Έκκληση σε έναν φίλο. .

Μετά απο μια ήσυχη σχετικά βδομάδα, όπου υπήρχαν ορισμένες όμορφες στιγμές, δεν ένιωθα το συναίσθημα της ικανοποίησης. Αν και έχω παρέες, πάντα πιστεύω πως κάτι λείπει. Μνήμες κατακλύζουν το μυαλό μου. . Θυμήθηκα τις μέρες που πρωτοήρθα στη Λεμεσό για να σπουδάσω, επικρατούσε ένα χάος στο μυαλό μου. Δεν είχα ανθρώπους γύρω μου και αυτό με έκανε να νιώθω μοναξιά. Μέχρι που κάποια στιγμή γνώρισα τους φίλους μου, ανθρώπους που μου στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου. Ένιωθα σαν να ήμουν ο κυρίαρχος του κόσμου, το πιο ευτυχισμένο άτομο. Ωστόσο πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη φράση που μου είπε η μητέρα μου: "Μην αφήσεις κανένα να σε πληγώσει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα". Τότε δεν το πίστευα. Ήταν εκείνες οι στιγμές που έλεγα πως δεν υπάρχει πιο τυχερός άνθρωπος απο μένα. Οι μήνες πέρασαν και σιγά σιγά ότι είχα φτιάξει άρχισε να διαλύεται σαν ένας πύργος απο τραπουλόχαρτα. Άνθρωποι έφευγαν και ειπώθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Τον εαυτό μου τον ήξερα και το ταλέντο μου να πληγώνω ανθρώπους. Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκα ολομόναχη και με τις τύψεις να βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους πώ πόσο τους αγάπησα και πόσο σημαντικοί ήταν για μένα. Αυτό συνεχίζω να το πληρώνω ακόμα. Αν κάποιος απο εσάς το διαβάσει θέλω να ξέρετε πως ότι έκανα ήταν γιατί φοβόμουν μην σας χάσω. Ωστόσο ξέρω πως τίποτα πια δεν αλλάζει αφού ο καθένας έχει χαράξει το δικό του δρόμο. Να στε κάλα ρε παιδιά και να ξέρετε πάντα ότι δεν θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί σας.

Όλια