Ακόμα και οι Καλλιτέχνες Μελαγχολούν!

Κόσμε μπήκε η άνοιξη! Και όχι απλά μπήκε αλλά μας έχει κάνει και άνω κάτω! Μετά από μια μικρή απουσία μου το χειμώνα επανήλθα δυναμικά πίσω σε αυτό που αγαπώ τόσο πολύ.. να γράφω. Η αλήθεια είναι ότι ο χειμώνας κύλησε αρκετά ωραία αν εξαιρέσεις ότι έγινε πραγματικότητα το "Τρέχω σαν το Βέγγο" αλλά ελπίζω τελικά να άξιζε το κόπο. Πάντως ακόμη είμαι πολύ χαρούμενη που γύρισα Κύπρο, όχι ότι δεν μου άρεσε στη Δανία αλλά όπως και να το κάνουμε εδώ είναι η ζωή μου. 

Που λέτε, αυτό το εξάμηνο είναι ότι πιο αγχωτικό αλλά και πιο όμορφο έχω ζήσει σε ακαδημαϊκό τομέα.  Έχω μπει για τα καλά στο φακό του σκηνοθέτη και ξεγλιστράω στη πένα του σεναριογράφου. Το να δημιουργείς είναι πολύ σπουδαίο, το να αναγνωρίζονται οι δημιουργίες σου είναι η ύψιστη ηδονή! Αλλά ακόμα έχουμε δρόμο γι'αυτό.. Που λέτε ο ήλιος εδώ μας κλείνει το μάτι. Ζεστούλα, καλοκαιράκι, λουλουδάκια, μουσικούλες και εμείς σε ένα σπίτι να δημιουργούμε.  Μην μας βλέπετε να γελάμε, μέσα μας κλαίμε. Είναι τόσο δύσκολο να μην σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, να μην συμμερίζονται τη χαρά σου και την αγωνία σου να κάνεις κάτι διαφορετικό. "Δεν είμαστε σχολή κινηματογράφου, είμαστε Τεπακ" αυτό προσωπικά το θεωρώ την ύψιστη ξεφτίλα. Δεν είναι κακό να αφηνόμαστε, να μας παρασέρνονταν οι σκέψεις και τα όνειρα μας. Άμα το ένα πόδι είναι στη γη το άλλο μπορεί να γίνει πύραυλος και να πετάξει στον ουρανό. Αυτό είναι πολύ λάθος να σου απαγορεύουν να ονειρεύεσαι. Εγώ θα το παλέψω και όπου με βγάλει. 

Μπορεί να περνάμε ζόρια σαν χώρα, αλλά και πάλι δεν λείπει η όρεξη και το κέφι. Γαμώτο βρισκόμαστε στο πιο όμορφο μέρος του πλανήτη και μιζεριάζουμε. Δεν λέω να αγνοούμε τα προβλήματα μας και ούτε να χασκογελάμε με τα χάλια μας, αλλά και πάλι τέτοια πίκρα δεν μας αξίζει. Βγείτε έξω στον ήλιο, πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, ακούστε λίγη μουσική και θα δείτε πόσο όμορφα θα σας φαίνονται όλα μετά.  Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε! 

Θα τα πούμε πολύ σύντομα, 

Μια μελαγχολική καλλιτέχνης!