Για άλλη μια φορά κατάλαβα ότι κανένας δεν αναγνωρίζει τη προσπάθεια σου, εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό. Δίνεις τα πάντα, καταβάλλεις όλη τη δύναμη και όρεξη σου σε κάτι και τελικά πέφτεις στο κενό. . . Γιατί κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο συντηρητικοί και στενόμυαλοι και να δέχονται μόνο τις δικές τους απόψεις; Πίστευα ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος έκφρασης και δημιουργικότητας και το μόνο που κατάλαβα είναι ότι είναι μια "βιομηχανία γνώσης" που απλά αναπαράγει συνεχώς τα ίδια πράγματα. Ξέρω πως τώρα τίποτα δεν αλλάζει και ούτε περιμένω λύπηση και παρηγοριά από κανέναν. Νιώθω ένα κόμπο στο λαιμό που συνεχώς με τραβάει προς τα κάτω. . . Το μόνο που θέλω είναι μια στάλα ελπίδας για να μου δώσει δύναμη. Ήμουν ικανοποιημένη με τη σχολή και τη ζωή μου στη Κύπρο και το μόνο που θέλω τώρα είναι να φύγω. . Ίσως κάπου αλλού αναγνωρίζουν το μόχθο και στηρίζουν τα όνειρα. Συνεχώς πιστεύεις ότι πας μπροστά και το μόνο που κάνεις είναι να μένεις στάσιμος. Απλά χρειάζομαι ένα σημάδι, μια παρότρυνση να πάω παρακάτω. . Νιώθω πως μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο χάνω όσα είχα αποκτήσει. . Ίσως να είμαι πολύ απαισιόδοξη αλλά έτσι τα βλέπω τα πράγματα. . . σαν ένα κενό, ένα μαύρο πανί που παρασέρνει στο γκρεμό. Τέλος ένα πράγμα έχω να πω. . "Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους".
Toonimaniac
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου