Ματωμένο Σάββατο..

Και ενώ είχα ορκιστεί να μην γράψω τίποτα περί οικονομικής κρίσης της Κύπρου και άσχημης κατάστασης που επικρατεί εδώ πέρα, μια φωνούλα μου είπε πως : "Μόνο αν είμαστε δημιουργικοί, θα περάσουμε όσο γίνεται πιο ομαλά αυτό που μας συμβαίνει. Γράψε αυτό που έχεις μέσα σου και θα νιώσεις καλύτερα". Έτσι και έγινε.. Με αφορμή τη τροφική δηλητηρίαση που έπαθα σήμερα το πρωί αλλά και το γεγονός ότι είμαι έτοιμη να σκάσω, είπα ας το δοκιμάσω.

Λοιπόν, εδώ δεν θα μιλήσω επιστημονικά και αν θέλετε έρευνες και αναλύσεις για το πως η αδερφική μας χώρα θα περάσει τη κρίση, μάλλον είστε σε λάθος ιστολόγιο. Εγώ θα μιλήσω για πράγματα που με πονάνε και το πως είναι να βιώνεις αυτό το χάος για δεύτερη φορά (οι Έλληνες εδώ καταλαβαίνουν). Έτσι θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και αναλύοντας τα από τη δική μου οπτική γωνία, στο τέλος ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματα του. 

Σάββατο 16 Μαρτίου: Ξυπνάω με γαμάτη διάθεση, έχοντας περάσει ένα πάρα πολύ όμορφο αποκριάτικο βράδυ με τους φίλους μου, και μου σκάνε το παραμύθι περί κουρέματος. Πανικοβάλλομαι. Γνωρίζοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων της οικογένειας βρίσκονται στη Κύπρο, παίρνω τη μητέρα μου για να μάθω λεπτομέρειες. Η μαμά μου ¨Τα μάθατε ε; Ε τι να κάνουμε. Λεφτά είναι. Και εμείς περάσαμε ένα σοκ, νευριάσαμε, βρίσαμε τους πάντες και τώρα... Είμαστε έξω για τσίπουρα!". Ένιωσα ήρεμη που το είχαν πάρει τόσο ψύχραιμα  αλλά μετά μου είπε το κορυφαίο και από κει άρχισαν οι γρατσουνιές στο στομάχι "Παιδί μου μην μπλέξετε σε διαμαρτυρίες και να προσέχετε".

Εδώ γέλασα και με πιάσανε οι ανατριχίλες. Ο κυπριακός λαός να βγει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί; Χωρίς παρεξήγηση, αλλά τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ μόνο δυο μεγάλες πορείες θυμάμαι, αυτή για το Μαρί (και μπράβο σου γι' αυτό) και αυτή για την ACTA που πέρασε και δεν ακούμπησε. ( αν δεν καταλαβαίνεις τι λέω, πήγαινε στη Wikipedia). Και έτσι καταλήγουμε  στο εξής αποτέλεσμα... 

Να μη λέω και ψέματα. Ήταν ένα εκπληκτικό καρναβάλι για ακόμα μια φορά. Και ενώ λοιπόν γινόταν ένας ψιλοχαμός και κάποιοι περισσότερο προσγειωμένοι πήγαν και τράβηξαν χρήματα γιατί γνώριζαν τι θα γίνει, εγώ πήγα για φαΐ και κρασί για να το γλεντήσω. Απλά ένιωθα άσχημα, απλά ένιωθα προδομένη για ακόμα μια φορά, απλά ένιωθα ότι μου καταστρέφουν το μέλλον μου..  Και έτσι οι γιορτές συνεχίστηκαν..

Μέχρι που τη Τρίτη 19 Μαρτίου όλα είχαν παγώσει. Οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές και όλοι είχαμε αποσβολωθεί στα λάπτοπ και τις τηλεοράσεις μας περιμένοντας τη πολυπόθητη απάντηση στη Τρόικα. Ναι ή Όχι.  Και τα αφεντικά, ψηφίζουν ΟΧΙ. Αυτό και αν ήταν ανακούφιση. Ξαφνικά ένιωσα πολύ περήφανη για τη χώρα που με φιλοξενεί. Μπράβο και πάλι μπράβο. 

Ενωμένος λαός με μια φωνή και όραμα για ένα καλύτερο μέλλον. Πραγματικά ήταν κάτι που εμείς σαν Έλληνες δεν τολμήσαμε. Και ενώ η κατάσταση ήταν ελαφρώς πιο ήρεμη, έρχεται ο πόλεμος. Ξαφνικά άρχισαν μαζικές επιθέσεις και χλευασμός προς τους Έλληνες και ξανά τα ρατσιστικά σχόλια έπεφταν το ένα μετά το άλλο. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ. Αυτό τον απαράδεχτο και απαίσιο χαρακτηρισμό είχα να τον ακούσω πολύ καιρό. Πίστευα πως ήταν κάτι το οποίο το είχαμε ξεπεράσει. Αλλά όχι, πάλι άρχισε να βγαίνει η χολή προς τους Έλληνες. Που μας παίρνουν τις δουλειές, τις θέσεις στα πανεπιστήμια, που δεν μας στήριξαν και που δεν θα μας στηρίξουν. Λόγια μίσους, λόγια απαίχθειας, λόγια που απλά δεν έχουν θέση σε μια πολιτισμένη χώρα. Και εγώ ρωτάω ΓΙΑΤΙ;; 

Δεν μπορώ πάλι να κυκλοφορώ στο δρόμο με κουκούλα. Μάθε άμυαλε πως δεν φταίω εγώ για αυτό που σου συμβαίνει. Απολογούμαι σαφώς σαν Ελληνίδα που δεν σε στήριξα στο παρελθόν αλλά μην με πληγώνεις έτσι. Ήρθα τίμια σε αυτή τη χώρα να σπουδάσω, όπως κάνουν και πολλοί συμπατριώτες σου στα δικά μας πανεπιστήμια. Δεν σου πήρα εγώ τα χρήματα καθώς και εγώ είμαι θύμα της κατάστασης. Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζω αυτά τα σκουπίδια, πάλι; 

Τρομάζω, φοβάμαι και θέλω να φύγω. Μην ανησυχείτε και σε 3 μήνες θα σας αδειάζω τη γωνιά. 

Toonimaniac