Να που είμαστε και πάλι εδώ στη πανέμορφη Λεμεσό! Μετά από μια μακρά απουσία μου, ένιωσα την ανάγκη να ξαναγράψω αφού τα πράγματα στη ζωή μου έχουν πάρει περίεργη τροπή. Δεν θα μιλήσω γι' αυτά που με απασχολούν, αφού οι αναγνώστες του ιστολογίου είναι κυρίως φίλοι που με ασπάζονται και συμπάσχουν σε αυτή τη περίπλοκη φάση τη ζωής μου. Θα μιλήσω για απορίες, ανησυχίες, άγχη και καταστάσεις που φαίνονται ασήμαντες αλλά στην ουσία παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του "εαυτού" μας.
Άραγε πως πρέπει να νιώθει κάποιος που διανύει τη τελευταία του χρονιά στο πανεπιστημίου; Πώς λοιπόν πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια και τι πραγματικά αξίζει να σφραγιστεί στη μνήμη μας και τι να πεταχτεί στο πέλαγος; Τέσσερα χρόνια. Το πότε ήμουν σε αναμονή στο τέλος της Γ' Λυκείου για τα αποτελέσματα, το πότε ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για Κύπρο, πότε βρέθηκα σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον, έζησα εμπειρίες, γνώρισα ανθρώπους, μεγάλωσα. Πότε μεσολάβησε το Erasmus; Πότε γύρισα ξανά σαν χαμένη και έψαχνα στα απομεινάρια να βρω μια αλήθεια; Αυτά λοιπόν μπορεί να θεωρηθούν εύλογα ερωτήματα με ανούσιες απαντήσεις. Και όμως ναι πέρασε ο καιρός. Και να που αυτή τη χρονιά θέλω να αργήσουν τα Χριστούγεννα. Άλλες φορές τρέχαμε να κλείσουμε εισιτήρια για Ελλάδα, γιατί νιώθαμε την ανάγκη να βρεθούμε κοντά στους αγαπημένους μας συγγενείς, νιώθαμε και θέλαμε μια αλλαγή μετά από ένα κουραστικό εξάμηνο. Τώρα όμως θέλουμε; Πόσα εισιτήρια Λάρνακα- Αθήνα- Λάρνακα μας μένουν ακόμα; Πόσες φορές ακόμα θα ακούσουμε κυπριακές λέξεις; Πόσες φορές ακόμα θα αντικρίσουμε τη πανέμορφη παραλία αυτής της πόλης; Πόσες φορές...
Φοβόμαστε για το μέλλον. Οι νέοι φοβούνται για το μέλλον τους. Οι "Καλαμαράδες" όπως μας αποκαλούν οι φίλοι μας οι Κύπριοι προερχόμαστε από μια κατεστραμμένη απαστράπτουσα πατρίδα. Μια διαλυμένη γη, άνθρωποι που δεν ξανά έγειραν το κεφάλι προς τα κάτω από ντροπή, μια κοινωνία που δεν ήταν ξανά πιο διεφθαρμένη. Κάποιοι μεγάλοι αφεντάδες κατέστρεψαν τούτο το τόπο και λεηλάτησαν τους ανθρώπους και καταπάτησαν τα όνειρα τους. Καταντήσαμε μια κοινωνία- ζούγκλα όπου τα αρπακτικά γεράκια αρπάζουν κεφάλια. Ποιο το μέλλον λοιπόν ενός νέου σε αυτή τη χώρα; Ποια η ελπίδα να μην πεθάνει της πείνας; Αποκαλούν κάποιους "Τρίτο Κόσμο"... Μήπως άλλαξαν οι ρόλοι; Μήπως βουλιάζουμε σε μια κινούμενη άμμο; Ναι! Είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα και πάντα θα είμαι. Αλλά δεν είναι άδικο η ίδια η πατρίδα μου να με διώχνει μακριά της; Άραγε που θα καταλήξουν οι Έλληνες και τελικά τι θα απογίνει εκείνη η χώρα που λεγότανε Ελλάς; Όλοι ζούμε για ένα όνειρο. . .
Πάρτε λοιπόν μια γεύση του τι είναι Λεμεσός για μένα :)
Toonimaniac
