Άραγε πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις ανθρώπους να φεύγουν; Πόσο δύσκολο είναι να αποχωρίζεσαι ένα τόπο που τόσο αγάπησες; Πως είναι να ξέρω ότι δεν θα σε ξαναδώ ποτέ;
Έτσι και έγινε σήμερα, όταν είδα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο με μια βαλίτσα στο δρόμο να μπαίνει σε ένα ταξί και να φεύγει. Παρόλο που ήξερα πως θα τον ξαναδώ ξαφνικά η εικόνα άλλαξε. Στη θέση αυτού είδα τον εαυτό μου, να φεύγει από τη πόλη που μου πρόσφερε απλόχερα τέσσερα υπέροχα φοιτητικά χρόνια. Δεν ξέρω πως έγινε. Ακόμα απορώ γιατί με πείραξε τόσο. Αν και γνωρίζω πως θα σε ξαναδώ, μπήκα στη θέση σου.
Αν με ρώταγε κάποιος πως αισθάνομαι που σε 3 μήνες θα φύγω για πάντα από τη Κύπρο, θα έλεγα πως στεναχωριέμαι αλλά θα φύγω ξέροντας ότι κάποτε θα ξαναγυρίσω. Και όμως, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι με κοίταξες που είχα μείνει παγωμένη να στέκομαι μέσα στο δρόμο, ήταν λες και μου μετέφερες ένα μήνυμα. Σαν να μπήκες στο μυαλό μου και να με πήγες στο μέλλον. Τότε ένιωσα πληγωμένη... Και ενώ πλέον το ταξί είχε φύγει, η σκηνή μέσα στο μυαλό μου επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Εσύ φεύγεις και εγώ μένω και σε κοιτάω..
Πόνεσε δεν μπορώ να πω και ακόμα ανατριχιάζω καθώς το σκέφτομαι. Άραγε γιατί γονατίζουμε μπροστά σε έναν αποχωρισμό;; Μήπως γιατί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας; Μήπως γιατί δεν γνωρίζουμε αν θα ξαναδούμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε; Ή μήπως γιατί είμαστε πολύ εγωιστές;
Γιατί κάποιοι αποχωρισμοί είναι δεδομένοι και άλλοι όχι;
Έτσι και εγώ έμεινα μόνη μέσα στον άδειο δρόμο.. να κοιτάζω τα χρόνια που πέρασαν.. Καλό ταξίδι! Εις το επανιδείν...
Toonimaniac
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου