Νύχτες στο Παλέρμο

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Όλοι μας καθημερινά υποδυόμαστε ρόλους μέσα από τους οποίους παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον μας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και προσπαθούμε κάθε φορά να αποδείξουμε την αξία μας. Η ερώτηση όμως είναι σε ποιόν και γιατί; Μήπως τελικά δεν είμαστε αυτοί που κρατάμε τα ινία, μήπως όλοι είμαστε παίχτες σε ένα παιχνίδι που το έχουν στήσει κάποιοι πιο δυνατοί από εμάς; Και αν τελικά ισχύει αυτή η απαισιόδοξη εκδοχή, τότε είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Θέλω να νιώθω υπεύθυνη για τις πράξεις μου. Θέλω να ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω. Είναι λίγες οι στιγμές που η τύχη θα μας χτυπήσει τη πόρτα και τότε πρέπει να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε πάρα κάτω. Όσο για τη κοινωνία μας και το τρόπο λειτουργίας της, θα τη παρουσίαζα με το γνωστό παιχνίδι "Νύχτα στο Παλέρμο". Σε αυτό λοιπόν, στη τύχη μοιράζονται κάρτες που καθεμιά από αυτές αντιστοιχεί σε ένα ρόλο που θα έχει ο παίχτης για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν έχει σημασία πόσο θα διαρκέσει, σημασία έχει να βγεις ζωντανός μέσα από αυτό.  Γυρνάω τη κάρτα μου και βλέπω ότι είμαι ο "πολίτης". Σαν κάρτα από μόνη μου μέσα στο παιχνίδι δεν είμαι αρκετά δυνατή.  Την εξουσία την έχουν οι "κλέφτες" και ο "αστυνομικός". Εγώ κάθομαι αμέριμνη και κοιτάω γύρω μου. Στο πρώτο γύρο οι κλέφτες έχουν αποφασίσει ποιον θα σκοτώσουν.  Κάτω από το άγρυπνο μάτι  του αστυνομικού όλοι μοιάζουμε ύποπτοι, όλοι ικανοί να σκοτώσουμε, όλοι ικανοί να καταστρέψουμε αυτό που βρίσκεται γύρω μας, τη κοινωνία μας. Και ξαφνικά γίνεται το πρώτο λάθος,  τη πλήρωσε ένας αδύναμος πολίτης που ξέχασε να φωνάξει "βοήθεια", ξέχασε να αντιδράσει, ξέχασε να διεκδικήσει το δικαίωμα του για ζωή. Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ. Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος! Όλοι κατηγορούν τους πάντες, γυρνάνε και μαχαιρώνουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους, χτυπάνε με πάθος φίλους, συγγενείς, συνοδοιπόρους.. Οι "κλέφτες" γελάνε. Για άλλη μια φορά τη γλίτωσαν. Αφού καθαρίσουν και το δεύτερο θύμα τους, αφού η διαδικασία τους έχει πλέον κομμάτι τους και η "αστυνομία" δεν κάνει κάτι για να το σταματήσει, ήρθε η ώρα των πολιτών. Σε αυτό το στάδιο του παιχνιδιού, οι "πολίτες" κατηγορούν επώνυμα πλέον αυτόν που θεωρούν υπεύθυνο, αυτόν που θα πληρώσει για όλα! ΔΕΝ είμαι εγώ φωνάζει. Κάνετε λάθος  ένα λάθος που θα το πληρώσετε. Όλα τα βλέμματα είναι συγκεντρωμένα σε εκείνον, αυτόν που είναι ο επόμενος στη σειρά για εκτέλεση. Η κάρτα αποκαλύπτεται... Είναι ακόμα ένας "πολίτης". Η αρένα παγώνει. Πάλι λάθος. Οι παίχτες κοιτάζονται.. Για άλλη μια φορά ο πραγματικός υπεύθυνος είναι ελεύθερος να αλωνίζει εκεί έξω. 

Και τι θα γινόταν, αν τα δάχτυλα των ανθρώπων έδειχναν προς το μέρος των "κλεφτών" ή του "αστυνομικού"; Μήπως τότε κάτι θα άλλαζε; Μήπως τότε θα τη πλήρωνε ο πραγματικός υπεύθυνος; Όλοι είμαστε παίχτες στο ίδιο παιχνίδι. Όλοι μας έχουμε δύναμη, την οποία πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε. Εμπρός λοιπόν αδέρφια, ας κάνουμε την αλλαγή και ας δείξουμε επιτέλους τη δύναμη μας. Γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε, μόνο έτσι θα βρούμε τη χαμένη μας ελπίδα... 

Είστε έτοιμοι να παίξουμε; 

Toonimaniac