Αναζητώντας τα χαμένα μας ταλέντα..

Καθένας από μας έχει ταλέντα, πράγματα στα οποία είναι μοναδικός και τον κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι μουσικός, τραγουδιστής, κωμικός, ζωγράφος, είναι καλός με τα παιδιά, μπορεί να γυρίσει το χέρι του ανάποδα. Σε όλη μας τη ζωή αναζητούμε τα χαμένα μας ταλέντα. Βλέπουμε τους άλλους τριγύρω μας να διαπρέπουν και εμείς καθόμαστε ήσυχα στη γωνία μας, θέλοντας να μείνουμε απαρατήρητοι. Ψάχνω, ψάχνω να βρω σε κάτι που να είμαι καλός, να κάνω κάτι που θα εντυπωσιάσει, κάτι που θα με βγάλει από τη μιζέρια και θα με απογειώσει!  Είμαι καλός στη μαγειρική ή στο φλάουτο, το ξέρω γιατί οι γύρω μου το επιβεβαιώνουν. Κάθε μου γεύση ή κάθε μου νότα, μπορεί να παρασύρει τους γύρω μου σε κόσμους μαγικούς, σε μια άλλη διάσταση όπου ο μίζερος μας κόσμος μοιάζει φτωχός και ασήμαντος. Και όμως, η δημιουργία μου, αυτό στο οποίο έβαλα και το τελευταίο ψεγάδι της δημιουργικότητας μου, δεν ήταν μοναδική. Κάποιος άλλος, γνωστός ή άγνωστος, μεγάλος ή μικρός το είχε κάνει πριν από μένα ή το ολοκλήρωσε με μεγαλύτερη επιτυχία. Και όμως δεν μπορεί σε κάτι θα είμαι μόνο "εγώ" καλός, σε κάτι θα μπορώ να κάνω κάτι το καινοτόμο τη διαφορά που θα κάνει τον κόσμο να παραληρεί και φωνάζει "Αυτός το έκανε!". Αλήθεια, έχουν όλοι οι άνθρωποι ταλέντα; Ή απλά είναι κάποιοι άνθρωποι που ξεχωρίζουν και κάποιοι άλλοι που απλώς ακολουθούν; Και αν ζούσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη με ταλαντούχους ανθρώπους, ο απλός καθημερινός μας φίλος θα είχε θέση σε αυτή; Το περιθώριο είναι σκληρό, σκοτεινό και άσχημο..  Και όντος μπορεί και εγώ να ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους του περιθωρίου, αυτούς τους άσχημους ανθρώπους, αυτούς που πονάνε επειδή δεν έχουν κανένα ταλέντο. 

Και αν το φως δεν έχει σβήσει και η τελευταία πόρτα παρέμεινε ανοιχτή; Πως θα καταφέρω να βγω από αυτή τη κόλαση, που οι μολυσμένοι, αυτοί που λούστηκαν το δηλητηριασμένο τους ταλέντο με κυνηγούν; Αγωνία, σκέψεις, συναισθήματα... Είμαι ολομόναχος, μικρός και ανήμπορος περιτριγυρισμένος από γίγαντες. Και όμως, έχω κάτι πολύτιμο, κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο μη θεατό από το ανθρώπινο μάτι. Είναι η ελπίδα μου. Η ελπίδα που με οδηγεί, που με κάνει ξανά να πιστεύω, να σηκώνομαι ψηλά και με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό να χαμογελάω. Μπορεί εσείς να βρήκατε τα χαμένα σας ταλέντα, αλλά εγώ ακόμα ελπίζω πως κάποια μέρα θα αποκτήσω κάτι που εσείς οι άλλοι είστε ανήμποροι να συλλάβετε ή και να νιώσετε. Και αυτό δεν θα είναι απλά μια ικανότητα.. θα είναι η ζωή. Γιατί αν κερδίσεις τη ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος..