Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!

Οι δυο τελευταίες βδομάδες, έχουν γίνει ο εφιάλτης μου. Όλη μέρα διάβασμα, κάθε δεύτερη μέρα παράδοση εργασίας και ολοκληρωτική εγκατάλειψη της υγείας μου. Είναι από αυτές τις μέρες που θες να φωνάξεις: "Σώστε με, δεν αντέχω άλλο"! Και βέβαια που μυαλό για άλλες ασχολίες αφού με έχει απορροφήσει ολοκληρωτικά ο υπολογιστής. Χτες το βράδυ αγανακτισμένη πια από την ιστοσελίδα που δεν έλεγε να τελειώσει, έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει από απελπισία. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω έντονα το πόσο μου λείπει η Ελλάδα και η οικογένεια μου. Γι' αυτό κατέληξα γαντζωμένη στο τηλέφωνο να προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους γονείς μου. Η μητέρα μου για άλλη μια φορά με άκουσε υπομονετικά και με συμβούλευσε να κάνω υπομονή. Η πιο αναπάντεχη συμβουλή ήρθε από τον πατέρα μου, που μου είπε ένα ρητό του Αννίβα: "Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!". Με αυτή τη φράση ήταν σαν να ταρακουνήθηκα και είδα πως ότι έκανα με μόχθο τόσο καιρό στο τέλος με δικαίωσαν. Είναι τόσο όμορφο να έχεις ανθρώπους γύρω σου να σε νοιάζονται και να σε στηρίζουν. Ο πρώτος ενθουσιασμός για το ότι θα πάω Erasmus στη Δανία του χρόνου, εξαϋλώθηκε με την είσοδο των τιτάνων εν ονόματι "Εργασιών" στη ζωή μου. Γι' αυτό και εγώ ακολούθησα τον παλιό ρητό "Άδραξε τη μέρα" και συνέχισα ακάθεκτη προς την ολοκλήρωση του στόχου μου. Στο τέλος προς μεγάλη μου έκπληξη ήμουν τόσο ικανοποιημένη από την εργασία μου, που έπεσα για ύπνο με ένα πνιχτό χαμόγελο στα χείλη. Ναι! Ήμουν ικανοποιημένη και ήξερα πως ότι έκανα σήμερα ήταν εφόδιο για το μέλλον και τη ζωή μου ολόκληρη. Γιατί στο κάτω κάτω εκτός του ότι έμαθα να κάνω ιστοσελίδες, έμαθα να κάνω και υπομονή πράγμα που σίγουρα θα εκτιμηθεί στο μέλλον. Όσον αφορά το υπόλοιπο της εβδομάδας κάνω υπομονή, γνωρίζοντας ότι πλησιάζουν οι μέρες όπου θα ζήσω το πρώτο μου Πάσχα στη Κύπρο και θα δω από κοντά τα Λαμπρατζιά. Εις το επανειδήν.

Όλια Δραμητινού