Μελαγχολική Καρδιά

Να μαστε τέλος δεύτερου έτους και όμως τα συμβάντα σημαίνουν επιστροφή στο παρελθόν! Στις τότε παλιές εποχές όπου τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ήταν άπιαστα σύννεφα... Ίσως φταίει και ο μουντός καιρός του χειμώνα που ρίχνει τη διάθεση και το μόνο που αποζητάς είναι ηρεμία και μελαγχολικά τραγούδια στο ραδιόφωνο... Όμως κάτι μου λέει πως όλα παίζονται στις επιλογές μας, λάθος κινήσεις και όλα γυρνάνε ως μπούμερανγκ και σε παρασέρνουν στο πάτο... Αχ να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, όλα θα ήταν διαφορετικά! Τώρα πρέπει απλά να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω πάλι απο το μηδέν μόνη και έρημη!

Αλλάζεις, αλλάζεις και με τρομάζεις. . .

Πόσες φορές έχετε ακούσει την έκραση: "¨Εχεις αλλάξει πολύ και δεν σε αναγνωρίζω"; Είναι η πιο κλισέ έκφραση που έχω ακούσει και όποτε την ακούω νευριάζω. Αλήθεια όντος αλλάζει κάποιος άνθρωπος ή απλά δεν έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε και τις δυό πλευρές του χαρακτήρα του; Είναι πολύ δύσκολο να επέλθει ολοκληρωτική αλλαγή χαρακτήρα, οπότε απο τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε καλά ένα άτομο δεν μπορούμε να απαιτούμε να μείνει αύθαρτος ο χαρακτήρας του. Το πώς πλάθουμε τη προσωπικότητα μας με το πέρας του χρόνου, έχει να κάνει με τις εμπειρίες του καθενός και πως έχει μάθει να αντιμετωπίζει το κόσμο. Άλλοι είναι αισιόδοξοι και πιστεύουν ότι κάθετι γίνεται για να μας κάνει δυνατότερους. Άλλοι πάλι έχουν να αντιμετωπίσουν ένα κυκεώνα απο προβλήματα και άσχημες καταστάσεις όποτε βλέπουν πάντα την άσχημη πλευρά των πραγμάτων. Τέλος είναι και ο τύπος του ανθρώπου που φέρεται και αντιδράει ανάλογα με τη περίσταση. Όταν κάτι του πάει εξαιρετικά καλά είναι χαρούμενος και το απολαμβάνει. Αντίθετα όταν του συμβεί μια αναποδιά ορμάει σαν λυσασμένος ταύρος και τα καταστρέφει όλα. Αυτό βέβαι δεν σημαίνει ότι μια κατάσταση είναι παντοτινή. Καταλίγοντας όλοι έχουμε και καλό και κακό πρόσωπο και αυτό είναι για το οποίο περιμένουμε κατανόηση απο τους γύρω μας και κυρίως απο τους φίλους μας. Αν κάποιος καταφέρει να ισοσταθμίσει και τις δύο πλευρές του χαρακτήρα του τότε θα είναι ευτυχισμένος.

Toonimaniac

Έκκληση σε έναν φίλο. .

Μετά απο μια ήσυχη σχετικά βδομάδα, όπου υπήρχαν ορισμένες όμορφες στιγμές, δεν ένιωθα το συναίσθημα της ικανοποίησης. Αν και έχω παρέες, πάντα πιστεύω πως κάτι λείπει. Μνήμες κατακλύζουν το μυαλό μου. . Θυμήθηκα τις μέρες που πρωτοήρθα στη Λεμεσό για να σπουδάσω, επικρατούσε ένα χάος στο μυαλό μου. Δεν είχα ανθρώπους γύρω μου και αυτό με έκανε να νιώθω μοναξιά. Μέχρι που κάποια στιγμή γνώρισα τους φίλους μου, ανθρώπους που μου στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου. Ένιωθα σαν να ήμουν ο κυρίαρχος του κόσμου, το πιο ευτυχισμένο άτομο. Ωστόσο πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη φράση που μου είπε η μητέρα μου: "Μην αφήσεις κανένα να σε πληγώσει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα". Τότε δεν το πίστευα. Ήταν εκείνες οι στιγμές που έλεγα πως δεν υπάρχει πιο τυχερός άνθρωπος απο μένα. Οι μήνες πέρασαν και σιγά σιγά ότι είχα φτιάξει άρχισε να διαλύεται σαν ένας πύργος απο τραπουλόχαρτα. Άνθρωποι έφευγαν και ειπώθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Τον εαυτό μου τον ήξερα και το ταλέντο μου να πληγώνω ανθρώπους. Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκα ολομόναχη και με τις τύψεις να βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους πώ πόσο τους αγάπησα και πόσο σημαντικοί ήταν για μένα. Αυτό συνεχίζω να το πληρώνω ακόμα. Αν κάποιος απο εσάς το διαβάσει θέλω να ξέρετε πως ότι έκανα ήταν γιατί φοβόμουν μην σας χάσω. Ωστόσο ξέρω πως τίποτα πια δεν αλλάζει αφού ο καθένας έχει χαράξει το δικό του δρόμο. Να στε κάλα ρε παιδιά και να ξέρετε πάντα ότι δεν θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί σας.

Όλια