά, ήμουν πολύ μικρή και φοβισμένη από τη ματαιοδοξία και την ασχήμια των ανθρώπων.  Ήταν μεσημέρι θαρρώ και ο ήλιος έπεφτε απαλά στο σταρένιο της δέρμα και η βροχή καθρεφτιζόταν στα γκριζογάλανα μάτια της. Μου χαμογέλασε, με έπιασε από το χέρι και με έσφιξε γερά στην αγκαλιά της. Μου χάιδεψε απαλά τα μαλλιά και μου τραγούδησε ένα νανούρισμα για να μου απαλύνει τον πόνο. Εκείνη τη στιγμή ο ουρανός άστραψε και άρχισαν να πέφτουν πολύχρωμα καραμελωμένα φύλλα και κομματάκια κανέλας, σαν βαμβακερές νυφάδες καλυμμένες με κρυστάλλινους κόκκους ζάχαρης. 

Ήταν μια όμορφη γυναίκα, με πρόσωπο γαλήνιο χαραγμένο με σημάδια ωριμότητας και σοφίας. Το βλέμμα της καθάριο σαν την επιφάνεια της θάλασσας μετά από βροχή. Η φωνή της επιβλητική και η ομιλία της ήταν λουσμένη από γαλλικές νότες και μυρωδιές του Παρισιού. Όταν σε κοίταγε ένιωθες έναν τυφώνα χρωμάτων και αισθήσεων να σε παρασύρει. Η ψυχή της, θαρρείς και ήταν πλασμένη από το χυμό πολύτιμων πετραδιών, τόσο σπουδαία και πολύτιμη. Η καρδιά της είχε φτιαχτεί από ξωτικά και νεράιδες, ένα μπουκέτο από τα πιο φρέσκα λουλούδια πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Το βήμα της αργό και σταθερό και η στάση της περήφανη σαν έναν λέοντα στην έρημο. 

Περνώντας τα χρόνια είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να πηγαίνω να τη βλέπω πότε πότε. Ήτανε λίγο δύσκολο καθώς ο κόσμος μου ήταν αρκετά μακριά, αλλά μια δύναμη με τραβούσε κοντά της. Κάθε φορά που την έβλεπα ήταν πιο νέα από πριν, πιο χαρούμενη και πιο αισιόδοξη. Με παραξένευε αυτό το γεγονός, καθώς έβλεπα τους πάντες γύρω της να μεγαλώνουν και να χάνονται σιγά σιγά στο σκοτάδι. Μια μέρα με όλη τη παιδική μου αθωότητα πήγα και κάθισα κοντά της και  τη ρώτησα: "Πως γίνεται και δεν μεγαλώνεις ποτέ; Γιατί είσαι πάντα νέα;" Η γυναίκα έστρεψε το βλέμμα της στον ουρανό και μου είπε: "Φυσικά και μεγαλώνω αλλά είναι η ομορφιά του κόσμου που με κρατάει ζωντανή. Αν δεις εκεί ψηλά, όλα τα αστέρια σβήνουν  μονάχα ετούτο το μικρό, κάθε φορά που γεννιέται μια ζωούλα τρεμοπαίζει και λάμπει ξανά σαν να ήταν η πρώτη μέρα". 

Και τότε κατάλαβα. Δεν χρειαζόμαστε κανένα ελιξίριο νεότητας, ούτε μαγικά φίλτρα για να παραμείνουμε νέοι. Χρειαζόμαστε μεγάλες καρδιές, άπειρα συναισθήματα, πίστη και αγάπη. Έτσι ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος. 

Αυτή η μικρή ιστοριούλα, είναι αφιερωμένη στην πολυαγαπημένη μου γιαγιά. Έναν άνθρωπο τόσο ξεχωριστό και σπάνιο που μου γεμίζει τη ζωή και με κάνει να χαμογελάω. 

Χρόνια πολλά λοιπόν μικρό μου άστρο, που γεννήθηκες κάποτε στις 29 Φεβρουαρίου... 

Σ'αγαπώ και πάντα θα σε θαυμάζω! 

Η εγγονή σου. . . 

Η πυγολαμπίδα που έσβησε..

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια πανέμορφη μικρή πυγολαμπίδα που ήταν ζηλευτή σε όλο το σκοτεινό δάσος. Οι φίλοι της τα έντομα και τα άγρια πουλιά τη φώναζαν "άστρο" αφού η λάμψη της ξεπερνούσε το σκότος και την γκρι ομίχλη που είχε σκεπάσει τα δέντρα. Ένα μικρό φωτάκι μέσα σε ένα κατάμαυρο ουρανό. Κάθε φορά που νύχτωνε, τα πουλιά τη φώναζαν και αυτή καθόταν στο κέντρο και τους μουρμούριζε τραγούδια και όμορφες ιστορίες από όλα τα μέρη που είχε ταξιδέψει. Μιλούσε για τους κατάλευκους κύκνους και τους αστραφτερούς μονόκερους που είχε συναντήσει στη βρεγμένη κοιλάδα. Σε όμορφα μέρη που κανείς δεν είχε πάει και που όλοι το ονειρεύονταν. 

Μια νύχτα λοιπόν, ήταν Φλεβάρης μήνας θαρρώ, τότε που το κρύο ήταν αβάσταχτο και τα κλαράκια των δέντρων έτρεμαν από τη παγωνιά, ήρθε μια σοφή κουκουβάγια και της είπε: "Η λάμψη και η σοφία, είναι δύο πράγματα που δεν κερδίζονται. Θέλει κόπο και θυσίες για να κρατηθούν ακμαία. Αν αφήσεις το σκότος να σε παρασύρει θα χάσεις τη λάμψη σου. Θα γίνει νυχτόβιο πουλί και όλοι θα σε φοβούνται". Η πυγολαμπίδα φοβήθηκε. Με τρεμάμενη φωνή και λέξεις που δεν γλιστρούσαν από το μικρό της στοματάκι ρώτησε: "Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Πως μπορώ να μην χάσω το φως μου; Πως μπορεί η λάμψη μου να μείνει για πάντα;"Η κουκουβάγια δεν απάντησε.. Ακούμπησε μπροστά της μια σπίθα από φωτιά και έφυγε. 

Η πυγολαμπίδα χαμογέλασε. Πήρε τη φωτιά και την έβαλε πάνω σε κάτι ιδρωμένα καυσόξυλα. Φυσούσε, φυσούσε με όλη της τη δύναμη και σιγά σιγά άρχισαν τα φύλα να χορεύουν έχοντας ως ντάμες τους τις φλόγες. Το ξημέρωμα η φωτιά είχε φτάσει τα τρία μέτρα. Η πυγολαμπίδα πήρε πολλά μικρά κλαράκια και έκανε στρογγυλούς δαυλούς και τους κρέμασε στα δέντρα. Εκείνη τη μέρα η πυγολαμπίδα έσβησε.. Με τη τελευταία ανάσα της, είπε στους φίλους της: "Δεν έχει σημασία πόσο λαμπερός είσαι. Σημασία έχει να βρίσκεις τρόπους να μοιράζεσαι το φως σου". Ο ουρανός δάκρυσε και τα πουλάκια σταμάτησαν να τραγουδούν.. Τότε όλοι γύρισαν τα μάτια τους προς το βορά που με ένα φύσημα του άναψε όλα τα λαμπάκια που είχε στήσει η μικρή πυγολαμπίδα  Το μαύρο δάσος έλαμψε! Άπειρα μικρά φωτάκια απλωμένα σε ένα μοβ βελούδο.. 

Κανείς δεν ξέχασε την ιστορία της.. 

Toonimaniac

Σιρόπι Αγίου Βαλεντίνου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στις 14 Φλεβάρη, ξαφνικά η πόλη γεμίζει με μπαλόνια και καρδούλες που σε κάνουν να θες να φωνάξεις "Φτάνει πια!". Είναι η μέρα που αν είσαι ερωτευμένος φοράς το πιο όμορφο σου χαμόγελο, παίρνεις αγκαλιά τον αγαπημένο σου, του λες πόσο τον αγαπάς και ξαπλώνετε μαζί σε μια πισίνα με κόκκινες μπουρμπουλήθρες. Αν είσαι από τους άλλους τους "single" φθονείς τους φίλους και γνωστούς σου, σνομπάροντας τη γιορτή σαν μια καλοστημένη επιχείρηση των εταιριών που στόχο δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο το χρήμα. 

Η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις τον μεγάλο και πραγματικό σου έρωτα αν και πάντα πιστεύεις πως είναι "στην επόμενη γωνία" και σε περιμένει. Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι απλή υπόθεση. Από μικρά περιμέναμε αυτή τη μέρα και πάντα διαλέγαμε να ζευγαρώνουμε στις αρχές του νέου έτους ώστε πιθανώς να είμαστε και εμείς ένας από τους τυχερούς που θα χτυπήσει ο φτερωτός θεός με τα αγαπησιάρικα βέλη του. Αν τελικά δεν μας έβγαινε κλεινόμασταν στα δωμάτια μας, αναπολώντας ερωτικές μας στιγμές ή σχέσεις που κατέληξαν άδοξα και εκείνη τη στιγμή είναι το "εξιλαστήριο θύμα" μας. Εντάξει δεν είμαι καμιά κομπλεξάρα και ούτε μπορώ να σνομπάρω τον έρωτα και το ανόητο ύφος που σου χαρίζει το βλέμμα. Όλοι μας έχουμε ερωτευτεί, πληγωθεί, χωρίσει, κλάψει αλλά πάντα αυτή τη μέρα έχουμε μια μελαγχολία. Έτσι λοιπόν μπράβο στους φίλους μας τους ερωτευμένους και να χαίρονται τον έρωτα τους

Βέβαια σαν παιδί και εγώ έχω μια μικρή μικρούτσικη ερώτηση. Πως ένας ερωτευμένος και το τονίζω πραγματικά ερωτευμένος έχει την ανάγκη να δείχνει στο ταίρι του την αγάπη του μόνο αυτή τη μέρα; Το λέω γιατί νομίζω ότι αν είσαι σε τέτοια φάση, θέλεις να το φωνάζεις κάθε μέρα και όχι μόνο στις 14/2. Δηλαδή νομίζεις καημένε αισθηματία ότι με το να χαρίσεις ένα κουτί σοκολατάκια ή ένα αρκουδάκι, σε κάνει αυτομάτως και τρελά ερωτευμένο; Ο έρωτας, όπως είναι και η φιλία αλλά και όλες οι προσωπικές μας σχέσεις, θέλουν πλήρη αφοσίωση  θέλουν μόχθο και πάλη για να κρατηθούν στο σημείο ζενίθ τους. Δηλαδή οκ 364 μέρες σε έχω χεσμένη/ο αλλά στις 14 θα σου πω πόσο σε λατρεύω και όλα θα στάζουν μέλι. Για μένα τουλάχιστον δεν πάει έτσι. Αν θες να κρατήσει αυτό που έχεις με τον άλλον, φρόντισε να το δείχνεις συχνά. 

Η κατανάλωση! Πάντως όποιος και να προώθησε αυτή τη γιορτή είναι ιδιοφυΐα. Όντος είναι μια ιδανική στιγμή για τις εταιρίες, τα μαγαζιά και ότι άλλο βασίζεται στο ανθρώπινο ένστικτο του καταναλωτισμού , να τα οικονομήσει. Δηλαδή και άπορος να είναι ο άλλος, ένα τριαντάφυλλο θα το πάρει. Έτσι λοιπόν και οι καλές μας εταιρίες βγάζουν το κάτι τι τους πουλώντας αγάπες. Ωστόσο υπάρχουν και οι καλές στιγμές. Μια ερωτική γαλλική ταινία στο κινηματογράφο, ένα δείπνο στο αγαπημένο σου εστιατόριο, κεράκια, ατμόσφαιρα και χαμόγελα. Έτσι μάλιστα. 

Τελικώς όσο και να γκρινιάζω είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες με μια ιδιαιτερότητα. Ότι αλήθεια ή ψέματα, αυτή τη μέρα αν είσαι ερωτευμένος, νιώθεις και ο βασιλιάς του κόσμου. Καλή τύχη σε αυτούς που αγαπούν άλλα και σε αυτούς που ακόμα περιμένουν στο πλοίο της αγάπης. 

Toonimaniac 

Ένα ακόμη πρωινό. . .

Μπήκαμε αισίως στο Φλεβάρη. Καλό μήνα λοιπόν σε όλους μας. Αυτός ο μήνας έχει κάτι το ιδιαίτερο. Είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα και είναι η περίοδος που όλοι αρχίζουμε να δουλεύουμε σαν καλό-κουρδισμένα ρολόγια. Πια το έχουμε πάρει απόφαση πως οι γιορτές έφυγαν ανεπιστρεπτί και πρέπει να μπούμε με ορμή και θέληση στα καθημερινά μας καθήκοντα. Ξέρω πως θα πω κάτι πολύ κλισέ αλλά όντος οι μήνες, τα χρόνια, τα λεπτά φεύγουνε τόσο γρήγορα, με μια ανάσα. 

Κοιτάω έξω από το παράθυρο μου. Καθαρός ουρανός, κόσμος που πηγαινοέρχεται βιαστικός στις δουλειές του, μαγαζιά και καφέ που σφύζουν από ζωή και τις φωνές των ανθρώπων να καλωσορίζουν το δεύτερο μήνα του χρόνου. Έχω την εντύπωση πως κάτι όμορφο αναμένεται να ξεκινήσει. Θες που ξύπνησα με καλή διάθεση, θες το μόνιμο χαζό χαμόγελο που παραμονεύει σε κάθε φοιτητή, ο ήλιος, η μέρα, πάντως νιώθω ότι κάτι θα αλλάξει. Γενικά όπως και φαίνεται δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος, μου αρέσει η βροχή και με κυριεύει μονίμως ένα είδους απερίγραπτης μελαγχολίας. Όχι δεν είμαι δυστυχισμένη και σε σχέση με άλλες φορές αυτή η περίοδος είναι πολύ καλή και πολύ δημιουργική για μένα. Αλλά τι να το κάνεις, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. 

Φυσικά και στη διάθεση μας κύριο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Αν η μέρα σου αρχίζει με ένα φωτεινό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα, νομίζω δεν έχεις λόγο να είσαι θλιμμένος. Έτσι και έγινε. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου ανθρώπους που μου χαρίζουν ελπίδα, μου δίνουν κουράγιο και όνειρα. Είναι λίγοι, αλλά μόλις τους βρεις θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις κοντά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω ένα περίεργο πράγμα πάνω μου, τραβάω τους ανθρώπους σαν μαγνήτες, έρχονται κολλάνε πάνω μου και μου αφηγούνται ιστορίες της ζωής του που είναι δύσκολο να καταφέρεις να βγάλεις από μέσα σου. Θες να βρίσκουν τη χαμένη τους κόρη, τη χαμένη αδελφή ή και το συνοδοιπόρο που πάντα έψαχναν; Ξέρω ακούγεται αρκετά ναρκισσιστικό και εγωιστικό και κάποιοι που με ξέρουν καλά πιθανώς να γελάνε διαβάζοντας το. 

Και όμως επειδή το κάνω και εγώ και πολλές φορές ίσως φορτώνομαι περισσότερο από ότι θα έπρεπε στους άλλους, το βλέπω σαν μια μορφή λύτρωσης. Μα γι'αυτό είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι για να επικοινωνούν. 

Ας κάνουμε λοιπόν μια ευχή, να πάει όντος καλά αυτός ο μήνας. Φυσικά και δεν θα λείπουν οι εντάσεις και οι άσχημες μέρες, αλλά τι να κάνουμε, η ζωή είναι πικάντικη. 

Toonimaniac

Ξυπνάς το κτήνος μέσα μου

Όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν καλό και έναν κακό εαυτό. Όπως βλέπουμε και στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, σε περιπτώσεις μιας μεγάλης απόφασης, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι σκάνε πάνω από το κεφάλι του θύματος συγχύζοντας το μέχρι να κάνει την επιλογή του. Πόσες φορές μας έχει τύχει να βρεθούμε σε μια άβολη και δύσκολη κατάσταση όπου εκείνη η στιγμή είναι που το κακό κάνει την εμφάνιση του. Ειδικά για έναν ευέξαπτο και νευρικό άνθρωπο όπως εγώ, το να πάρει φωτιά, να σηκωθεί, να τα κάνει όλα λίμπα και να φύγει είναι το πιο εύκολο. Και πως μπορείς να ελέγξεις το κτήνος που ξεπηδάει από μέσα σου,και που σου σκίζει τα σωθικά; 

Είναι κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε τούτο τον άμοιρο κόσμο για να προκαλούν πανικό. Είναι αυτοί που μόλις τους βλέπεις ή απλά είσαι έτοιμος να λιποθυμήσεις από το τρόμο ή σου προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα, που θες να τους δώσει μια και να τους θάψεις κάτω από το έδαφος. Ίσως ακούγεται λίγο υπερβολικό όλο αυτό, αλλά πραγματικά είναι πολλές φορές που ταυτίζομαι με το δολοφόνο από το "Psycho (1960)" και δυστυχώς είναι δύσκολο να το κοντρολάρεις. Γιατί όπως αποδεικνύουν και οι επιστήμονες, κάθε άνθρωπος κρύβει ένα ζώο μέσα του, που τα βράδια με πανσέληνο σκάει και τα καταστρέφει όλα. 

Σίγουρα δεν μιλάω για διπλή προσωπικότητα και πισώπλατα μαχαιρώματα, αλλά για τις στιγμές εκείνες που και άγιος να είσαι οι καταστάσεις σε ξεπερνάν. Όταν βλέπεις την αδικία να κατακλύζει τη κοινωνία μας και όταν και σένα σου χτυπάει τη πόρτα, τότε φίλοι μου είναι πολύ δύσκολο να την αγνοήσεις και να συνεχίσεις σαν να μην τρέχει τίποτα. Βέβαια όσο κακός και αν θες να γίνεις είναι πολλοί που όχι απλά δεν θα σε αφήσουν αλλά θα σε φουντώσουν ακόμα πιο πολύ με τα ηλίθια επιχειρήματα τους. Νομίζουν πως με το να σε γεμίσουν με χαζές δικαιολογίες και τύψεις, θα σε κάνουν να υποχωρήσεις  όμως σας έχω νέα. Όχι απλά δεν ηρεμούμε αλλά νευριάζουμε ακόμα πιο πολύ που αν ήμασταν καρτούν θα μας έβγαινε καπνός από τα αυτιά. 

Αλλά η κοινωνία μας δυστυχώς όχι απλά κατακρίνει αυτού του είδους  ψυχολογικές εκρήξεις αλλά σε τοποθετεί και στο περιθώριο. Γιατί αν πάρει φωτιά ένα δάσος, δεν φταίει ο ασυνείδητος που την άναψε αλλά οι φλόγες που το έκαψαν. Δεν λέω ότι πρέπει να καταντήσουμε ζούγκλα και να ορμάμε σε όποιον βρεθεί εμπρός μας, αλλά κάπως πρέπει να ξεσπάει ο θυμός. 

                                  

                                       ".. I don't know who you think you are, 

                                          But before the night is through,

                                          I wanna do bad things with you, 

                                          I wanna do real bad things with you.."

Toonimaniac

Ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα..

Πρωί Παρασκευής. Ακολουθούσα για ακόμη μια μέρα τη κλασική και μονότονη διαδρομή μου με το λεωφορείο και ενώ ο ήλιος ξετρύπωνε από τα σύννεφα και έπεφτε στο αγουροξυπνημένο μου πρόσωπο, χαζεύοντας είδα μια χούφτα μπαλόνια σκορπισμένα στη θάλασσα. Στην αρχή χαμογέλασα, ήταν μια τόσο όμορφη θέα. Μια ανακατεμένη γαλάζια άβυσσος και στην επιφάνεια της πολύχρωμοι βόλοι. Μου πέρασαν πολλοί λόγοι από το μυαλό, για το πως τα μπαλόνια μπορεί να κατέληξαν εκεί. 

Κατά τη γνώμη μου είναι ένα αντικείμενο που έχει χάσει την αξία του στο χρόνο. Παλιότερα ένα μπαλόνι έδινε χαρά και ευτυχία στους ανθρώπους. Κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο μπορούσε να ξυπνήσει πανέμορφα συναισθήματα. Ήταν μια ένδειξη αγάπης, φιλίας και αθωότητας. Θυμάμαι στη παιδική μας ηλικία, όχι τόσο στη δική μου όσο της παλαιότερης γενιάς, ένα μπαλόνι μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους. Τόσα όμορφα χρώματα, τόσα σχέδια και σχήματα, όλα κατέληγαν στη χούφτα ενός μικρού παιδιού ή μιας ερωτευμένης καρδιάς. Πλέον όλα αυτά τα μικρά πράγματα μας φαίνονται ανούσια και ίσως περιττά. 

Και όμως ήταν ένα μπαλόνι που χάθηκε στη θάλασσα. Κάποια ματάκια έκλαψαν και κάποια καρδούλα ακόμα θρηνεί το χαμό του.. Και όμως έτσι δεν γίνεται πάντα; Πάντα χάνουμε κάτι που μας ανήκει  κάτι που αγαπάμε. Αυτή τη μέρα το μπαλόνι έμεινε μόνο του μέσα στα κρύα νερά. Είναι καιρός να χαράξει το δικό του δρόμο.. Μπροστά του ανοίγεται μια νέα περιπέτεια, ένας καινούριος κόσμος για να εξερευνήσει. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή. Το άγνωστο μας ξενίζει και πολλές φορές μας φοβίζει. Και όμως όποια και να είναι η οδύσσεια του κάποια στιγμή θα γυρίσει στην Ιθάκη του. Πάντα θα επιστρέφει στο λιμάνι του. Κανένας αποχωρισμός δεν είναι εύκολος.. Ποιος θέλει να αφήσει τη ζεστή του οικογένεια και το τόπο του για να φύγει μακριά; Μας συγκλονίζει το νέο, το μακρινό αλλά κανείς δεν ξεχνά τις ρίζες του. 

Μην μου κλαις παιδάκι, κάποια μέρα θα γυρίσω στην αγκαλιά σου και τότε όλα θα είναι τόσο όμορφα, τόσο μαγικά σαν να μην έφυγα ποτέ. Θα σε θυμάμαι και με την αύρα σου θα πορεύομαι.. 

Toonimaniac