Μπήκαμε αισίως στο Φλεβάρη. Καλό μήνα λοιπόν σε όλους μας. Αυτός ο μήνας έχει κάτι το ιδιαίτερο. Είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα και είναι η περίοδος που όλοι αρχίζουμε να δουλεύουμε σαν καλό-κουρδισμένα ρολόγια. Πια το έχουμε πάρει απόφαση πως οι γιορτές έφυγαν ανεπιστρεπτί και πρέπει να μπούμε με ορμή και θέληση στα καθημερινά μας καθήκοντα. Ξέρω πως θα πω κάτι πολύ κλισέ αλλά όντος οι μήνες, τα χρόνια, τα λεπτά φεύγουνε τόσο γρήγορα, με μια ανάσα.
Κοιτάω έξω από το παράθυρο μου. Καθαρός ουρανός, κόσμος που πηγαινοέρχεται βιαστικός στις δουλειές του, μαγαζιά και καφέ που σφύζουν από ζωή και τις φωνές των ανθρώπων να καλωσορίζουν το δεύτερο μήνα του χρόνου. Έχω την εντύπωση πως κάτι όμορφο αναμένεται να ξεκινήσει. Θες που ξύπνησα με καλή διάθεση, θες το μόνιμο χαζό χαμόγελο που παραμονεύει σε κάθε φοιτητή, ο ήλιος, η μέρα, πάντως νιώθω ότι κάτι θα αλλάξει. Γενικά όπως και φαίνεται δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος, μου αρέσει η βροχή και με κυριεύει μονίμως ένα είδους απερίγραπτης μελαγχολίας. Όχι δεν είμαι δυστυχισμένη και σε σχέση με άλλες φορές αυτή η περίοδος είναι πολύ καλή και πολύ δημιουργική για μένα. Αλλά τι να το κάνεις, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Φυσικά και στη διάθεση μας κύριο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Αν η μέρα σου αρχίζει με ένα φωτεινό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα, νομίζω δεν έχεις λόγο να είσαι θλιμμένος. Έτσι και έγινε. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου ανθρώπους που μου χαρίζουν ελπίδα, μου δίνουν κουράγιο και όνειρα. Είναι λίγοι, αλλά μόλις τους βρεις θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις κοντά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω ένα περίεργο πράγμα πάνω μου, τραβάω τους ανθρώπους σαν μαγνήτες, έρχονται κολλάνε πάνω μου και μου αφηγούνται ιστορίες της ζωής του που είναι δύσκολο να καταφέρεις να βγάλεις από μέσα σου. Θες να βρίσκουν τη χαμένη τους κόρη, τη χαμένη αδελφή ή και το συνοδοιπόρο που πάντα έψαχναν; Ξέρω ακούγεται αρκετά ναρκισσιστικό και εγωιστικό και κάποιοι που με ξέρουν καλά πιθανώς να γελάνε διαβάζοντας το.
Και όμως επειδή το κάνω και εγώ και πολλές φορές ίσως φορτώνομαι περισσότερο από ότι θα έπρεπε στους άλλους, το βλέπω σαν μια μορφή λύτρωσης. Μα γι'αυτό είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι για να επικοινωνούν.
Ας κάνουμε λοιπόν μια ευχή, να πάει όντος καλά αυτός ο μήνας. Φυσικά και δεν θα λείπουν οι εντάσεις και οι άσχημες μέρες, αλλά τι να κάνουμε, η ζωή είναι πικάντικη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου