Γιορτινές αναμνήσεις και όνειρα.

Άλλο ένα Πάσχα σιμώνει προς το τέλος του. Οι γιορτινές μέρες πέρασαν ήρεμα, δίχως εκπλήξεις αλλά με πολύ κέφι. Η μέρα της ανάστασης εκτός που ενώνει τους ανθρώπους τους φέρνει μνήμες από το παρελθόν. Θυμούνται περασμένα χρόνια και αναπολούν τις μέρες που πέρασαν, πολλές φορές χάνοντας το παρόν. Στο γιορτινό τραπέζι οι λαμπάδες ζέσταναν την ατμόσφαιρα, τα φαγητά άνοιγαν την όρεξη και η μουσική έπαιζε χαρμόσυνους ήχους. Οι άνθρωποι κοιτάζονταν στα μάτια καθώς αντάλλαζαν σκέψεις και κρυφές επιθυμίες. Είναι εκείνες οι περίεργες στιγμές που οι καρδιές όλων ανοίγουν σαν ματωμένα τριαντάφυλλα και τριγυρνούν στο μυαλό τους ονόματα και φιγούρες χαμένων ανθρώπων ή παλιών φίλων. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα γίνεται μελαγχολική και παγώνει, απελευθερώνοντας κρυστάλλινα θρύψαλα στον αέρα. Ενώ είσαι περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα, νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Φτάνει η ώρα του ύπνου και της ξεκούρασης. Κλείνεις τα βλέφαρα κάτω από το θερμό πάπλωμα και αφήνεσαι στα λεπτεπίλεπτα χέρια του Μορφέα που θα σε ταξιδέψει στη χώρα των ονείρων. Το τοπίο αλλάζει και μπορεί να δεις ότι πιο περίεργο, ότι πιο παράλογο, κάτι που απλά θα σε αναστατώσει. Ο καθένας από μας ερμηνεύει τα όνειρα, σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες και επιθυμίες. Οι επισκέπτες των ονείρων μας, μπορεί να είναι από φανταστικά πλάσματα έως και μορφές ανθρώπων που έχουν στοιχειώσει τις σκέψεις και τη καθημερινότητα μας. Για κάποιους η πραγματικότητα των ονείρων μπορεί να είναι πιο σημαντική από εκείνη της αληθινής ζωής. Στα όνειρα δεν χρειάζεται να υποκρίνεσαι, είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι και να κάνεις ότι θέλεις. Ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τελικά είναι όμορφες οι γιορτινές μέρες αφού τίποτα δεν βαδίζει στα όρια του λογικού και του νόμιμου.

Toonimaniac

Μια φωνή, χιλιάδες συγκινήσεις. . .

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται το μετά. . Ο κάθε άνθρωπος υπάρχει και μένει γι' αυτά που κάνει στη ζωή του. . .Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Τα τραγούδια του αν και μελαγχολικά πολλές φορές, πάντα με γέμιζαν με αισιοδοξία και κουράγιο. Ο καλλιτέχνης ήξερε πως να σε μαγεύει με τους στίχους και τη μουσική του. Τολμώ να πω πως το μόνο τραγούδι που έχει καρφωθεί μέσα μου είναι το "Εγώ δεν είμαι ποιητής", ένα τραγούδι που το αφιέρωσα στο παππού μου όταν πέθανε και κάθε φορά μου έφερνε στη μνήμη ωραίες στιγμές που είχαμε ζήσεις. Τα τραγούδια του με συνόδευσαν σε αρκετές στιγμές της ζωής μου, όμορφες και άσχημες. Δεν είμαι από τους ανθρώπους όπου απλά θυμάμαι κάποιον άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είχε διάσημο θάνατο. Από μένα καλό ταξίδι και εκεί που πας συνέχισε να μαγεύεις το κόσμο με τις όμορφες μελωδίες σου. Θα σε ακούμε πάντα. . .

Ένας άλλος ορισμός για τη λέξη "Πάσχα"

Άραγε τι είναι το "Πάσχα"΄και γιατί είναι τόσο σημαντικό για εμάς τους Έλληνες; Για κάποιους η λέξη "Πάσχα", συμβολίζει τα πάθη του Χρηστού και μια περίοδος λύτρωσης των αμαρτημάτων τους. Για άλλους πάλι είναι η αποχή από το κρέας, περίοδος αποτοξίνωσης. Όμως τι μπορεί να είναι για μια 20άχρονη φοιτήτρια του εξωτερικού, άθεη και μεγάλη λάτρης του κρέατος; Εντάξει για να σοβαρευτούμε, εδώ προσπαθώ να δείξω κάποια πράγματα που εμένα μου δημιουργού έντονα συναισθήματα τις συγκεκριμένες μέρες. Για μένα το "Πάσχα" συμβολίζει την αγάπη και τη χαρά. Είναι ένα είδος λύτρωσης αφού αυτές τις μέρες όλοι μας θέλουμε να είμαστε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να διασκεδάζουμε. Πριν από δύο ώρες ήξερα ότι αυτές τις γιορτές δεν θα επέστρεφα Ελλάδα. Δεν ήταν κάτι που με ενθουσίαζε αλλά θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία για να γνωρίσω τα έθιμα της Κύπρου και να διαβάσω για τις προσεχείς τελικές μας εξετάσεις. Αλλά ένιωσα μια τόση μεγάλη επιθυμία να γυρίσω σπίτι μου και το αποφάσισα: "Άλλο ένα Πάσχα στην Ελλάδα". Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτές τις μέρες μακριά από την οικογένεια και τους φίλους μου, ήταν κάτι πέρα και πάνω από τις δυνάμεις και τις επιθυμίες μου. Ευτυχώς στις μέρες μας η λέξη "εισιτήρια" μεταφράζεται σε ένα κλικ του ποντικιού. Τελικά όμως η απόφαση ήταν πιο δύσκολη: αυτοί που μένουν πίσω και αυτοί που περιμένουν. Ξέρω πως ίσως στεναχωρήσει κάποιους αυτή μου η απόφαση αλλά ακόμα περισσότερους θα χαροποιήσει. Η αντίδραση των δικών μου ήταν τόσο θετική που μου έδωσε κουράγιο και να που στο κομπιούτερ μου τώρα υπάρχει η απόδειξη της κράτησης: Λάρνακα προς Αθήνα. Είμαι τόσο ανακουφισμένη και συνάμα τόσο χαρούμενη με αυτή μου τη πράξη. Θέλω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου! Ελπίζω να αντέξει η Λεμεσός μια βδομάδα της απουσίας μου, αλλά αυτό το ταξίδι σημαίνει πολλά για μένα. Άρα δεν μένει κάτι άλλο εκτός του να περιμένω να φτάσει η μέρα της αποχώρησης.

Υ.Γ Η επόμενη ενημέρωση του blog μου θα γίνει με άλλο μάτι, Ελληνικό!

Toonimaniac

Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!

Οι δυο τελευταίες βδομάδες, έχουν γίνει ο εφιάλτης μου. Όλη μέρα διάβασμα, κάθε δεύτερη μέρα παράδοση εργασίας και ολοκληρωτική εγκατάλειψη της υγείας μου. Είναι από αυτές τις μέρες που θες να φωνάξεις: "Σώστε με, δεν αντέχω άλλο"! Και βέβαια που μυαλό για άλλες ασχολίες αφού με έχει απορροφήσει ολοκληρωτικά ο υπολογιστής. Χτες το βράδυ αγανακτισμένη πια από την ιστοσελίδα που δεν έλεγε να τελειώσει, έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει από απελπισία. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω έντονα το πόσο μου λείπει η Ελλάδα και η οικογένεια μου. Γι' αυτό κατέληξα γαντζωμένη στο τηλέφωνο να προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους γονείς μου. Η μητέρα μου για άλλη μια φορά με άκουσε υπομονετικά και με συμβούλευσε να κάνω υπομονή. Η πιο αναπάντεχη συμβουλή ήρθε από τον πατέρα μου, που μου είπε ένα ρητό του Αννίβα: "Δεν βρίσκω δρόμο, ανοίγω δρόμο!". Με αυτή τη φράση ήταν σαν να ταρακουνήθηκα και είδα πως ότι έκανα με μόχθο τόσο καιρό στο τέλος με δικαίωσαν. Είναι τόσο όμορφο να έχεις ανθρώπους γύρω σου να σε νοιάζονται και να σε στηρίζουν. Ο πρώτος ενθουσιασμός για το ότι θα πάω Erasmus στη Δανία του χρόνου, εξαϋλώθηκε με την είσοδο των τιτάνων εν ονόματι "Εργασιών" στη ζωή μου. Γι' αυτό και εγώ ακολούθησα τον παλιό ρητό "Άδραξε τη μέρα" και συνέχισα ακάθεκτη προς την ολοκλήρωση του στόχου μου. Στο τέλος προς μεγάλη μου έκπληξη ήμουν τόσο ικανοποιημένη από την εργασία μου, που έπεσα για ύπνο με ένα πνιχτό χαμόγελο στα χείλη. Ναι! Ήμουν ικανοποιημένη και ήξερα πως ότι έκανα σήμερα ήταν εφόδιο για το μέλλον και τη ζωή μου ολόκληρη. Γιατί στο κάτω κάτω εκτός του ότι έμαθα να κάνω ιστοσελίδες, έμαθα να κάνω και υπομονή πράγμα που σίγουρα θα εκτιμηθεί στο μέλλον. Όσον αφορά το υπόλοιπο της εβδομάδας κάνω υπομονή, γνωρίζοντας ότι πλησιάζουν οι μέρες όπου θα ζήσω το πρώτο μου Πάσχα στη Κύπρο και θα δω από κοντά τα Λαμπρατζιά. Εις το επανειδήν.

Όλια Δραμητινού

Φίλος είναι. . .

Φίλος είναι. . .

Αυτός που δεν δυσκολεύεσαι να τον βρείς όταν είσαι σε ανάγκη

Αυτός που κάνει τη θλίψη σου λιγότερο οδυνηρή, τις δυσκολίες σου πιο υποφερτές

Αυτός που χαρούμρενα τραγουδάει μαζί σου όταν βρίσκεσαι στην κορυφή του βουνού και σιωπηλά περπατάει στο πλάι σου μέσα στην κοιλάδα. .

Αυτός που νιώθεις άνετα μαζί του, που τον υπακούς, που ευλογιέσαι απ' τη ζωή του και νιώθεις γι'αυτό ευγνωμοσύνη. .

Αυτός που σε ζεσταίνει με τη παρουσία του, σου εμπιστεύεται τα μυστικά του και σε θυμάται στις προσευχές του

Αυτός που σου δίνει την αίσθηση της σιγουριάς όταν αμφιβάλλεις για την ανικανότητα σου να εκπληρώσεις την ιδανική σου φιλοδοξία να σκαρφαλώσεις στο δικό σου βουνό ή να φτάσεις το μυστικό σου σκοπό. .

Αυτός που σε βοηθάει να γεφυρώσεις το χάσμα ανάμεσα στη μοναξιά και τη συντροφιά, στην απογοήτευση και τη σιγουριά, στην απελπισία και την ελπίδα, στην αποτυχία και την ευτυχία. .

Αυτός που είναι πάντοτε στη διάθεση σου, που σε νιώθει, που είναι υπομονετικός μαζί σου. .

Ο φίλος, όπως και το τάλαντο, είναι δώρο απο το θεό!

Μελαγχολική Καρδιά

Να μαστε τέλος δεύτερου έτους και όμως τα συμβάντα σημαίνουν επιστροφή στο παρελθόν! Στις τότε παλιές εποχές όπου τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ήταν άπιαστα σύννεφα... Ίσως φταίει και ο μουντός καιρός του χειμώνα που ρίχνει τη διάθεση και το μόνο που αποζητάς είναι ηρεμία και μελαγχολικά τραγούδια στο ραδιόφωνο... Όμως κάτι μου λέει πως όλα παίζονται στις επιλογές μας, λάθος κινήσεις και όλα γυρνάνε ως μπούμερανγκ και σε παρασέρνουν στο πάτο... Αχ να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, όλα θα ήταν διαφορετικά! Τώρα πρέπει απλά να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω πάλι απο το μηδέν μόνη και έρημη!

Αλλάζεις, αλλάζεις και με τρομάζεις. . .

Πόσες φορές έχετε ακούσει την έκραση: "¨Εχεις αλλάξει πολύ και δεν σε αναγνωρίζω"; Είναι η πιο κλισέ έκφραση που έχω ακούσει και όποτε την ακούω νευριάζω. Αλήθεια όντος αλλάζει κάποιος άνθρωπος ή απλά δεν έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε και τις δυό πλευρές του χαρακτήρα του; Είναι πολύ δύσκολο να επέλθει ολοκληρωτική αλλαγή χαρακτήρα, οπότε απο τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε καλά ένα άτομο δεν μπορούμε να απαιτούμε να μείνει αύθαρτος ο χαρακτήρας του. Το πώς πλάθουμε τη προσωπικότητα μας με το πέρας του χρόνου, έχει να κάνει με τις εμπειρίες του καθενός και πως έχει μάθει να αντιμετωπίζει το κόσμο. Άλλοι είναι αισιόδοξοι και πιστεύουν ότι κάθετι γίνεται για να μας κάνει δυνατότερους. Άλλοι πάλι έχουν να αντιμετωπίσουν ένα κυκεώνα απο προβλήματα και άσχημες καταστάσεις όποτε βλέπουν πάντα την άσχημη πλευρά των πραγμάτων. Τέλος είναι και ο τύπος του ανθρώπου που φέρεται και αντιδράει ανάλογα με τη περίσταση. Όταν κάτι του πάει εξαιρετικά καλά είναι χαρούμενος και το απολαμβάνει. Αντίθετα όταν του συμβεί μια αναποδιά ορμάει σαν λυσασμένος ταύρος και τα καταστρέφει όλα. Αυτό βέβαι δεν σημαίνει ότι μια κατάσταση είναι παντοτινή. Καταλίγοντας όλοι έχουμε και καλό και κακό πρόσωπο και αυτό είναι για το οποίο περιμένουμε κατανόηση απο τους γύρω μας και κυρίως απο τους φίλους μας. Αν κάποιος καταφέρει να ισοσταθμίσει και τις δύο πλευρές του χαρακτήρα του τότε θα είναι ευτυχισμένος.

Toonimaniac

Έκκληση σε έναν φίλο. .

Μετά απο μια ήσυχη σχετικά βδομάδα, όπου υπήρχαν ορισμένες όμορφες στιγμές, δεν ένιωθα το συναίσθημα της ικανοποίησης. Αν και έχω παρέες, πάντα πιστεύω πως κάτι λείπει. Μνήμες κατακλύζουν το μυαλό μου. . Θυμήθηκα τις μέρες που πρωτοήρθα στη Λεμεσό για να σπουδάσω, επικρατούσε ένα χάος στο μυαλό μου. Δεν είχα ανθρώπους γύρω μου και αυτό με έκανε να νιώθω μοναξιά. Μέχρι που κάποια στιγμή γνώρισα τους φίλους μου, ανθρώπους που μου στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου. Ένιωθα σαν να ήμουν ο κυρίαρχος του κόσμου, το πιο ευτυχισμένο άτομο. Ωστόσο πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη φράση που μου είπε η μητέρα μου: "Μην αφήσεις κανένα να σε πληγώσει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα". Τότε δεν το πίστευα. Ήταν εκείνες οι στιγμές που έλεγα πως δεν υπάρχει πιο τυχερός άνθρωπος απο μένα. Οι μήνες πέρασαν και σιγά σιγά ότι είχα φτιάξει άρχισε να διαλύεται σαν ένας πύργος απο τραπουλόχαρτα. Άνθρωποι έφευγαν και ειπώθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Τον εαυτό μου τον ήξερα και το ταλέντο μου να πληγώνω ανθρώπους. Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκα ολομόναχη και με τις τύψεις να βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους πώ πόσο τους αγάπησα και πόσο σημαντικοί ήταν για μένα. Αυτό συνεχίζω να το πληρώνω ακόμα. Αν κάποιος απο εσάς το διαβάσει θέλω να ξέρετε πως ότι έκανα ήταν γιατί φοβόμουν μην σας χάσω. Ωστόσο ξέρω πως τίποτα πια δεν αλλάζει αφού ο καθένας έχει χαράξει το δικό του δρόμο. Να στε κάλα ρε παιδιά και να ξέρετε πάντα ότι δεν θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί σας.

Όλια

"Μοναξιά"- Αλήθεια ή Παιχνίδι μυαλού;

Δέν υπάρχουν στιγμές που νιώσατε πιο μόνοι απο ποτέ; Κάτι στιγμές που ψάξατε μια τρυφερή αγκαλιά και δεν βρήκατε κανέναν; Κάτι τέτοιες στιγμές κουρνιάζουμε στο καβούκι μας και αναπολούμε ωραίες μας στιγμές, παρέα με τους φίλους μας. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι ότι είμαστε όντος μόνοι ή επιλέξαμε να βρισκόμαστε σε αυτή τη κατάσταση; Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και πρέπει να στεκόμαστε στο ύψος μας και να προχωράμε παρα κάτω. Απο τη ζωή μας περνάνε και φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι και όνειρα. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να επιλέξουμε ποιούς θα κρατήσουμε κοντά μας. Λόγω του ότι και εμείς κάνουμε λάθη πρέπει να δεχόμαστε και τα στραβά ή αστοχίες των άλλων. Κανένας δεν δεν μπορεί να έχει μόνο όμορφες στιγμές και τα λάθη είναι για μας, άσχετο αν κάποιες φορές τα πληρώνουμε ακριβά. Το θέμα είναι να δεχόμαστε όταν κάτι έχει τελειώσει. Για πολλά πράγματα μπορούμε να βρούμε δικαιολογίες και παράλογες ερμηνίες και απλά να προσπερνάμε την αλήθεια.Κάποιος άνθρωπος κάποτε μου είπε πως "αν δεν μάθεις να βαδίζεις στο δρόμο σου μονάχος τότε θα μείνεις για πάντα μόνος". Και όταν ρώτησα όλο περιέργια τι ακριβώς εννοούσε τότε κατάλαβα, πώς οι άνθρωποι που ζούν μαζί σου είναι το στήριγμά σου για να πας πιο πάνω. Αν ο ίδιος δεν έχει τη δύναμη και τη θέληση να προοδέψεις τότε απομακρίνεις και όλους τους άλλους απο κοντά σου, γιατί απλά δεν θέλεις τη βοήθεια τους, άρα και η ύπαρξή τους είναι ανώφελη. Οι επιλογές μας μας κάνουν να νιώθουμε μόνοι. Μονάχος δέν ήταν ποτέ κανένας μας(αφού πάντα υπάρχουν και άνθρωποι γύρω μας), απλά όταν χάνουμε την θέληση μας για ζωή χάνουμε και την ουσία της, που είναι οι φίλοι και συνοδοιπόροι μας.

p.s Χαμογέλα η ζωή είναι ωραία!

Toonimaniac

"Barcelona"Μια πόλη όνειρο!

Καταρχήν θέλω να πω πως το ταξίδι μας στη Βαρκελώνη, ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω ζήσει!Είναι μια πανέμορφη πόλη, που συγκεντρώνει μέσα της τη τέχνη αλλά και την αυθεντική φυσική ομορφιά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, τη Τετάρτη 12/1/2011, από τη Λάρνακα(Κύπρος) και κατευθυνθήκαμε(4 ώρες πτήση!!) στο αεροδρόμιο της Γυρώνας. Φτάσαμε αργά τη νύχτα σε μια πόλη που δεν ξέραμε και κουβαλούσαμε και τη βαλίτσα. Όπως καταλαβαίνετε το μόνο πράγμα που θέλαμε ήταν ένα κατάλυμα για να περάσουμε τη νύχτα μας, ώστε να γεμίσουμε δυνάμεις και να ξεκινήσουμε το πρωί για εξερεύνηση. Έλα μου όμως που, χάρη στο φίλο μου το Μίκε καταλήξαμε σε ένα βρώμικο hostel εν ονόματι Graffiti. Μή σας τα πολυλογώ, βολευτήκαμε όπως όπως σε κάτι (ο θεός να τα κάνει) κρεβάτια παρέα με έναν Γιαπωνέζο!

Απο τη επόμενη κιόλας μέρα στην ουσία "χτενίσαμε" όλη τη πόλη! Τι να πρωτοπώ! Ήταν κάτι το απεριγραπτο, το συγκλονιστικό, το απόλυτα ονειρικό! Επισκευτίκαμε τη Sagrada Familia που ήταν ένα έργο τέχνης, τη ράμπλα τον τεράστιο πεζόδρομο με τα μικρα μαγαζάκια και την αγορά που μέσα είχε όλα τα καλούδια του κόσμου, το μουσείο του Picasso(τον οποίο και λατρεύω) το park guel και άλλες πολύ γραφικές περιοχές της Βαρκελόνης.

Το θετικό όλου αυτού του ξεπατώματος ήταν ότι αλλάξαμε ξενοδοχείο και τουλάχιστον κοιμόμασταν ήσυχοι απο άποψη υγιηνής. Μέναμε μέσα στη ράμπλα και κάθε μέρα ξυπνούσαμε με τρελούς ισπανκούς ρυθμούς. Ωστόσο δεν χάσαμε την ευκαιρία να επισκευτούμε τα γραφικά σοκάκια της πόλης και να χαλάσουμε όλα τα λεφτά μας σε ψώνια!

Και τώρα λίγα λόγια για τη βραδινή διασκέδαση μας. Δοκιμάσαμε σε ισπανικά εστιατόρια τη περίφημη παέλια και τις μπύρες του ενός λίτρου. Το προτελευταίο βράδυ πήγαμε στο μεγαλύτερο κλάμπ της πόλης το Opium και γλεντίσαμε μέχρι το πρωί. Τέλος δεν χάσαμε την ιδιότητα μας ως πότες αφού το τελευταίο βράδυ πήγαμε σε μια μπυραρία και τα τσούξαμε!

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και σας τη συνηστώ ανεπιφύλακτα!!

Βαρκελόνη σ'αγαπάμε!!

Τοοnimaniac

Νέα Αρχή

Τη δευτέρα αρχίζει το δεύτερο εξάμηνο του χρόνου και η ψυχολογία μου είναι πολύ ανεβασμένη. Χτες έφτασα στην πανέμορφη Λεμεσό όπου και σπουδάζω μετά από ένα πολύωρο ταξίδι λόγω της καθυστέρησης που είχαμε στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Θλίβομαι που τελείωσαν οι γιορτές αλλά είμαι χαρούμενη που ξαναγύρισα στη βάση μου. Τη Τετάρτη μαζί με τους φίλους μου θα πάμε Ισπανία. Πιστεύω λοιπόν ότι είναι καιρός για τον γνωστό απολογισμό της χρονιάς που έφυγε, για ένα ωραίο ξεκίνημα το 2011!

Το προηγούμενο εξάμηνο ήταν πολύ δύσκολο και λόγω μαθημάτων αλλά και λόγω προσωπικών ατυχιών που μου συνέβησαν. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν αισιόδοξη αλλά αυτό που αντιμετώπισα το 2010 ήταν ένα σκέτο δράμα. Η ψυχολογία μου έπεσε στα πατώματα και έχασα κάθε όρεξη για ζωή. Όμως τελικά κατάλαβα πως πίσω από το βουνό πάντα κρύβεται ο ήλιος!Όλα αυτά με έκαναν πιο δυνατή, φάνηκαν οι αληθινοί φίλοι μου και λυτρώθηκα από τις σκιές του παρελθόντος. Το μεταβατικό διάστημα των γιορτών με έκαναν να σκεφτώ και με γέμισαν με δύναμη ώστε να μπορέσω να χαμογελάσω ξανά. Τώρα αρχίζει κάτι νέο και σίγουρα πιο όμορφο.

p.s Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αλλά εμείς είμαστε μακριά!! :)

Από τη Λεμεσό,

Toonimaniac